18. Ruzie, bezoek en therapie

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Het leven in de inrichting werd nu wel saai voor Lisette. Zij had op een bepaalde manier genoeg van bepaalde mensen in de inrichting. Een ander meisje vond haar maar hoogmoedig en brutaal. Dat meisje heette Annie. Zij was 25 jaar en een maand eerder dan Lisette opgenomen. Haar problemen waren wel veel groter. Annie was zwaar mishandeld door haar vader en twee ooms. Bovendien was Annie zwaar psychotisch. Zij moest veel zwaardere medicijnen innemen dan Lisette. Annie had een vriendin gemaakt in de inrichting. Met Barbara had zij nu een goeie vriendschap. Het leek alsof zij zusters van elkaar waren. Zij begrepen elkaar heel goed. Barbara leed aan schizofrenie. Maar Annie gaf haar het gevoel dat zij een zuster van haar was.

Annie had sedert het begin een vervelend gevoel gekregen van Lisette. Zij vond Lisette asociaal en afstandelijk. Ook Barbara vond Lisette een trut. Lisette probeerde hen te ontwijken. Maar tijdens de dagelijkse therapie ontstond er bijna altijd een woordenwisseling. De therapieleidster vond het vervelend. Het stoorde iedereen dat Annie en Barbara zo te keer gingen tegen Lisette. Lisette zelf wist niet goed wat zij tegen die twee meisjes moest beginnen. Zij wist niet hoe zij zich moest gedragen in het bijzijn van hen. Meestal ontstond er ook ruzie tijdens de maaltijden. Barbara had Lisette openlijk verteld dat zij als een hond at. Lisette was er heel kwaad om geworden. Het liefst had zij die Barbara een flinke opdonder gegeven. Maar de groepsleidster had haar gesust. Het kwam immers vaker voor dat bepaalde patiënten de pest aan elkaar hadden in de inrichting. Maar dit geval vond zij wel heel erg.

Op woensdagochtend had Lisette groepstherapie. Het ging eerst wel goed. Maar een kwartier na de aanvang van de gespreksronde kwamen Annie en Barbara binnen. Zij waren beide te laat opgestaan. Beiden deelden een tweepersoonskamer in de inrichting. Toen Lisette aan de beurt was begon Annie misprijzend te lachen. Lisette raakte overstuur. Maar de leidster probeerde haar te kalmeren. Het lukte niet. Uiteindelijk werd Lisette naar de groepsruimte gestuurd om wat bij te komen. Annie had haar dag verpest.

Tijdens de warme maaltijd om twaalf uur die dag liep de ruzie uit tot een drama voor Lisette. Annie en Barbara zaten toevallig aan dezelfde tafel als Lisette. Beiden waren immers te laat gekomen. De enige plaatsen waren aan Lisette's tafel vrij. Met duidelijke tegenzin namen beiden plaats aan de eettafel. Lisette besloot om niets te zeggen. Maar de opmerkingen van Annie maakten haar misselijk en woest.
"Een dier eet beschaafder en maakt niet zoveel rotzooi", blaakte Annie op een gegeven moment uit.
"Een apin is beter gekleed. Het lijkt alsof deze naar het circus moet gaan. Kijk naar die gekke rode draden.", zei Barbara als reaktie op de woorden van haar vriendin.

Lisette wist geen raad met de opmerkingen van de beide meisjes aan haar tafel. Het was haar nooit gelukt om goeie vriendinnen te maken. Op school werd zij vaak gepest door Nederlandse meisjes. Zij had geleerd om ermee om te gaan. Vaak zei zij gewoon niets terug. Maar aan haar gelaat was duidelijk te zien dat het haar nu wel te veel werd. Wat moest zij nu doen?
Op een gegeven moment zei Annie:
"Ik wil best naar een aap kijken, maar deze is wel te gek." Barbara reageerde met:
"Ik ben mooier dan deze apin. Zeg weet een apin hoe zij een man moet versieren."

Nu werd het echt te veel voor Lisette. Zij barstte op een gegeven moment in tranen uit. Haar gesnik maakte de twee alleen maar tevreden. Annie mompelde:
"Ik denk dat geen enkele man naar zo een huilende apin zal omkijken." Hierop schreeuwde Lisette kwaad:
"Wie denken jullie dat jullie zijn. Ik ben ook een mens. En mannen houden van mij."

Beide meisjes begonnen pesterig te giechelen. Lisette merkte dat het gepest alleen maar erger werd door haar geklaag. Nu besloot zij om te handelen. Haar bord was nog halfvol met spaghetti. In één beweging pakte zij het bord op en smeet het in het gezicht van Annie. Iedereen in de eetzaal begon toen te lachen om het gezicht van Annie. Annie had nu een heleboel slierten spaghetti over haar gezicht en in haar haren. Lisette huilde van verdriet en opwinding.

Barbara was nu over haar toeren heen. Want zij kon het niet slikken dat haar beste vriendin een bord spaghetti over haar gezicht kreeg. Daarom stond zij op en stormde op Lisette af. Lisette kreeg drie flinke klappen op haar gezicht. Net toen Lisette terug wilde slaan werd zij tegengehouden door een verpleger. Louise, de hoofdleidster van de afdeling kwam nu ook de eetzaal binnen. Lisette was totaal in paniek geraakt. De verpleger hield haar stevig vast en bracht haar naar de groepsruimte. De hoofdleidster vroeg vervolgens aan de andere patiënten wat er was gebeurd. Iedereen gaf Lisette de schuld van het incident. Zij was immers begonnen door een bord spaghetti te gooien in het gezicht van Annie.

Louise besloot om Lisette flink te straffen. Zij was immers begonnen. Bovendien had zij iets tegen Lisette. De straf was zwaar.

Lisette moest nu een hele week in de enige isolatiecel doorbrengen van de inrichting. Zij kreeg alleen water en droog brood als voedsel. Bovendien moest zij een grote trui breien als straf. Pas als de trui af was mocht zij de cel verlaten. Het was een zware straf voor haar. Want Lisette hield helemaal niet van breien en haken. De straf kon zij haast niet uitzitten. Maar het moest wel. Zij had geen andere keus.

"Dat zal jou wel leren hoe je je moet gedragen", had Louise, de hoofdleidster tegen Lisette gezegd. Louise had eerst pedagogie gestudeerd. Maar omdat zij de psychiatrie interessanter vond, had zij een cursus psychiatrie gevolgd. Daarna had zij een dagopleiding gevolgd aan de Leidse hogeschool voor psychiatrie en behandelingsmethoden. Haar stage had zij in Den Haag gevolgd. Louise was iemand die gezag uitstraalde. Daarom had men haar al na drie jaar aangesteld als hoofdleidster van de inrichting. Louise bepaalde vrijwel alles in de inrichting. Zelfs de ingrediënten van de maaltijden bepaalde zij iedere week.

Louise was streng katholiek opgevoed. Het was haar nooit gelukt om een liefdesrelatie op te bouwen. Geen enkele man toonde echt interesse in haar. Haar houding tegenover seks was wel erg negatief. Louise vond seks vies en vol zonde. De Bijbel verbood immers seks. Haar enige ontspanning bestond uit het lezen van horrorboeken in haar vrije avonden en weekeinden. Zij werkte tien uur per dag in de inrichting. 's Avonds werd haar taak als hoofdleidster overgenomen door meneer Lichtenstein. Maar deze man kon niet tegen haar dominante gedrag protesteren. Daarom deed hij alles wat zij hem opdroeg. Lichtenstein was gewoon een stromannetje van Louise. Dat wist iedereen in de inrichting. Als meneer Lichtenstein een beslissing moest nemen was hij verplicht om eerst Louise te bellen via haar 06 - nummer. Zij had al twee maanden na haar benoeming als hoofdleidster een eigen 06 - nummer aangeschaft om altijd en overal bereikbaar te zijn. Het enige reële doel hiervan was om ten alle tijde, ook 's avonds laat en in het weekend, de baas over haar vervanger te zijn. En haar plan was goed gelukt. Meneer Lichtenstein belde haar altijd op voordat hij een beslissing moest nemen. Praktisch altijd volgde hij de bevelen van Louise gehoorzaam op.

Louise had al sedert de eerste dagen het gedrag en uitstraling van Lisette stilzwijgend afgekeurd. Door het voorval tussen Lisette en de twee andere meisjes had Louise nu een perfecte kans om haar gevoelens uit te leven. Louise had besloten om Lisette een flinke les te leren. Maar de afdelingspsychiater, mevrouw Heesterin was de enige die haar tegensprak. Louise was als hoofdleidster de baas in de inrichting. Zij kon zelfs de mening van de afdelingspsychiater terzijde leggen. Daarom liet zij mevrouw Heesterin maar praten en praten. Mevrouw Heesterin vond niet goed dat Lisette nu in de isolatiecel zat en een trui moest breien. Bovendien mocht Lisette nu geen bezoek ontvangen. Ook mocht Lisette maar twee uur per week met de afdelingspsychiater praten, in de cel. De straf van Lisette was heel zwaar.

De volgende week woensdag vond Joop het wel vreemd dat hij Lisette niet mocht spreken. Joop vroeg waarom dat zo was. Hij kreeg te horen dat zij in de isolatiecel was geplaatst omdat zij had gevochten. Joop wist niet wat hij moest doen. Louise vertelde hem dat Lisette de beste straf had gekregen. Haar gedrag zou zo verbeterd worden. Lisette was immers te emotioneel. Met een gevoel van machteloosheid verliet Joop de inrichting. Hij had gehoord dat Lisette nog een week in de isolatiecel zou moeten doorbrengen.

Voor Lisette was de tijd in de isolatiecel een echte kwelling. Zij kon 's avonds niet slapen op de harde matras en de leren dekens. Zij droomde over allerlei afzichtelijke wezens die haar steeds achtervolgden en probeerden te verkrachten. Haar eenzaamheid in de isolatiecel zou zij echt nooit vergeten.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'