20. Een trouwe vriend en bondgenoot

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

"Ik was heel erg bang voor hem."
"Vertel mij meer over jouw gevoelens van toen", vervolgde mevrouw Heesterin. Lisette kreeg gesprekstherapie van haar.
'Ik snap nog steeds niet waarom mijn vader mij zo wreed heeft behandeld. Eigenlijk moet hij gestraft worden."

Mevrouw Heesterin vond het heel erg wat Lisette in haar jeugdjaren was overkomen. Lisette was van haar zevende tot haar vijftiende jaar seksueel misbruikt door haar vader. Tot nu toe had Lisette er problemen mee. Zij hield niet meer van mannen die ook maar een beetje de kleur van haar vader hadden.

"Je zou hem het moeten vergeven. Lisette, vind jij dat ook niet?"
Lisette antwoordde met een felle stem:
"Hoe kunt u dat zeggen. Het liefst zou ik hem willen doodmaken met mijn eigen handen. Ik kan het niet vergeten. Ik kan het hem nooit vergeven. Mijn vader wil ik nooit meer zien. En mijn moeder ook niet."
"Je moeder was bang voor jouw vader. Daarom heeft zij niets ertegen gedaan. Je vader was seksueel gefrustreerd. Daar moet jij begrip voor hebben. Luister je wel Lisette?"

Lisette zat een beetje afwezig te kijken naar het raam achterin. Mevrouw Heesterin pauzeerde even. De therapie was echt te zwaar voor Lisette. Soms verloor Lisette haar concentratie. Ook werd zij meestal heel kwaad. Lisette kon zich dan niet meer beheersen. Dat vond mevrouw Heesterin eigenlijk heel gevaarlijk. Lisette moest eigenlijk meer medicijnen in gaan nemen.

"Ik haal even een kopje koffie voor jou. Je kan naar mooie plaatjes kijken in de tussentijd." Mevrouw Heesterin liep daarna de kamer uit om een kopje koffie en koekjes voor Lisette te halen.

Lisette pakte een plaatjesmap. Er waren allerlei natuurfoto's in. Ook waren er veel foto's in van mooi geklede mensen. Toch vond Lisette de foto's van de leeuwen het leukst. Een foto van een Afrikaan in traditionele kleding vond zij ook heel mooi. Zij keek heel aandachtig naar de glimmende spieren van zijn schouders. Het was een Masai. Eigenlijk had zij veel zin om naar Afrika te gaan na haar studie. De mensen in Nederland vond Lisette namelijk helemaal niet mooi. Een bleke huid trok haar niet aan. Nee, Lisette hield meer van donker gekleurde mensen. Wat Lisette niet wist, was dat haar afkeer van blanke mensen veroorzaakt was door de verkrachtingen van haar vader. Haar vader had haar hele leven negatief beïnvloed. Hij had haar fysiek, seksueel en psychisch zwaar mishandeld. Het hele leven van Lisette was vanaf haar zevende een echte puinhoop.

Mevrouw Heesterin was een goeie therapeut. Zij begreep wat Lisette had meegemaakt vanaf haar zevende jaar. Er waren in Nederland ettelijke duizenden jonge meisjes die seksueel mishandeld werden door hun bloedeigen vaders. Het leek alsof dit de nationale sport was in het jaar 2008. Niemand kon of wilde er echt wat aan doen. De normen en waarden in Nederland waren echt zoek. Voor vrouwen en meisjes had niemand, zelfs de eigen vaders, respekt. Mevrouw Heesterin had al zeker honderd meisjes behandeld die door hun vaders waren aangerand. Daardoor wist zij precies hoe zij Lisette moest behandelen.

De koffie smaakte niet goed. Lisette had liever cola gewild. Maar zij was vegeten om het tegen mevrouw Heesterin te zeggen. Heesterin merkte dat Lisette de koffie niet echt geweldig vond.
"Wil je iets anders Lisette? Zeg het maar." Lisette antwoordde direct:
"Eigenlijk wil ik liever een groot glas met cola. Kan dat?"

Mevrouw Heesterin lachte even. Zij had allang gemerkt dat Lisette van cola hield. In de kleine ijskast in haar kantoortje had zij daarom een paar maanden geleden een paar grote flessen vol met cola neergezet. Lisette had al vijf keer cola aan haar gevraagd. Maar vandaag wilde zij nagaan of Lisette kon protesteren tegen iets dat haar werd gegeven. En dit lukte Lisette wel goed. Lisette ging dus vooruit. Het was een goed teken.

De therapie eindigde om drie uur. Lisette ging terug naar haar kleine kamertje. Zij maakte de televisie aan en zette het op het muziekstation. De nieuwste muziek was een mix van traditionele Japanse muziek en popmuziek uit Duitsland. Lisette vond het helemaal niet mooi. Zij luisterde het liefst naar de oudere muziek van de jaren negentig van twee decennia geleden. Madonna en Kate Bush vond Lisette toch het mooist. Ook ritmische Afrikaanse drummuziek vond zij het einde.

Lisette maakte de televisie uit en zette wat Afrikaanse muziek op. Het geluidsvolume draaide zij op maximaal. De muziek wond haar op.

Het geklop op haar deur merkte zij helemaal niet. Wel zag zij dat de deur opeens werd open gedaan. Kwaad vroeg Lisette aan de jongen die in de deuropening stond wat hij wilde. Maar de jongen kon haar niet verstaan, omdat de muziek te luid aan stond. Lisette draaide daarom het volume wat lager.

"Ik heb last van die muziek. Kan het wat zachter?", stamelde de jongen. Lisette antwoordde dat het in orde was. Toen de jongen weg ging maakte zij de muziek maar uit. Afrikaanse drummuziek moest namelijk keihard beluisterd worden. Dan pas was het echt mooi voor Lisette. Zij ging op het bed liggen. De therapie had drie uur geduurd. Nu was zij uitgeput. Ongemerkt viel zij in slaap.

Het gerinkel van de telefoon deed haar dromen over een machinegeweer. Snel rende Lisette naar de overkant om de kogels te ontwijken. Een kogel raakte haar. Het deed heel veel pijn.

Met een schok werd Lisette wakker. Zij hoorde nu het luide gepiep van de telefoon op het nachtkastje. Snel pakte zij de hoorn op. Het was Joop Mik-mak. Hij wilde haar over een uurtje ophalen. Dan konden zij weer uit gaan eten. Misschien konden zij weer samen naar de film gaan. Lisette vond het goed. Nu had zij immers toestemming om een keertje per week voor tien uurtjes uit te gaan met haar vriend. Iedereen dacht immers dat Joop en Lisette een liefdesrelatie hadden. Zij wisten immers niets beters te bedenken.

Het Japanse eten beviel Lisette dit keertje veel beter. Nu kon zij de stokjes een stuk beter bedienen. Maar toch vroeg zij weer een vork en lepel. Hoe moest zij immers de rijst eten met stokjes.

Lisette begon Joop steeds meer te waarderen. Hij kwam altijd op tijd. En hij bracht haar altijd uit in zijn mooie auto. Ook had Joop zoveel geduld met haar. Wel was het nu wel duidelijk voor Lisette dat Joop verliefd was op haar. Maar hij was niet haar type. Wel voelde Lisette dat zij iets terug moest doen voor Joop. Maar wat?

Joop hield nu veel meer van Lisette. Haar hulpeloosheid maakte hem week. Hij begreep nu dat Lisette niemand had die haar bezocht in de inrichting. Ook had zij niemand die haar emotioneel steunde. Daarom voelde hij zich verplicht om alles voor haar te doen. Joop had besloten om voor Lisette te zorgen alsof zij zijn eigen vrouw was. Hij voelde nu echt veel voor Lisette. Lisette had hem verteld dat haar vader niet aardig was geweest voor haar toen zij nog klein was.

De volgende dag moest Lisette om negen uur 's morgens naar naailes. Het ging nu heel goed met haar. Kleren zelf maken vond Lisette eigenlijk een wonder. Zij dacht altijd dat het heel moeilijk was. Maar nu merkte zij dat het heel gemakkelijk was. Nu kon zij bijna alle jurken maken die zij leuk vond. Het enige wat zij nodig had was een tekening en een goeie naaimachine. Een degelijke schaar was natuurlijk ook vereist. Er waren zoveel mooie en zachte stoffen in de winkels. Lisette vond de naailes echt geweldig. En Joop had haar beloofd dat hij een nieuwe naaimachine en een heleboel stoffen voor haar zou kopen.

Na de naailes was het twaalf uur geworden. Het was tijd voor de warme maaltijd van de dag. Lisette ging naar de eetzaal. Het eten beviel haar ook dit keer.

Na het eten was het tijd voor tekenles. Lisette moest naar de tekenruimte gaan. Zij vond tekenen wel leuk. Alleen wist zij niet goed hoe zij de penselen moest hanteren. Het lukte haar niet echt goed. De tekenleraar vond Lisette erg leuk. Hij wilde haar eigenlijk wat intiemer leren kennen. Maar relaties tussen de begeleiders en de patiënten waren streng verboden. Louise lette erg streng op zulke ontwikkelingen. Niemand durfde de regels te overtreden.

Lisette tekende een huis in een weiland. Zij tekende ook een boom in het weiland. Alleen wist zij niet goed welke kleuren zij moest gebruiken. De boom gaf zij een groene kleur. Het huis kreeg een rode kleur. Lisette vond de tekening wel leuk. Zij wilde het aan Joop wijzen. De tekenleraar vond het prima dat zij het meenam. Tevreden verliet Lisette de tekenzaal.

Die middag kwam Joop haar weer ophalen. Zij zouden weer gaan eten in het Japanse restaurant aan het Spui in Den Haag. Dit keer lukte het Lisette wel beter om met stokjes te eten. Het eten smaakte heel goed. Lisette begon zich schuldig te voelen. Want Joop deed zoveel voor haar.

Zij vond Joop nu veel sympathieker. Hij was als een vader voor haar. Lisette waardeerde Joop nu veel meer dan vroeger. De band tussen hun was nu sterker. De opname had haar veel voordelen bezorgd. Nu voelde Lisette zich niet meer slecht. Het leven zag zij heel positief. Haar toekomst zag er veelbelovend uit.

Joop gedroeg zich als een loyale bondgenoot en vriend van Lisette. Hij hoopte eens met haar te trouwen. Zijn gevoelens voor Lisette waren heel sterk. Als het moest zou hij door het vuur voor haar gaan. Hij wilde nu een trouwe vriend van Lisette zijn. Joop was iemand die vastberaden was. Hij hield altijd koppig vol. Doelen moesten nagestreefd en gerealiseerd worden. Nu had hij zoveel succes. Hij hield nu ook heel veel van Lisette. Haar rode haar wond hem nog steeds op.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'