11. Nog een uitnodiging

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Joop zat een kopje koffie te drinken in de zitkamer. Hij had het de afgelopen dagen heel druk gehad. De zaken gingen goed. Het was vandaag maandag. Hij moest vanmiddag om vier uur in Amsterdam zijn. Een verkoper uit Angola zou hem ontmoeten. Het ging om een partij ruwe ongeslepen diamanten met een nettowaarde van vijf miljoen dollar. Het was dus een belangrijke ontmoeting. Hij wist dat zijn presentatie vanmiddag het belangrijkst was.

Het geluid van een auto klonk voor de deur. Joop keek uit het raam. Het was de postbode. De post was er al. Hij liep naar de voordeur. De brievenbus was buiten op het looppad. Joop liep over het looppad naar de brievenbus. Met een klein sleuteltje maakte hij de brievenbus op. Er waren zeker tien enveloppen in de bus. Hij pakte de stapel, sloot de brievenbus en liep terug naar de zitkamer.

Er zaten vijf brieven van drie banken bij de post. Hij had namelijk bij drie Nederlandse banken een rekening. De rekening bij de ABN-Amro gebruikte hij voor de maandelijkse betalingen. Die van de ING-Bank was bestemd voor de buitenlandse transacties. En die van de Postbank was voor de hypotheek van het huis. Ook stortte hij al zijn verdiend geld op deze laatste rekening. Op deze manier bleven zijn financiële manoeuvres in Nederland overzichtelijk. Ook had hij in Angola een rekening bij de centrale bank van Angola. Die rekening was een parkeerrekening. Betalingen in Angolese valuta liet hij op deze rekening storten. Als de koers van de Angolese munt hoog was, boekte hij middels een verkooplimiet het geld over naar zijn ING-rekening in Nederland. Op deze manier maakte hij winst door de valuta verschillen. Ook kreeg hij negen procent rente over zijn positief saldo in Angola. Dat was lekker meegenomen. Voor het meerdere boven 1 miljoen gold zelfs een rente van 12 procent in Angola. Dat was best aantrekkelijk.

Snel zette hij de bankafschriften in de daarvoor bestemde opbergmappen. Er waren drie mappen. Daarna ging hij terug naar de zitkamer om de rest van de post door te nemen. Het was namelijk zijn gewoonte om altijd eerst naar de brieven van de banken te kijken. Er was een brief bij van een vrouw uit Angola. Hij had haar drie jaar geleden ontmoet in Angola. Zij was van Nederlandse afkomst en woonde al tien jaar in Angola. Haar brieven verveelden Joop al. Zij bleef hem maar schrijven en kaartjes sturen. Waarom hield dat wijf haar boodschappen niet voor zichzelf, dacht Joop. Kwaad zette hij haar blauwe enveloppe ongeopend op de stapel voor de vuilnisbak. Er lag een grote enveloppe onder een kleine. Wat was dat?

De kleine enveloppe bevatte een uitnodiging voor een diner in Amsterdam. Een Zuid-Afrikaanse diamantslijper nodigde hem uit om samen te komen dineren in een Japans restaurant. Het was in Amsterdam en het was pas over drie weken. Dat vond hij wel leuk. Japans eten was best wel lekker. Joop had al een paar keren gedineerd in een Japans restaurant. Hij kon al goed met stokjes eten. Ook vond hij de rauwe vis en de kreeft best lekker. De Japanse zeewiersoep vond hij ook lekker. Gelukkig werd de hoge rekening meestal voor hem betaald door een of andere gewiekste zakenman. Maar soms ging hij alleen eten in het Japanse restaurant in Den Haag aan de Spuistraat. Dat vond hij best lekker. En het was eigenlijk helemaal niet duur, gezien zijn vermogen. Hij pakte zijn agenda en schreef de afspraak erin op. Hij moest een week voor het diner even opbellen.

Er waren nog twee ongeopende enveloppes. Eentje was groot en erg licht. Er stond alleen een postbus in Den Haag op als afzender. Hij opende het. Eerst begreep hij het niet. Dit was geen brief van een van zijn zakelijke relaties. Nee, het was een brief van een of andere politieke partij. O, het was van de Centrum Democraten. Joop werd even kwaad. Waarom stuurden die idioten hem nu weer een brief. Hij begon het toch te lezen. Hij had immers nog genoeg tijd.

***

Aan de gerespekteerde heer J. Mik-mak.

Den Haag, 15 oktober 2008

Geachte heer,

Hierbij deel ik u mede dat u als respektabele Nederlander beslist in aanmerking komt voor het lidmaatschap van de Centrum Democraten. U bent een aktieve en hardwerkende Nederlander. Daarom vind ik dat u zich aan moet sluiten bij de echte Nederlandse politieke partij. Mijn partij zet zich namelijk in voor de overleving en behoud van de originele Nederlandse cultuur. Vind u het goed dat er nu vijf Turken in de gemeenteraad van Den Haag zitten. Deze vijf Turken, grote schurken, willen nu de laatste kerken ombouwen tot storende islamitische moskeeën. De CD wil dat deze kerken, die de Nederlandse cultuur weerspiegelen, behouden blijven. Nederland heeft een christelijke cultuur. En islamitische grondbeginselen kunnen wij niet in Nederland accepteren. Want de islamitische waarden en normen zijn voor ons, de enige echte waardevolle autochtone Nederlanders, wereldvreemd, ondemocratisch, milieuonvriendelijk, gewoon lastig en mensvijandig.

Geachte heer, in 1998 werd de heer F. Bolkestein minister-president van Nederland. Deze hooggewaardeerde heer werd in januari 1999 doodgeschoten door twee fundamentalistische islamitische Turken. Weet u dat? Vindt u dat goed? De CD vind dat dit het bewijs is dat de Turken een vijandige etnische bevolkingsgroep zijn in de Nederlandse samenleving. Waarom kijkt u lijdzaam toe hoe de Turken Nederland veroveren.
Vind u het goed dat de islamitische omroep nu 20 uur zendtijd per week heeft op de Nederlandse televisie. Wilt u luisteren naar het islamitische gebrabbel op de Nederlandse televisie? De CD wil dat er een eind komt aan de islamitische overheersing van Nederland. De CD wil dat de Turken teruggestuurd worden naar Turkije. En Turkije moet uit de Europese Unie geschopt worden.
Weet u dat Turkse islamitische gezinnen gemiddeld acht kinderen hebben. Turkse vrouwen maken 500 procent meer kinderen dan autochtone Nederlandse vrouwen. Nu vormen de Turken juist daardoor al bijna 20 procent van de Nederlandse bevolking. En zij zijn bezig Nederland te vernietigen. Keurt u dit goed? De CD wil hier een eind aan maken.
Ik nodig u uit om de CD met hart en ziel te steunen. U kunt Nederland redden van de ondergang. Word daarom lid en/of donateur van de CD. Red Nederland van de ondergang. Doe iets voor uw dierbare Nederland.

Namens uw weledele partijvoorzitter van de Centrum Democraten,
Dr. Sjans Jandaad.
***

Deze brief was gewoonweg walgelijk. Hoe konden zij de Turken beschuldigen hiervan. De Turken zijn immers een hardwerkende en eerlijke bevolkingsgroep in Nederland. Joop was nu echt kwaad. Hij zat na te denken. Wat kon hij hiertegen doen? De CD moest al in 1995 verboden worden. Helaas verloor het openbaar ministerie toen de grote rechtszaak tegen de CD. Hij wist nu niet wat hij moest doen. Wacht even, hij kon de politie bellen en een aanklacht indienen tegen de CD. Snel pakte hij de telefoon en draaide het nummer van de Haagse politie.

De telefoon bleef piepen in de bezettoon. Hij probeerde het nog vijf keer. Niemand nam op. Wat nu?

Joop liep naar de keuken. Hij had zin in nog een kopje koffie. Terwijl hij de koffie inschonk, kreeg hij een inval. Hij moest vandaag persoonlijk naar de politie aan de Jan Hendrikstraat gaan, om een aanklacht tegen de Centrum Democraten in te dienen. Dat zou die Sjans Jandaad een lesje leren. Dat moest hij beslist vandaag nog doen. Hij zette wat suiker en koffiemelk in het kopje en liep naar de zitkamer. Hij ging op de bank zitten om na te denken over zijn aanklacht. Het zou beslist helpen.

Zijn auto reed de garage uit. Het was half twaalf. Joop ging naar de politie aan de Jan Hendrikstraat in Den Haag. Tijdens het rijden zat hij na te denken over de CD.

Het was allemaal onzin wat er in die brief stond. Turken waren helemaal niet bezig om Nederland te vernietigen. Immers de Turken waren hardwerkende en eerlijke mensen. De meesten waren goed geïntegreerd in de Nederlandse samenleving. De laatste jaren volgden immers veel Turken de gratis Nederlandse taalcursussen van de overheid. Deze taalcursussen waren een idee van de acht Turken in de tweede kamer. Wel vond Joop het gek dat het juist de Turkse kamerleden waren die voorstander waren van taalcursussen voor de allochtonen en de overige buitenlanders in Nederland. Uit een onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek bleek drie maanden geleden dat het Turkse aandeel in de Nederlandse bruto nationaal produkt gestegen was met 500 procent vanaf 1995. De Turkse bedrijven hadden een totale omzet van 50 miljard gulden. Hierdoor waren de Turken in Nederland de belangrijkste groep allochtonen. En uit hun economische participatie was nu duidelijk dat zij goed geïntegreerd waren in de Nederlandse samenleving. Er waren nu zelfs plannen om de visumplicht voor Turken uit Turkije af te schaffen. De VVD was hier verrassend genoeg voorstander van. Hun argument was dat hierdoor meer rijke Turken vanuit (liberale) Turkije naar Nederland zouden emigreren. En met hun komst zou de Nederlandse economie een opwaartse impuls krijgen.

Joop vond Turks brood heel lekker. Hij kocht meestal iedere week eentje bij een Turkse bakker in de binnenstad. Ook dacht hij er soms aan om een mooie en gehoorzame Turkse vrouw te nemen. Toch wilde hij een goeie Nederlandse vrouw hebben. Zijn gedachten gingen even uit naar dat meisje dat hij een maand geleden had ontmoet. Hij kon zich haar naam even niet herinneren. O ja, Lisette was haar naam. Hij wist het weer. Lisette vond hij lekker jong. Haar rood haar en haar slank verleidelijk lichaam trokken hem waanzinnig aan. Hij was nu al zowat verliefd op haar. Joop vond haar een onschuldig meisje. Misschien had zij nog nooit een vriendje gehad. Dan was zij maagd. Dat wilde hij best wel. Maar de kans daarop was heel erg klein. Want bijna alle Nederlandse meisjes begonnen al op hun tiende met seksuele verhoudingen met volwassen mannen. Dat stond immers drie maanden geleden in de krant. Eigenlijk vond Joop dat een meisje pas op haar 25-ste met seksuele verhoudingen moest beginnen. Het beste was seks alleen voor het huwelijk te bestemmen. Maar de Nederlandse meisjes trokken zich al tien jaar niets meer aan van al die bijbelse beloftes. Je moest immers zo vroeg mogelijk van je korte leven op aarde genieten.

Het stoplicht sprong op groen. Zijn auto reed door. Joop vond een parkeerplaats vlak tegenover het politiebureau. Hij stapte uit en liep ernaar toe.

De deur was heel stroef. Kennelijk kwamen er niet veel mensen meer naar het politiebureau. Hij liep naar binnen. Een stem verwelkomde hem. Hij moest zijn naam en adres zeggen. Dezelfde stem verzocht hem om alle metalen voorwerpen en eventuele wapens in een bak naast hem te doen. Joop begreep er niets van. De stem verzocht hem nogmaals dit te doen. Hij hoorde toen dat hij door een metaaldetector heen moest. Snel deed Joop zijn portemonnee en sleutels in de bak. De bak werd zoemend gesloten. Joop moest toen een persoonlijke sluitcode intikken voor de gesloten bak. Al deze voorzorgsmaatregelen waren een gevolg van de toegenomen misdaad in Den Haag. Iedere tien minuten werd er een geweldsmisdrijf gepleegd in Den Haag. De politie stond gewoonweg machteloos. Er waren in 2008 al vijftig agenten koelbloedig neergeschoten. De criminelen in Nederland waren gewelddadiger en meedogenlozer geworden.

De stem vertelde hem toen om door te lopen. Een grote stalen deur werd geopend. Toen Joop doorliep klonk een soort gong achter hem. Een grote deur voor hem werd snel gesloten. Wat nu?

"U heeft niet alle metalen voorwerpen in de bak gezet. Volgens onze wapendetector heeft u geen materiële wapens bij u. Wilt u ons vertellen wat voor metalen voorwerpen u nog bij u heeft?"

Joop begreep er niets van. Wat zaten zij nu te bazelen. Hij stond even stil. Wacht even. Hij had een goudvulling in een kies van zijn rechterbovenkaak. Hij zei:
"Mijn gouden kies is het enige metalen voorwerp dat ik nog heb bij mij."
"Loopt u maar door". De deur voor hem ging langzaam open. Snel liep hij erdoor.

Joop keek om zich heen. Deze kamer leek op een wachtkamer. Er was wel een grote monitor aan de rechterwand. Wat nu, dacht hij.
De monitor flitste aan. Er verscheen een vrouw erop. Zij zei:
"Geachte heer Mik-mak. U wordt verzocht om te wachten op onze medewerker van de burgerlijke contacten. Hij wordt nu opgepiept. U kunt plaats nemen op de bank achter u."

Er klonk een geluid achter hem. Joop draaide zich snel om. Een bankzitting kwam langzaam en piepend uit de muur. Hij keek weer naar de grote monitor. Het beeld was weg. Het scherm was helemaal groen. Nu moest hij dus wachten. God wist hoe lang. Hij liep naar de bank en ging zitten.

Er waren tien dikke minuten voorbijgegaan. Voor Joop leek het op een uur. Hij moest nu wachten. Er klonk gepiep. Het grote scherm flitste aan. Een vrouw verscheen op het scherm. Er klonk:
"Geachte meneer Mik-mak, u kunt tijdens de wachttijd kijken naar een videofilm naar keuze. Wat is uw keus?"

Joop keek op. Wat nu? Hij had al genoeg van het wachten. Hij was niet gekomen om naar een videofilm te kijken. Nieuws leek hem wel interessant. Daarom zei hij:
"Ik wil naar het kanaal van Worldnews kijken, als dat mogelijk is." De vrouw antwoordde:
"Dat kan meneer. U moet het wel zelf betalen." Joop antwoordde droogjes:
"Goed, ik betaal het wel." Hij moest nu zijn pincode en bankrekeningnummer in toetsen in een apparaat onderaan de monitor.

Het scherm werd daarna eventjes groen. Daarna kwam het internationaal nieuwskanaal van Worldnews tevoorschijn. Een hoge vrouwenstem klonk door de wachtkamer. Het onderwerp was de oorlog tussen Roemenië en Servië. Deze twee landen waren twee maanden geleden met een totale oorlog begonnen. De andere Europese landen wisten niet wat zij moesten doen. Want Servië was twee jaar geleden lid geworden van de nieuwe federatie van democratische Europese staten. Ook Roemenië was lid hiervan. President en opperbevelhebber, Tsjaskamanov, van Servië had eigenlijk een smerige politiek gevoerd. De rest van voormalig Joegoslavië was na een smerige en totale oorlog ingelijfd bij Servië. Alle moslims uit het voormalig Joegoslavië waren gevlucht of vermoord. De andere Europese landen hadden stilzwijgend het optreden van Servië goedgekeurd. Want Europa had eigenlijk genoeg van het gedrag van de Arabische oliestaten. Deze hadden namelijk de prijs van ruwe olie vertwintigvoudigd. Maar gelukkig leverde de Unie van Voormalige Sovjetstaten nu goedkope geraffineerde olie aan de federatie van Europese staten.

Joop luisterde wel iedere dag naar het nieuws. Maar hij hield niet zo van het politiek geslijm van de Europese landen. Ook begreep hij de politici en hun achterbakse politieke strategieën niet goed. Hij keurde het gedrag van president Tsjaskamanov van Servië niet goed. De Europese politiek was nu eigenlijk een grote puinhoop. De rest van de wereld bemoeide zich niet zoveel met Europa.

Er kwam een reclamespot op het scherm. Daarna volgde een nieuw onderwerp. Het ging nu over Brazilië. Twee jaar geleden was er een bloedige staatsgreep gepleegd in dat land. De nieuwe president en opperbevelhebber was C. Conquistarado. Hij had het leger van Brazilië waanzinnig versterkt. Zijn doel werd vorige maand duidelijk. Hij wilde beslist het hele Zuidamerikaanse continent veroveren. De Braziliaanse troepen hadden Uruguay door een bliksemsnel offensief, een Blitzkrieg, veroverd in een week. Dat was drie weken geleden gebeurd. Nu was een grote Braziliaanse troepenmacht op weg naar de grens van Frans-Guyana en Suriname. De media speculeerden dat president Conquistarado deze landen ook wilde veroveren en inlijven. De andere landen van Zuid-Amerika keken lijdzaam toe. Want de toestand in heel Zuid-Amerika was dramatisch. Er was in maart 2008 een grote economische recessie uitgebroken in alle Zuidamerikaanse landen. Er waren hierdoor grote sociale onlusten. Ook het leger was onrustig. In Argentinië was uitgerekend drie weken geleden een enorme burgeroorlog uitgebroken. Men vermoedde dat de Braziliaanse regering erachter zat. Want alleen Argentinië kon het wangedrag van de Braziliaanse president tegenhouden. Het leger in Argentinië was nu in twee strijdende kampen uiteengevallen. Argentinië was dus strategisch uitgeschakeld door president Conquistarado van Brazilië.

Joop had eigenlijk nu wel genoeg van het gezwets van Worldnews. Het was ondertussen kwart over twaalf geworden. Hij had ook genoeg van het wachten.

Het geluid van Worldnews viel opeens weg. Een mannenstem klonk door de wachtkamer.
"Goeiemiddag meneer Mik-mak. Waarmee kan ik u van dienst zijn."

Joop keek op. Het gezicht en bovenlichaam van een gladgeschoren man in een groene politie-uniform gloeide op het scherm. Moest hij nu via een beeldscherm met deze man praten. Dit had hij niet verwacht. Joop begon te praten.
"Ik kreeg een lastige brief van de Centrum Democraten. Daarom wil ik een aanklacht indienen tegen deze politieke partij. Ook wil ik dat er proces-verbaal wordt opgemaakt." De man op het scherm glimlachte even. Hij zag de papieren in de rechterhand van Joop. Daarna antwoordde hij:
"Kunt u die papieren in de bak onder het scherm plaatsen." Een bak schoof zoemend uit de wand tegenover Joop. Hij liep ernaar toe en zette de brieven van de Centrum Democraten erin. De eerste brief had hij ook meegenomen. De bak verdween in de wand. De man zei:
"Kunt u even wachten meneer Mik-mak? Ik zal de documenten even bestuderen."

Het scherm werd even groen. Daarna kwam Worldnews in beeld. Joop wist niet wat hij moest zeggen hiervan. Moest hij nu weer wachten. De Haagse politie maakte hem doodziek. Hij volgde toch lijdzaam de berichten van Worldnews.

Ditmaal volgde er goed nieuws voor Joop. Er was een soort mongoloïde economische unie gevormd. Deze unie omvatte alle mongoloïde landen van Zuidoost-Azie. Japan was de voorzitter van deze unie. Een Europese topman noemde dit de gele unie. Ook China en Groot-Korea (de gefuseerde Noord- en Zuidkorea) zaten in deze unie. Het doel van deze unie was om een Yen-regio te vormen. De yen was nu immers de sterkste munteenheid geworden van de hele wereld. De gele unie zou gezamenlijk aan een gigantisch ruimteprojekt werken. Het doel was een permanente gele marsbasis te bouwen. Japan had al vijf jaar een eigen ruimtestation in een baan om de aarde. Japanse onderzoekers hadden ontdekt dat er veel zuiver goud in de bodem van Mars zat. En voor de grote toekomstige kernfusiereactor van Japan was er ongeveer vijftig ton zuiver goud nodig. Hierom wilde Japan een eigen permanente Japanse basis op Mars plaatsen. Nu was het technisch al mogelijk om een gele Marsbasis te bouwen. Er was een overeenkomst tussen Japan en de andere mongoloïde landen gesloten. Afgesproken was dat er alleen Japanse astronauten zouden meegaan naar Mars. De andere landen van de mongoloïde economische unie zouden alle onderzoeksresultaten krijgen. Deze landen zouden gezamenlijk veertig procent economische steun verlenen aan de Japanse marsbasis. In ruil hiervoor zouden zij in de toekomst veertig procent van de energie uit de kernfusiereactor krijgen. Het goede nieuws voor Joop was de behoefte aan diamant voor de toekomstige kernfusiereactor van Japan. Er waren ongeveer vijfhonderdduizend loepzuivere natuurlijke diamanten nodig. De minimale diameter van iedere diamant moest vijftien exakte millimeters zijn. Dit waren tenminste de prognoses van de Japanse techneuten. De diamantprijs zou dus stijgen de komende jaren. Joop begreep dat hij vanmiddag goeie zaken moest doen. Want er zat toekomst in de diamanthandel. Hij lachte in zichzelf.

Het nieuws ging door. De gezamenlijke begroting van de Japanse marsbasis en de bouw van de kernfusiereactor was minimaal vijfhonderd biljoen Yen. Dit was omgerekend ongeveer negenhonderd biljoen Nederlandse guldens. Joop kon zijn oren niet geloven. De kernfusiereactor moest binnen dertig jaar gebouwd worden. Het zou in het centrum van de Gele Zee gestationeerd worden. Er was namelijk heel veel koelwater nodig. Ook was de minimale diameter vijf echte kilometers. Er was al een prototype van een kernfusiereactor in Japan gebouwd. De diameter hiervan was een halve kilometer. Maar de nieuwe toekomstige Japanse kernfusiereactor moest veertig procent van de totale energiebehoefte van de gele regio leveren.

Het scherm werd opeens eventjes groen. Daarna verscheen een man op het scherm. Hij zei:
"Meneer Mik-mak, uw aanklacht kan niet opgenomen worden. In de brief van de Centrum Democraten aan u zijn er namelijk geen strafbare feiten gepleegd. Over deze beslissing is geen verdere discussie mogelijk. U kunt nu meteen vertrekken."

Het scherm werd groen. Joop begreep er niet veel van. De bak tegenover hem kwam uit de muur. Joop liep er naar toe en pakte de brieven eruit. Daarna ging de uitgangsdeur open. Hij liep erdoor. In de gang moest hij de sluitcode intoetsen, om zijn portemonnee en sleutels te krijgen. Vervolgens verliet hij het politiebureau. De politie maakte hem gewoon ziek. Hij baalde ontzettend.

Het was ondertussen twee uur geworden. Joop ging naar Amsterdam. Om negen uur 's avonds zou Natasja bij hem langs komen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'