13. Nog iemand

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Het was al licht buiten. Lisette lag in bed. Zij was net wakker geworden. De afgelopen nacht had zij goed geslapen. De afgelopen weken waren heel vervelend en angstaanjagend voor haar geweest. Vaak lag zij de hele nacht in bed te piekeren. Het ging nu wel beter met haar. Lisette bleef nog een paar uurtjes in bed liggen. Tegen elf uur stond zij tenslotte op.

Het was een bewolkte dag. Het waaide hard. En er was regen voorspeld. Toch had Lisette geen zin om vandaag alleen thuis te zitten. Zij voelde zich immers veel beter. Vandaag kon zij naar de binnenstad gaan.

Na een broodmaaltijd verliet Lisette haar kamertje. Traag liep zij de trap af. Tijdens het lopen voelde zij de koude wind in haar haren. Het was nu al herfst in Nederland. Over enkele maanden werd het winter. Lisette hield niet van de kou. Later moest zij naar een warm tropisch land emigreren, dacht zij.

De tram kwam pas na vijf lange minuten. Lisette had al genoeg van het wachten. De tram begon snel te rijden nadat zij was ingestapt.

Bij het Spui stapte zij uit de tram. Het was druk in de binnenstad. Het was immers zaterdag. Iedereen was druk aan het winkelen. Lisette dacht even na. Nee, zij hoefde eigenlijk niets te kopen. Dan kon zij dus maar een beetje rondhangen in de winkels en warenhuizen. Op deze manier kon zij de tijd vandaag verdrijven.

Zij liep het warenhuis binnen. Een vrouw in een blauw uniform liep naar haar toe. Zij bood haar een winkelpas aan met een eigen pincode. Lisette had geen zin om iets te kopen. Daarom stuurde zij de vrouw weg. Rondhangen in het warenhuis was vandaag het enige waarin zij zin had. De produkten waren bovendien te duur voor haar. Meestal kocht zij op afbetaling.

Het was druk in de winkel. Iedereen was druk bezig met kopen. Lisette keek om zich heen. Niemand merkte haar op. Wat hadden de mensen het toch druk.

De winkel had aan de achterkant een uitgang. Lisette liep ernaar toe. Het kwam uit op de Vlamingstraat. Dit was de drukste winkelstraat van Den Haag. Zij werd een beetje misselijk van de drukte. Iedereen liep druk rond. Het was immers zaterdag. Er was een schoenenwinkel aan de rechterkant. Misschien waren er leuke schoenen bij.

Langzaam liep zij rond in de schoenenwinkel. Het was ook hier erg druk. De schoenen waren niet erg leuk. Lisette keek wel een tijdje naar een laars. Maar het kostte tweehonderdvijftig gulden. Dat was te duur voor haar. Zij zou eerst moeten sparen. Of zij kon het op afbetaling kopen.

Snel liep zij de schoenenwinkel uit. Een groepje Afrikanen liep langs. Zij spraken in een taal die zij helemaal niet verstond. De laatste jaren waren er veel Afrikanen naar Nederland gekomen. Het waren vrij rijke Afrikanen. De meeste kwamen uit Nigeria en Zuid-Afrika. Lisette keek even achterom naar een van de Afrikanen.

Een hamburgertent kwam in zicht. Een milkshake lustte zij nu wel. Zij liep even wat sneller. Erg snel kon zij niet lopen door de drukte. Lisette liep de hamburgertent binnen. Het was een Kaasdonald (de Nederlandse concurrent van de Amerikaanse McDonald) eettent. Zij bestelde een milkshake met chocolade en ging ermee zitten in een rustig hoekje. Zij was de enige aan het kleine tafeltje.

Het werd al vier uur. Toch had zij nog geen zin om naar haar kamertje te gaan. Dan zou zij immers weer alleen zijn. Vandaag zou zij weer niet gaan werken. De afgelopen vijf weken had zij niet gewerkt. Haar depressie maakte het onmogelijk. Haar baas had er gelukkig begrip voor. Hij had haar gezegd dat zij moest komen zodra zij zich beter voelde. Hij toonde gelukkig wel begrip.

De milkshake was al op. Het werd tijd om weg te gaan. Lisette pakte een sigaret uit haar tas en stak het op. Roken deed zij niet vaak. Want het kostte haar teveel geld. Meestal rookte zij sigaretten van anderen. Dat was goedkoper. Toch kreeg zij het even benauwd van de rook in haar longen. Gelukkig duurde het maar even. Daarna stond zij op om uit de Kaasdonald tent te gaan.

Zij liep de hamburgertent uit. Rechtsaf leek haar goed. De brede ingang van Vroom en Dreesmann kwam in zicht. Het leek haar leuk om even erin te gaan. Er was immers een lekkere geur in V & D.

Het was heel druk in de winkel. De winkelpas had zij weer geweigerd. Die mensen zeurden met zulke passen. Lisette zou immers niets kopen. De roltrap voerde naar de vijfde verdieping. Daar waren de nieuwste kleren.

Lisette liep de roltrap af. Zij was nu op de vijfde verdieping. Het was daar minder druk. Gelukkig. Want zij had genoeg van die drukke mensen om haar heen.

Zij liep een beetje rond. Er waren veel nieuwe kleren gekomen. De wintercollectie was mooier dan die van de zomer. De ontwerpen waren wel gewaagd. De meeste kleuren waren goud en zilver. Dat was de trend van deze winter. Lisette keek haar ogen uit. Deze kleren waren fantastisch. Het was alleen jammer dat zij het niet kon betalen. Een verkoopster vertelde haar dat het ook in twintig maandelijkse termijnen afbetaald kon worden. Lisette lachte er alleen om.

Een groep Afrikaanse mannen liepen de vijfde verdieping in. Eentje zag Lisette. Hij herkende haar. Dit meisje had hij immers in het danscafé gezien. Hij vond haar wel aantrekkelijk. Zij had wel mooi rood haar. Hij besloot om met haar te gaan praten.

Lisette stond met grote ogen te kijken naar een goudkleurige jurk. De jurk had zilverkleurige knopen. Eigenlijk wilde zij deze jurk dolgraag hebben. Maar het kostte 850 gulden. Dat was veel te duur voor haar. Er klonk een geluid achter haar van iemand. Lisette keek om. Een Afrikaanse man stond achter haar. Hij zei: "Hallo, ik ken jou."

Wat wilde deze man. Hij zag er wel leuk uit. Lisette vroeg: "Waar ken je mij vandaan?"
"Jij komt toch soms in het danscafé."
"Dat klopt. Hoe heet jij?"
"Ik heet Adé. En jouw naam."

Lisette keek hem aan. En antwoordde: "Ik heet Lisette. Waar woon jij?"
"Ik woon ietsje verderop. Zullen wij iets gaan drinken in de kantine van V & D."

Lisette vond het prima. Hij zou betalen. Samen liepen zij weg. Op de zevende verdieping was de kantine van V & D. De roltrap bracht hen ernaar toe.

Adé bestelde een milkshake met chocolade voor Lisette. Samen zaten zij aan een klein tafeltje. Hij vertelde haar dat hij uit Nigeria kwam. Hij was al vijf jaar in Nederland. Nu studeerde hij aan de nieuwe technische universiteit in Den Haag. Hij was al in zijn vierde jaar. Hij sprak vrij goed Nederlands. En hij vertelde haar dat hij vrijgezel was. Een vrouw zou zijn leven veranderen.

Lisette vond zijn stem mooi. Hij had mooie ogen. En hij sprak rustig.
Het werd zes uur. Adé vroeg aan Lisette of zij met hem mee wilde komen naar zijn kamer. Dan konden zij iets eten en een kopje koffie drinken. Lisette vond het prima. Samen verlieten zij V & D. De roltrap bracht hen snel naar beneden.

De kamer van Adé was erg ruim. Het boekenrek was vol met boeken. Hij had de afgelopen jaren heel hard gestudeerd. Hij kende Nederland nu wel goed. En eigenlijk wilde hij in Nederland blijven na zijn studie. Dat was momenteel onmogelijk. Hij kende wel een goeie en veilige methode. Hij moest trouwen met een Nederlands meisje. Dan zou hij een permanente verblijfsvergunning krijgen van de Nederlandse regering. Dit plan wilde hij nu uitvoeren.

Lisette zat ontspannen op de bank. Het was een zwartleren bank. Adé liep naar haar toe. Misschien had hij zin. Hij ging naast Lisette zitten. Zij begreep niet waarom hij zo bescheiden was. De meeste Afrikaanse mannen begonnen direct te vrijen.

Adé was iemand die eerst een meisje wilde leren kennen en haar een beetje gaan begrijpen. Dat vond hij beter. Hij hield niet van macho gedrag. Vrouwen hebben immers ook een karakter en zelfrespekt. Hij zat na te denken hoe hij het moest aanpakken. Misschien zou dit meisje hem kunnen helpen?

Het werd al donker buiten. Adé stond op om het licht aan te maken. Hij zei daarna:
"Ik vind je leuk. Wij kunnen samen een leventje opbouwen. Wat vind je daar van?"

Lisette had net een slokje cola genomen. Zij was verrast door zijn opmerking. Zij antwoordde:
"Jij bent ook niet mis. Maar wat wil je eigenlijk? Kun je wat duidelijker praten?"
"Ik wil jou best beter leren kennen. Maar je moet wel van mij houden. Wij kunnen trouwen als jij dat wilt."

Lisette keek naar hem. Wat wilde hij? Wilde hij trouwen? En zij kenden elkaar pas vier uurtjes.
"Wat zei je?"
"Ik wil met jou trouwen. Dan kunnen wij een leven opbouwen. Vind je dat niet goed?"

Het werd nu wel duidelijk voor haar wat hij wilde. Maar zij vermoedde dat er meer achter zat. Daarom vroeg zij:
"Heb jij een Nederlands paspoort? Vertel het eerlijk aan mij wat jij eigenlijk van plan bent met mij."

Adé keek haar met grote ogen aan. Dus dit wijf wilde hem niet helpen. Maar hij zou haar wel snel tot andere gedachten brengen. Hij antwoordde:
"Ik wil dat jij mij helpt om aan een Nederlands paspoort te komen. Als je drie jaar met mij getrouwd bent, zijn mijn problemen opgelost. Wil je mij helpen?"
"Ik vind jou wel brutaal. En jij bent ook nog vrijpostig. Wie denk je dat jij bent? Hoe durf je dat tegen mij te zeggen?"

Adé werd er even stil van. Nu was zij ook nog kwaad op hem. Wat moest hij nu zeggen? Hij keek even de andere kant op.

Hij voelde een gevoel in zich op komen. Het was een gevoel van boosheid. De maat was nu vol voor hem. Adé was gewoonlijk wel een rustig mens. Maar zijn stemming kon heel snel veranderen. Nu was hij duidelijk kwaad op Lisette. Hij schreeuwde opeens:
"Je moet mij helpen. Als je dat niet wilt, dan kan je direct oprotten uit mijn kamer. Is dat duidelijk meid?"

Het leek alsof de wereld instortte. Zijn geschreeuw maakte haar direct benauwd en nerveus van binnen. Lisette voelde hoe haar angst groter werd. Zij zei stil:
"Waarom schreeuw je zo tegen mij? Ik heb je toch niets misdaan."

Nu was de maat wel vol voor Adé. Hij liep met grote passen naar Lisette toe. Dit meisje was wel erg brutaal. Zij had een flink lesje nodig. Wie niet wil luisteren moet voelen. Hij pakte Lisette met zijn beide handen vast. Adé wilde haar een flink lesje leren. Lisette schreeuwde, maar het deed hem niets. Hij duwde haar naar de kleine kamer naast de zitkamer.

Het bed was groot genoeg voor twee personen. Lisette werd ruw in het midden gegooid. Adé trok haar toen overeind en begon haar kleren uit te trekken. Haar broekje werd eraf gescheurd. Lisette schreeuwde herhaaldelijk, maar het was tevergeefs. Zij had hem veel te kwaad gemaakt.

Toen al haar kleren eraf waren duwde Adé haar opnieuw op het bed. Adé trok toen snel al zijn kleren uit. Hij wilde haar een flink lesje leren. Dit moest zij nooit vergeten.

Adé ging over Lisette heen liggen. Hij voelde hoe hij hard werd. Zijn lans werd steeds harder. Tenslotte kreeg hij zin erin. Lisette protesteerde hevig, maar hij ging gewoon door. Hij duwde tenslotte zijn lans ruw in haar. Lisette kreeg het gevoel alsof zij uit elkaar werd gereten. Haar hele lichaam schokte op en neer onder zijn hevig ritme. Haar geschreeuw was beëindigd.

Zijn lans ging er steeds sneller in en uit. Het verwonderde hem wel dat zij niet meer protesteerde. Hij voelde hoe zijn hoogtepunt naderde. Het ritme werd opgevoerd. Het hele bed schudde mee in zijn ritme.

Een straal heet zaad spoot in haar. Adé voelde een gevoel van bevrijding en extase. Hij had zijn mannelijke plicht gedaan. Zijn vermoeide lichaam gleed over haar berustend en zwijgend lichaam. Zijn hart begon langzaamaan een rustiger pompritme op te zoeken. Zweet droop langs zijn rug. Hij voelde zich nu bevrijd.

Lisette kwam langzaam bij. Zij had geen verzet geboden, omdat zij zich erin berustte. Ook was zij een beetje overrompeld door haar gevoelens. Zij vond Adé namelijk wel een aantrekkelijke man. Langzaam voelde zij de pijn in haar onderbuik aanzwellen.

Op een gegeven moment was zij geheel bij haar zinnen gekomen. Zij overzag de situatie. Het gehijg van hem nam langzaam af. Haar eerste gedachte was om direct te vertrekken. Hij lag nu naast haar. Lisette stond snel op en pakte haar kleren op de grond. Haastig kleedde zij zich aan.

Toen zij wegliep kwam Adé achter haar aan. Hij vroeg haar om nog even te blijven. Maar daar had zij helemaal geen zin in. Het werd haar immers nu te veel. Kwaad en angstig verliet zij zijn appartement. Buiten was het al donker. En het was ook heel koud.

Haar kamer zag er verlaten uit die avond. Lisette nam een bad en kroop angstig in haar koud bedje. Het lukte haar niet om snel in slaap te vallen. Zij lag de hele nacht te piekeren over wat haar deze avond was overkomen. Toch had zij geen zin om naar de Haagse politie te gaan. Verkrachting werd immers niet meer serieus genomen door de hedendaagse politie. Ook in de kranten sprak men heel cynisch over verkrachting. Iedereen deed alsof de vrouw zelf de verkrachting had uitgelokt. Ook beweerden velen dat tachtig procent van alle vrouwen genoten van een verkrachting. Aangifte doen had dus geen zin.

Haar leven was nu een echte puinhoop. Het was al vier uur 's morgens. Lisette stond op. Zij was namelijk vergeten om de medicijnen van de psychiater in te nemen. De seresta tabletjes moest zij met een heel glas water innemen. Daarna ging zij weer in bed liggen. Na een half uur voelde zij hoe de spanning in haar hoofd langzaam afnam. Onbewust viel zij in slaap.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'