17. Een bezoeker

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

De tijd ging langzaam maar zeker voorbij. Lisette zat nu al een maand in de gesloten psychiatrische afdeling van het nieuwe ziekenhuis. Zij was nu al gewend aan het leven in de afdeling. Het dagritme was streng. Iedere ochtend moest zij al om acht uur uit bed. Zij werd gewekt door een alarm. Het alarm werd centraal bediend. En het geluidsvolume werd luider als de patiënt niet opstond. Het eten beviel haar nu ook beter. Zij was gewend geraakt aan de flauwe smaak. Peper en zout waren verboden in het eten. Men had namelijk ontdekt dat peper een depressie bevorderde. En zout was slecht voor de bloeddruk en de concentratie.

De meeste mensen die opgenomen waren in de gesloten afdeling kregen iedere week enkele bezoekers. Meestal kwam hun familie of goeie vrienden langs. De bezoektijden waren van zeven uur 's avonds tot negen uur. Er waren ook patiënten die nooit bezoek kregen. Lisette was één van hun. Zij vond het niet erg leuk. Maar geen van haar kennissen en vrienden bleek tot nu toe bereid om haar te steunen. Het deed haar wel veel pijn toen haar buitenlandse vrienden haar in de steek lieten. Een paar hadden zelfs de telefoon neergelegd. Eerst begreep Lisette het helemaal niet. Waarom waren mensen zo hard voor haar. Het was iets dat zij nooit zou kunnen begrijpen.

Lisette besloot om al haar kennissen in te lichten dat zij opgenomen was. Maar zelfs haar baas van het café toonde niet veel medeleven. Hij wenste haar wel sterkte toe. Maar hij wilde zelfs het adres van de inrichting niet weten. Het deed Lisette wel een beetje pijn. Iedereen had het te druk. Niemand had ook maar een beetje tijd voor haar over. Het was iets dat zij nooit zou kunnen begrijpen.

Joop had het druk gehad in Angola. Hij had in ieder geval een geweldig miljoenencontract gekregen van de Japanse regering. Door het contract werd hij binnen drie maanden miljonair. Hij was er wel erg blij over. Nu kon hij meer tijd vrij nemen. Hij had immers al genoeg geld voor de komende tien jaar.

Hij had het nu druk met een aquarium. Joop hield van vissen. Maar hij had nooit tijd gehad voor een echt aquarium in zijn huis. Toch had hij nu besloten om eentje aan te schaffen. Het aquarium was gisteren gebracht. Er waren al zeven goudvissen erin. Goudvissen vond Joop het leukst. Daarom waren er alleen goudvissen in zijn aquarium. Terwijl hij bezig was met voeren, hoorde hij de deurbel rinkelen. Hij wist wel wie het was. Joop liep naar de voordeur en maakte het open. Hij zei:
"Welkom Bart. Hoe gaat het?"

Bart had hem gisteren gebeld. Hij had goed nieuws voor Joop. Wel was Joop benieuwd wat het nieuws zoal inhield. Bart zag er opgelucht uit. Hij had een nieuw pak aan en had zich netjes geschoren en was vorige week naar de kapper geweest. Hij was tegen de dertig jaar oud. Maar hij was een echte levensgenieter nu. Zij vrouw en drie kinderen hadden hem vier jaar geleden het huis uit gegooid. De echtscheiding kon hij eerst niet verwerken. Maar een half jaar daarna genoot hij pas echt van de vrijheid en van het vrijgezellenbestaan. Bart had pas een nieuwe auto gekocht. Het was een nieuw Chinees sportmodel. De Chinese auto's waren wel de goedkoopste, maar tegelijk ook de beste. De Chinezen hadden namelijk de grote Japanse fabriek van Honda vijf jaar geleden opgekocht. De technologie van Honda was nu geheel in Chinese handen.

De auto van Bart had een boordcomputer met geluid. De auto werd met stemgeluid gestart. Ook was het mogelijk om via een elektronische plattegrond en een continu satelliet signaal volautomatisch te rijden. De bestuurder hoefde dan alleen naar de radio of de cd-speler te luisteren. De vering van de auto was heel goed, zelfs perfekt. Het was mogelijk om een kopje koffie te drinken terwijl de auto op topsnelheid was.

Bart had twee jaar geleden een nieuwe baan gekregen bij een grote beleggingsmaatschappij in Nederland. Nu werkte hij als fundmanager op de beursvloer. Hij adviseerde Joop af en toe om aandelen te kopen. Maar Joop hield niet van aandelen. Hij hield het liever op diamanten en soms goud. Bart had na zijn HTS de hogere economische opleiding voor effectenhandelaren gevolgd. Hierdoor wist hij nu veel meer dan de gemiddelde belegger. Dankzij zijn diploma had hij nu een topbaan. Toch verdiende hij minder dan Joop.

Joop vond het wel leuk om Bart weer te zien. Hij vroeg hem direct hoe het met de kinderen ging. Bart had eens in de drie weken contact met zijn drie kinderen. Meestal ging hij hen in het weekend ophalen met zijn nieuwe auto. Dan ging hij met hen naar het park of de dierentuin. Afgelopen week had hij hen gebracht naar het Disneypretpark in Frankrijk. De kinderen vonden het geweldig. Bart vond het nieuwe 3D theater het mooist. Het leuke was dat hij aandelen had van het bedrijf dat de 3D theaters ontwierp, bouwde en exploïteerde. Op deze manier droeg hij bij aan zijn eigen koerswinst.
"Hoe vind je mijn nieuwe goudvissen?", vroeg Joop.

Bart vond de goudvissen geweldig. Alleen vond hij tropische vissen de beste keus voor een aquarium. Zelf had hij plannen om een verwarmd aquarium aan te schaffen. Hij zou er dan alleen piranha's in doen. Iedere dag zou hij hun vers vlees serveren. Dat vond Bart pas vissport. Joop vond de smaak van zijn vriend wel bizar.

"Bart vertel eens, wat is je grote nieuws eigenlijk?". Bart had hem immers beloofd dat hij hem iets grandioos zou vertellen.
"Wel, wel. Moet je horen; ik ben al zes maanden lid van de CD. En het is geweldig. De CD heeft de beste leider."

Joop wist al die tijd niet dat Bart lid van de CD was. Maar hij was niet echt verrast erdoor. Hij vond Bart geen echt CD type. In zijn jeugdjaren had Bart wel geprobeerd om lid te worden van de VVD. Maar het was hem niet gelukt om in de top terecht te komen. De VVD'ers wilden hem niet in de partijtop. Daarom had Bart op zijn negentiende de Nederlandse politiek vaarwel gezegd. Zes maanden geleden was hij schriftelijk benaderd om lid te worden van de Centrum Democraten. In de brief schreef men hem dat hij geschikt was als politicus. Dat geloofde Bart toen echt letterlijk. Daarom was hij direct lid geworden van de CD. En het beviel hem echt goed. Men wilde hem in de gemeenteraad hebben van Den Haag. Bart had nu een tweede kans om carrière te maken in de Nederlandse politiek.

"Maar Bart de standpunten en doelen van de CD zijn toch niet jouw mening. Wat doe je eigenlijk in zo een racistische partij. Ik weet dat allochtonen geen lid mogen worden van de CD."

Bart begon te lachen. Hij antwoordde:
"Kijk Joop, jij weet alleen wat je in de kranten leest. De kranten schrijven dat de CD racistisch is. Maar ik heb geen enkel racisme ontdekt bij de CD-ers. Weet je dat zelfs Afrikaanse negers en Hindoestanen lid zijn van de CD. Er zijn twee negers in de gemeenteraad die aktief lid zijn van de CD. De kranten vertellen dat nooit aan het publiek. Dat wordt geheim gehouden."
"Ja maar jij bent bevooroordeeld. Wat denk je soms. Jij bent gehersenspoeld door de CD literatuur."

Bart lachte weer. Hij werd even stil. Daarna antwoordde hij:
"De standpunten en doelen van de CD zijn niet op racisme gebaseerd. De CD heeft geen gewelddadige doelen."
"Wat zeg je mij nu? Bart, de CD heeft dezelfde doelen als de nazipartij van Adolf Hitler. Weet je dat? Weet je dat? Zeg het mij nu."

Joop werd rood van woede. Hij merkte dat Bart er even stil van werd.
"Nee jij bent gehersenspoeld door de Nederlandse kranten. De CD wil een vreedzame oplossing van het vreemdelingenprobleem in Nederland. De vergelijking met de nazi's is onterecht. De CD is bovendien een democratische en onafhankelijke politieke partij. Jij moet eens komen kijken bij een vergadering van de CD. Dan zal jij zien hoe het in werkelijkheid toegaat bij de CD."

Joop begon te lachen. Hij moest echt lachen van het geblaat van Bart.
"Jij bent niet goed geïnformeerd. Bart lees vaker de kranten. En luister vaker naar de radio en televisie. Ook de tijdschriften zijn nuttig voor jou."

Net toen Bart begon te praten begon de telefoon van Joop te piepen. Joop pakte het telefoontoestel op en vroeg:
"Hallo, met Joop Mik-mak." Aan de andere kant van de lijn klonk een dun en onrustig vrouwenstemmetje.
"Ik ben Lisette. Hoe gaat het met jou. Ik wil jou wel eens weer zien." Joop was verrast. Hij had al zeker een maand niets meer gehoord van dit roodharig meisje. Haar telefoonnummer deed het bovendien niet meer. Maar hij vond het wel leuk dat zij hem nu opbelde. Hij vertelde dat hij haar wel eens weer wilde zien. Maar Lisette antwoordde op een duidelijk droevige toon:
"Ik zit in een inrichting. Ik was een beetje overspannen. Daarom werd ik een maand geleden opgenomen. Vind je het erg om toch langs te komen?....... Ik krijg van niemand bezoek."

Joop begreep haar eerst niet goed. Maar het werd hem langzaamaan duidelijk wat zij bedoelde. Het ging om een psychiatrische inrichting. Misschien was zij gewoon depressief. In Nederland werden ieder jaar duizenden mensen opgenomen in psychiatrische klinieken. Het wemelde nu van de inrichtingen in Nederland. Hij vertelde haar dat hij zo spoedig mogelijk langs zou komen.

Joop besloot om Lisette in de avond te bezoeken. Dan was het immers bezoektijd. Tevreden en opgelucht legde Lisette de hoorn van het telefoontoestel neer.

Joop begreep wel dat een gesprek met Bart verder zinloos was. Wel vermoedde hij dat Bart hem die uitnodigingen van de CD had toegestuurd. Of Bart had zijn naam en adres aan de CD doorgegeven. Dat vond hij niet erg leuk. Maar hij kon er niets tegen doen. Opgelucht nam hij tenslotte afscheid van Bart. Die reed gierend weg in zijn nieuwe Chinese sportauto.

Tegen zes uur ging Joop naar zijn favoriete Surinaams Chinese restaurant in de binnenstad. Hij ging bijna altijd naar hetzelfde restaurant. Hij bestelde nasi - speciaal met moksi metie (vert. gemengd vlees). Dit gerecht vond hij het lekkerst. Het eten smaakte goed. De bediening was goed en snel. Veel sneller dan in een Nederlands restaurant. Tegen kwart voor zeven was hij klaar met zijn lekkere maaltijd. Joop betaalde, gaf een tientje fooi en liep daarna naar buiten. Zijn auto was niet ver geparkeerd. De motor startte snel en hij reed weg. Zijn bezoek aan Lisette zag hij met een goed gevoel tegemoet. De inrichting waar Lisette opgenomen was kende hij wel. Een verre nicht van hem was vier jaar geleden ook opgenomen geweest in diezelfde inrichting. Wel vond Joop het een tragische aangelegenheid.

Hij parkeerde zijn auto op het grote parkeerterrein van het ziekenhuis. Parkeren kostte niet veel. Daarna liep Joop naar de ingang van het ziekenhuis. De portier vertelde hem waar de ingang van de inrichting was. Opgewekt liep Joop naar de inrichting toe. Hij moest door drie gangen lopen. Overal liepen verpleegsters en patiënten in rolstoelen rond in de gangen.

De bezoekruimte van de inrichting was vlakbij de ingang. Toen hij binnen in de ruimte was vroeg een verpleegster hem wie hij kwam bezoeken. Daarna liep de verpleegster weg om Lisette te roepen. Binnen enkele minuten kon Joop haar weer terug zien. Joop gaf Lisette een lichte zoen op haar wang. Hij was blij om haar weer terug te zien. Hij had een pakje bonbons gebracht voor haar. Lisette vond het ongelooflijk dat zij nu een levensechte bezoeker had. Het was een emotionele aangelegenheid voor haar. De vriendelijke blik in zijn ogen vertelde Lisette dat hij wel veel om haar gaf. Zij bespeurde zelfs verliefdheid in zijn ogen. Maar zij was toch een beetje teruggetrokken. Want zij wist dat hij haar type niet was. Lisette hield immers meer van Afrikaanse types.

Joop vertelde Lisette over zijn grote succes in de handel in diamanten. Lisette lachte er om. Zij begreep nu wel dat zij hem te vriend moest houden. Want hij kon haar dromen verwezenlijken. Lisette nam Joop mee naar haar slaapkamertje. Hij vond het wel klein maar wel leuk. Lisette had een heleboel foto's van diverse diersoorten aan de wand van haar kamer geplakt. Joop vond dat er ook foto's van goudvissen aan de wand moesten worden geplakt. Hij vertelde haar ook over zijn nieuwe aquarium met zeven goudvissen. Het liefst had hij diamantvissen gewild. Maar zulke vissen bestonden helaas (nog) niet. Lisette moest er wel om lachen. Hun gesprek verliep aangenaam.

Een half uur voor het aflopen van de bezoektijd besloot Joop om te vertrekken. Lisette vertelde hem dat zij het heerlijk vond dat hij gekomen was. "Kom nog een keertje", vertelde zij hem. Joop vroeg haar of zij een keertje mee wilde gaan met hem naar het Scheveningse strand. Dat vond zij prima. Opgelucht namen zij afscheid van elkaar. Joop gaf haar een warm bedoeld afscheidskusje en liep naar de uitgang.

De auto van hem reed snel weg. Het regende wel een beetje. Joop vond het wel jammer dat Lisette nu opgenomen was. Zij was nu flink afgevallen. Wel vond hij haar nu vriendelijker dan voorheen. Ook was zij nu veel aantrekkelijker. Haar rode haar wond hem wel nog steeds op. Misschien was zij wel bereid om zijn levensdroom te vervullen. Joop wilde immers met een lief en jong Nederlands meisje met bij voorkeur rood haar een fijn en vrolijk gezinnetje opbouwen. Dat ontbrak eigenlijk nog in zijn leven. Geld was immers niet alles in het leven.

Die avond ging Joop al om tien uur naar bed. Hij moest immers de volgende dag al om negen uur 's morgens in een hotel in Amsterdam zijn. Een vertegenwoordiger van de Japanse regering zou dan het contract officieel ondertekenen. Joop zou drie miljoen aan het kontrakt met de Japanse regering verdienen. Hij vond het geweldig. Het was het grootste contract dat hij ooit had verworven. Op zijn fax was onverwachts een uitnodiging van de Taiwanese regering verschenen. Het ging weer om een miljoenencontract. Kennelijk vonden de oosterlingen hem een goeie handelaar. Maar Joop had al twintig jaar ervaring in de handel in diamanten. Zijn handelsmethode was nu al geperfectioneerd. De toekomst kon hij met positieve verwachtingen tegemoet zien. Hij had nog nooit zoveel succes gehad. Hij dacht nu wel dat Lisette hem al het geluk gaf. Dit inspireerde hem om nog meer voor haar te doen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'