25. Fanatiek

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Het was donderdag. Joop voelde zich in topconditie. Hij had echt besloten om actief lid te worden van de CD. En dat wilde hij in de praktijk brengen. Hij had een tweede brief geschreven aan de CD. Nu had hij de voorzitter verzocht om een gesprek met hem te voeren. Joop had net een brief van de CD ontvangen. Sjans Jandaad nodigde hem uit om nog vanavond een persoonlijk gesprek met hem te hebben.

Sjans probeerde altijd eerst persoonlijk met een gemotiveerd lid te praten. Hij maakte daar altijd tijd voor. Zo een persoonlijke benadering vond hij het beste. Het versterkte het familiegevoel van een aankomend CD-er. Joop kon Sjans bellen via een nul-zes nummer als de afspraak niet door kon gaan. Maar Joop wilde echt met Sjans Jandaad, de voorzitter van de CD, praten.

Die middag was Joop al tegen kwart voor twee bij het kantoor van de CD in Den Haag. Hij mocht in de ontvangstruimte een kopje koffie drinken. Een grote ingelijste foto van de molens bij Kinderdijk prijkte aan de wand.

Hij begon alle tijdschriften van de CD door te nemen om het wachten te verkorten. De toespraken van Sjans vond Joop het interessants. Hij las tien toespraken. En hij kon geen enkele keer kritiek van zijn kant ontdekken. Sjans was echt iemand die de echte Nederlanders door en door kende. Ook besefte Joop opnieuw dat de CD het echt meende met de autochtone Nederlanders. En Sjans had gelijk. De autochtone Nederlanders werden nu bedreigd en lastig gevallen door de buitenlanders en de allochtonen.

Een mevrouw kwam naar hem toe. Op een vriendelijke toon zei zij:
"Meneer, u kunt plaats nemen in de gespreksruimte. Meneer Jandaad is er al." Het verwonderde Joop echter dat hij Jandaad niet had zien binnenkomen. Daarom vroeg hij:
"Ja, maar waarom heb ik hem niet zien binnen komen? Kunt u mij dat uitleggen?"

De vrouw begon te lachen. Haar blauwe ogen keken lief en vriendelijk naar hem. Haar blonde haren wapperden over haar smal gezichtje. Zij antwoordde:
"Meneer Jandaad is zojuist via de achteringang binnen gekomen. Hij probeert op die manier de lastige en bemoeizieke journalisten bij de ingang te ontwijken."

Joop moest er echt om lachen. Jandaad was ook nog een zeer bescheiden man. Dat waardeerde Joop wel in een man. De vrouw verzocht hem vervolgens om mee te gaan. De gespreksruimte was op de eerste verdieping. Joop volgde haar.

De CD had twee jaar geleden een nieuw pand gekocht. Dit nieuwe gebouw had twee verdiepingen. Het had ongeveer tien kamers. Iedere kamer was voor een bepaald doel ingericht. In de presentatie- en reclameruimte stonden er bijvoorbeeld videocamera's opgesteld. Er waren ook grote televisies en een montagetafel om snel en gemakkelijk propaganda programma's samen te stellen voor de televisie en radio. Ook stonden er een snelle computer en printer in deze ruimte. Hiermee kon snel een stuk worden geschreven voor de krant of voor het partijblad. Deze computer was via een modem met de buitenwereld verbonden. Iedereen kon dus berichten sturen naar de CD via deze modem. Ook werden alle publikaties van de CD verstuurd via een wereldwijd elektronisch communicatiesysteem. De harde schijf van deze computer was groot genoeg om alle kranten van de afgelopen vijftig jaar op te slaan. Hierdoor stelde men geen beperkingen aan de omvang van ingekomen of uit te zenden berichten. Er was niet eens een compressieprogramma op de harde schijf.

Joop vond de inrichting van het gebouw fantastisch. De blonde vrouw legde hem uit dat Sjans Jandaad de inrichter was van dit nieuwe gebouw. Hij had echt smaak. Joop vond de Nederlandse klompen die aan de wand boven de trapleuning waren opgehangen heel komisch. Hij keek even naar het plafond. Er waren zeker tien gedroogde haringen opgehangen aan het plafond. Dit was echt uniek. Misschien moest Jandaad maar inrichter van gebouwen, op z'n Nederlands, worden. Daar had hij echt talent voor.

Aan het einde van de trap begon de eerste verdieping. In het midden van de wachtruimte op de eerste verdieping zag Joop iets wat typisch Nederlands was. Een pop was gekleed in traditionele Nederlandse boerenkleding. Dat kende Joop alleen van boeken en televisie uitzendingen. Maar in het echt was dit echt uit de kunst. De vrouw vertelde dat Jandaad het liefst een levende vrouw had gehad in plaats van een pop. Hij had er echt over nagedacht. Jandaad wilde eerst voor enkele uren per dag een blonde vrouw huren. Zij zou dan iedere dag een paar uren in het midden van de wachtruimte op de eerste verdieping moeten staan in traditionele Nederlandse kleding. Maar de andere partijleden vonden het maar een idioot en kostbaar idee. Het ging immers om de kleding. Een pop was dus voldoende.

Joop vond nu Jandaad echt een man om te bewonderen en om te aanbidden. Want mannen met een ijzersterke wil en een grenzeloze en vooral dure fantasie vond Joop eigenlijk geweldig. Joop moest echt keer op keer lachen om het waanzinnige plan van Jandaad.

De gespreksruimte was wel klein. Er stonden maar vier stoelen en een klein bureau in. Ook zag Joop twee microfoons vanuit het plafond hangen. Hiermee konden gesprekken vastgelegd worden op een geluidscassette. Er was een heel goed opnameapparaat in de gespreksruimte. In deze ruimte werden de persoonlijke gesprekken gevoerd. Er mochten maximaal vier personen tegelijk in deze ruimte. Joop mocht plaats nemen in de gespreksruimte. Hij ging zitten op een stoel met handleuning en wieltjes.

Enkele minuten later hoorde Joop bescheiden geklop op de deur. Hij stond op om de deur te openen. Hij herkende Jandaad onmiddelijk. De handen van Jandaad waren warm. De handdruk was stevig en hartelijk. Joop waardeerde zulke handdrukken.

Het gesprek begon heel informeel en ging over persoonlijke zaken. Jandaad legde uit dat de gespreksruimte iedere maand gecontroleerd werd op afluistermicrofoons. Een gespecialiseerd detectivebureau deed dat. De gepreksruimte was bovendien geluiddicht gemaakt met de nieuwste isolatiematerialen. Privacy was dus gegarandeerd. Joop was wel onder de indruk van de inzichten van de voorzitter van de CD. Vroeger dacht hij altijd dat voorzitters van politieke partijen vervelende en verwende moederskindjes waren.

"Ik vind de inrichting van dit gebouw echt fantastisch. Maar toch moet er een aquarium met goudvissen in. Hoe denkt u erover?"

Jandaad legde uit dat hij zelf goudvissen thuis had in een groot aquarium. Voor Joop was hij nu een echte man om te waarderen. Nu konden zij echte vrienden worden.

Op een gegeven moment vroeg Jandaad hem wat hij wilde drinken. Joop wilde best een borrel. Hierop seinde Jandaad via een intercom naar de blonde vrouw beneden. Slechts enkele minuten later stapte deze de gespreksruimte binnen met twee dienbladen. Zij zette de dienbladen neer en liep snel de ruimte uit. Jandaad schonk eerst twee kleine glaasjes vol met jonge graanjenever. Hij legde Joop trots uit dat dit een echte oerHollandse drank was. In één teug sloegen beiden het glas achterover.

Hierna kreeg Joop een glas mineraalwater van de voorzitter. In een kleine schaal waren er blokjes kaas. "Het is echte Edammer kaas van Nederlandse bodem", zei Jandaad, met een trotse neus. Joop lachte er om. Nu konden zij echte vrienden worden.

Volgens Jandaad waren er leden nodig die iets om de partij gaven. Iets willen doen voor de CD was het belangrijkst. Een gemotiveerd lid verricht immers meer werk dan een betaalde kracht. Daarom stelde Jandaad brieven van gemotiveerde mensen zeer op prijs. Joop begreep het verhaal.

Op een gegeven moment kreeg Joop te horen wat de CD van plan was om de verkiezingen van het komend jaar met meer succes te doorlopen. Een heleboel pamfletten moesten verspreid worden. Ook moesten er diverse toespraken gehouden worden op de radio en televisie. Iedereen met motivatie was welkom. Bovendien had de CD nu wel te weinig kasmiddelen voor een uitgebreide verkiezingscampagne. Dit was niet bevorderlijk voor de keuze van de kiezer in het stemhokje.

Joop vroeg hoeveel de grootste donateur gaf aan de CD. Hij kreeg te horen dat dit een bedrag van 25.000 was. Hierom moest hij lachen. Jandaad was verrast toen hij hoorde dat dit nieuwe lid van plan was om de grootste donateur te worden van de CD. Hij vond het een geweldig plan. Toch geloofde hij Joop niet echt helemaal. Alles moest zich immers eerst bewijzen. Joop had een heel goed beeld gekregen van de CD en haar voorzitter. Nu was hij nog meer gemotiveerd om de CD actief te steunen.

Het gesprek tussen de twee verliep heel goed. Op een gegeven moment kwam de blonde vrouw binnen om te vertellen dat het sluitingstijd was. Jandaad begon te lachen. Hij vond het altijd vervelend om tegen sluitingstijd dit nieuwe gebouw te moeten verlaten. Hij nodigde Joop uit om samen met hem het gesprek in een leuk tentje voort te zetten. Joop ging ermee akkoord. Samen liepen zij uiteindelijk het gebouw uit. Zij leken nu wel twee dikke vrienden.

Het was al etenstijd. En Joop had al een beetje honger. Zijn nieuwe metgezel had ook honger. Daarom besloten zij na enig overleg naar een eetcafé te gaan. Zij reden samen in Joop's auto naar een eetcafé nabij Scheveningen. Jandaad had zijn auto bij het gebouw van de CD gelaten.

Als twee goede vrienden namen zij plaats aan een ruim tafeltje in een groot eetcafé. De ober bracht snel de menukaart van zijn café naar de twee goed geklede mannen. De naam "Moeders Pot" prijkte in zilveren letters op de menukaart in Joop's handen. Jandaad dacht niet lang na. Hij maakte direkt een keuze. Er waren wel dertig gerechten op de menukaart.

De ober merkte dat een van de mannen de menukaart had neergelegd. Daarom besloot hij om naar hun tafeltje toe te gaan. Hij vroeg aan Jandaad: "Wat wilt u meneer?" Jandaad antwoordde direkt:
"U kunt mij het beste gerecht geven." De ober vroeg direkt: "En wat zou dat mogen zijn meneer?"
"Geef mij maar boerenkool met worst en spek. Dat is immers het beste Nederlandse gerecht. Meneer Mik-mak, heeft u al iets gekozen?"

Joop keek op. Hij dacht even na. Nu moest hij toch een soortgelijk gerecht kiezen als zijn nieuwe vriend, de voorzitter. Hij keek opnieuw naar de menukaart. "Heeft u misschien iets voor mij?"

Hierop antwoordde Jandaad spontaan en lachend. Gerecht 23 is ideaal voor u. Denkt u dat zelf niet?" Joop lachte mee met de voorzitter. Hij dacht even na. Uiteindelijk koos hij voor het aanbevolen gerecht.

Na enkele minuten werd een fles wijn gebracht door de ober. Het was een aperitief. Joop dronk immers vaak wat wijn voor een maaltijd in een restaurant. Jandaad kreeg een glaasje bessenjenever van de ober. In één teug sloeg hij het opnieuw achterover. Het verwonderde Joop wel een beetje dat de voorzitter zo veel dronk. Maar hij liet zijn verbazing niet merken.

De koks in "Moeders Pot" hadden kennelijk tijd genoeg. Pas na een half uur stapte de ober met twee schalen naar het tafeltje van de twee nieuwe vrienden. Jandaad keek tevreden naar de ober. Joop had bijna zin om iets te zeggen over de wachttijd. Maar hij besloot om niets te zeggen.

Jandaad at heel snel. Toen hij het laatste restje worst in zijn mond stopte, had Joop pas de helft van het kleine bord leeg gegeten. Jandaad riep de ober. Hij lustte nog meer boerenkool met worst en spek. Het verwonderde de beide mannen toen de ober al na twee minuten een bord vol boerenkool voor Jandaad neerzette. Ook dit maal at hij ook heel snel het bord leeg.

Na de hutspot nam Joop een grote beker roomijs. Zijn vriend nam nog een glas jenever. Nu merkte Joop dat zijn vriend wel wat stiller was geworden.

Tegen zeven uur liepen zij beide het eetcafé uit. Joop bracht Jandaad naar zijn auto in de buurt van het gebouw van de CD. Tevreden nam hij tenslotte afscheid van de voorzitter van de CD. Het was een dag die hij nooit zou vergeten.

De volgende dag bezocht Joop het gemeentehuis in Den Haag. Via een aanraakscherm opende hij met zijn password (wachtwoord voor openen van een softwareprogramma) en vingerafdruk zijn testament. Hij veranderde het gehele testament. Drie maanden geleden had hij het al veranderd. Toen zou Lisette al zijn geld en bezittingen erven als hem onverwachts iets overkwam. Maar nu had Joop een ander plan. Hij besloot om nu de CD als enige erfgenaam aan te wijzen. Hij was immers lid. Ook had hij nu heel veel waardering voor de voorzitter van de CD. Het gesprek van de vorige dag had diepe indruk op Joop gemaakt.

In oktober moest Joop voor twee weken naar Angola gaan. Hij moest een aantal vergaderingen bijwonen. De Japanse regering wilde namelijk een nieuw contract met hem afsluiten. De leveranciers uit Angola moesten er ook bij zijn. De besprekingen verliepen succesvol. Joop zou nu drie miljoen gulden verdienen aan de diamantleveringen aan Japan. Hij keerde met een tevreden en voldaan gevoel terug naar Nederland. Hij nam twee goudvissen mee uit Angola.

Nadat Joop teruggekomen was in Nederland ging hij de volgende dag naar een vergadering van de CD. De CD-top besprak de komende propagandacampagne. Men wilde een grote campagne houden. De CD moest hierdoor meer zetels verwerven in de Tweede Kamer. Joop legde uit dat hij de campagne met meer geld wilde steunen. Hij zou 400.000 gulden geven aan de CD voor de campagne. Iedereen vond het een geweldig voorstel. Alle CD-ers feliciteerden Joop. Hij werd die dag het middelpunt van de vergadering.

In november begon Joop mee te helpen met het plakken van posters van de CD. Ook hielp hij mee met het uitdelen van pamfletten in Den Haag. Hij was nu een fanatieke aanhanger van de CD geworden. Hij deed immers altijd iets wat hij in zijn hoofd had.

De eerste drie keren verliep het uitdelen van de pamfletten zonder al te veel problemen. Er werden ongeveer tienduizend pamfletten uitgedeeld gedurende de eerste drie keren.

Tijdens de vierde ronde stuitte de groep van Joop echter op een protestactie van een aantal Turken. De Turken wilden dat de CD verboden werd. De protestactie van de Turken liep uit op een vechtpartij. Drie CD-ers raakten gewond. Joop behoorde tot een van de drie. Hij werd naar een ziekenhuis vervoerd door een ambulance. Hij had een gebroken rib en veel pijn aan zijn hoofd.

Joop moest twee weken in het ziekenhuis vertoeven. Hij genas snel. Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis kwamen verschillende actieve leden van de CD hem opzoeken. Ook meneer Jan Klezier bezocht hem. Zij spraken over de komende verkiezingen. Jan vroeg hem of hij niet op de televisie wilde praten voor de CD. Het zou misschien goeie propaganda zijn. Joop besloot om het een keertje te proberen. Hij zou dan kunnen aantonen dat de CD de problemen van de Nederlanders echt begreep.

Joop verliet eind november het ziekenhuis. Hij werd door Jan Klezier naar huis gebracht. Bart zocht hem nog dezelfde dag even op. Bart vond het fantastisch dat Joop een toespraak wilde houden op de televisie.

Het leven van Joop was wel veranderd sedert hij lid van de CD was. Nu rookte Joop één pakje shag per dag. Ook dronk hij gemiddeld een halve fles whisky per dag. Hij dronk ook minstens vijf flesjes bier per dag. Joop voelde zich wel een beetje anders. Maar hij was toch gemotiveerd om iets voor de CD te doen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'