9. De tweede afspraak

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Het was een mooie dag. Joop zat op de bank de krant te lezen. Het was vandaag zaterdag. Hij had vandaag niet veel te doen. Twee weken geleden had hij een meisje meegenomen naar huis. Dit meisje leek op Lisette. Hij had er goeie herinneringen aan over gehouden. Dat meisje had maar 600 gulden gevraagd voor die avond. Hij had het contant betaald. Zoveel was het voor hem niet. Hij kon haar wel meer betaald hebben. Maar zij wilde slechts 600 hebben voor die nacht. Het was een fijne avond voor hem geweest.

Vandaag had hij niets te doen. Eigenlijk wilde hij dat ene meisje met die rode haren nog een keertje terugzien. Zij had hem niet meer gebeld. Misschien had zij het druk. In ieder geval wist hij nu dat zij vrijgezel was. Zij was zo lekker jong en aantrekkelijk. Hij moest toch nog proberen om haar te krijgen. Hij was immers een doorzetter. Dat was zijn karakter. Een gesteld doel moest bereikt worden.

In de krant stond er niet veel goeds. Het ging alleen maar over oorlogen. Er woedden wel veertig oorlogen op de wereld. Ook in Joegoslavië was er nog steeds oorlog. Niemand dacht eraan om de strijd te beëindigen. Nee, men vocht gewoon door. Joop werd niet goed van de krant. Hij deed het daarom weg. De krant maakte hem een beetje ziek. Waar moest de wereld toch naartoe met zoveel oorlogen. Het leek alsof mensen niets beters te doen hadden. Oorlog voeren was toch iets voor domme mensen. Dan waren er dus teveel domme mensen op de wereld. Het jaar 2000 was al gepasseerd. Echt ongelooflijk. Joop wist geen raad met al die oorlogen. Hopelijk bleef het in Nederland veilig tot de tweeëntwintigste eeuw. Hij zou daarna beslist niet meer leven.

Hij stond op en liep naar de keuken. Een bakje koffie zou wel smaken op dit vroege uur van de dag. De koffie stroomde in het kopje. Er werd wat suiker en melk in gedaan. Daarna liep Joop terug naar de zitkamer. Hij ging zitten. Hoe zou het eigenlijk met dat roodharige meisje gaan. Hij vroeg zich het eens af. Het werd eens tijd om haar op te bellen.

Joop pakte zijn telefoon op. Het nummer van haar stond in het geheugen. Hij tikte de twee nummers in. De telefoon aan de andere kant rinkelde. Niemand nam op. Misschien sliep zij nog. Na de tiende keer werd er eindelijk opgenomen. Een slaperige stem zei:
"Hallo, met Lisette."

Joop antwoordde:
"Ja, met Joop Mik-mak. Ken je mij nog. Hoe gaat het?"
"Oo, u. Wat leuk dat u belt. Ik lag nog in bed. Het gaat goed. En met u."

Joop was blij. Zij was hem dus niet vergeten. Nu had hij een kans. Hij zei meteen:
"Heb je zin om morgenmiddag tegen drie uur bij mij langs te komen. Je kan dan meeëten. Ik zal iets lekkers klaarmaken."
"Morgenmiddag. Wacht even. Ik heb niets te doen morgen. Het is zondag. Nou goed, ik kom."

Joop vond het prima dat zij de uitnodiging aannam. Hij groette en hing de telefoon op. Morgen zou een spannende dag worden. Hij kon haast niet wachten tot de volgende middag. Nu moest hij wel even naar de winkel om de spullen voor morgen te kopen. Een gebraden kip zou zij beslist lekker vinden. Hij stond op en liep de deur uit.

De volgende dag stond Lisette tegen twaalf uur op. Na het ontbijt herinnerde zij zich de afspraak met Joop Mik-mak. Tegen drie uur moest zij bij hem thuis gaan. Zijn adres stond op zijn kaartje. Het kaartje lag in haar bureaulade. Zij zat te studeren. Eerst wilde zij het laatste hoofdstuk nog even doorlezen. Het lukte niet goed om haar gedachten bij de stof te houden. Zij was nog overstuur van het voorval met Mandela. Die man vond zij gewoon niet goed wijs. Het was nu al ruim een week geleden. Maar het bleef haar bezig houden. Vaak bleef zij wekenlang aan iets denken. Albert was zij nu wel vergeten. Hij moest het maar verder uitzoeken. Veel kon zij er immers niet aan doen. Zo ging het nu eenmaal in het leven.

Lisette zat na te denken. Joop moest zij wel te vriend houden. Hij kon haar helpen om één van haar wilde dromen te verwezenlijken. Hij was immers rijk en machtig. Het zou fantastisch zijn als hij haar aan een geweldige baan hielp. Wat een geluk dat zij hem had leren kennen. Zij keek op haar horloge. Het was tijd om te vertrekken. Joop woonde in de Vogelbuurt in Den Haag. Het zou zeker een half uur duren voordat zij bij hem thuis was. Daarom moest zij nu vertrekken. Lisette stond op. Zij trok haar rode jurk aan en haar rode naaldhakken. Dat zou hij beslist leuk vinden. Nadat zij haar kleren had aangetrokken verliet zij haar kamertje.

De tram reed veel te traag. Lisette stapte uit tram 12 bij de Sportlaan. Zij moest nog een stukje lopen. De straat was lang. Na de vierde zijstraat moest zij linksaf gaan. Daar woonde Joop Mik-mak.

De deurbel rinkelde tweemaal. Joop stond op en keek eerst door het raam wie dat zou kunnen zijn. Het was Lisette in een rode jurk. Hij liep naar de deur en opende.
"Kom maar binnen. Ik ben blij dat je gekomen bent. Hoe gaat het Lisette?"

Lisette had zo een onthaal niet verwacht. Zij lachte en liep naar binnen. Hij was zo blij haar te zien. Dat had zij niet verwacht. Joop bracht haar naar de zitkamer. Lisette nam toen plaats op het zwarte bankstel. Het huis was groot en veel mooier dan zij had verwacht. En het was erg netjes. Zij kon het bijna niet geloven dat Joop alleen hier woonde. Het was veel te netjes voor een man. Mannen waren immers altijd slordig en nonchalant. Maar deze man was wel erg netjes.

"Wat wil je drinken. Ik heb koffie en wijn."
Lisette antwoordde: "Heb je cola. Daar hou ik van."
"Natuurlijk heb ik cola. Ik haal even een glaasje voor jou. Wacht even."

Joop liep naar de keuken om een glaasje cola te halen. Gisteren had hij een fles cola gekocht. Hij had namelijk gemerkt dat Lisette het liefst cola dronk. Misschien was zij eraan verslaafd. Dat was natuurlijk niet belangrijk.
"Hier is je cola. Je houdt ervan nietwaar?"

Lisette antwoordde:
"Ja ik drink altijd cola. Vind je het erg?"
"Nee natuurlijk niet. Je mag de hele fles opdrinken wat mij betreft."

Lisette moest wel lachen om deze opmerking. Hij kon dus ook grappig zijn.
"Goed ik zal de hele fles opdrinken."

Zij lachten er samen om. Joop liep naar de keuken om een kopje koffie te halen. Hij dacht er ook even aan om een fles wijn open te maken. Maar dat leek hem nu niet nodig. Koffie was ook goed. Er waren koekjes in de kast. Hij pakte het blik met koekjes en liep naar de zitkamer ermee. In de zitkamer zette hij de koekjes op een plat bord voor Lisette. Zij pakte er direct eentje. Zij hield van koekjes met cola.

Lisette vroeg daarna:
"Is jouw werk zwaar?"
Joop antwoordde:
"Nee het valt wel mee. Waarom vraag je dat? Wil je ook zulk werk?"
"Je verdient er toch veel mee. Ik wil ook veel verdienen later."

Joop moest even lachen om haar opmerking. Hij antwoordde:
"Ik werk al tien jaar in de diamanthandel. In het begin verdiende ik niet veel. Pas de laatste jaren zijn de zaken goed gaan lopen."

Lisette keek hem met grote ogen aan. Zij droomde al van zo een baan. Hopelijk kon hij haar helpen aan zo een baan. Zij vroeg:
"Zou ik zulk werk kunnen doen?"
"Ik denk het wel. Je moet in het begin wel veel reizen. En ook moet je veel andere talen kennen. Eerst zal je dus een talenstudie moeten doen."

Lisette vroeg weer:
"Wat heb je verder nodig voor zulk werk?"
"Je moet ook goed kunnen onderhandelen. Altijd goed overkomen. En altijd op tijd aanwezig zijn. Verder is het nodig dat je goed met cijfers om kan gaan. Goed kunnen rekenen dus. En je moet flink wat geluk hebben om de juiste aankopen te doen."

Zij was nu wel onder de indruk van zijn werk. Het was even stil. Daarna vroeg zij:
"Zulk werk is voor mij te moeilijk geloof ik. Wat voor opleiding heb je ervoor nodig?"

Joop lachte eerst om haar vraag en antwoordde:
"Een bepaalde opleiding is niet nodig. Wel moet je de financiële wereld heel goed kennen. Het is ook nodig om precies te weten hoe het goud en het zilver zich gedragen. Alleen zo kan je weten hoe de diamantprijzen zich zullen ontwikkelen. Begrijp je het?"

Lisette begreep er eigenlijk niets van. Goudprijzen waren toch constant. Waar had hij het eigenlijk over. Toch antwoordde zij:
"Ik begrijp het."

Joop keek op zijn horloge. Het was half vijf. Het was hoog tijd om aan het eten te denken. Hij vroeg:
"Heb je honger?"

Lisette had behoorlijk honger nu. Daarom stond Joop op om het eten te gaan bereiden. De kip had hij al twee uren geleden in de oven geplaatst. Het rijst was al klaar. De rijstkoker hield de rijst al de tijd warm. Na een half uur was alles gereed om geserveerd te worden. Hij bracht de schalen met voedsel naar de eettafel. Ook had hij er een flesje wijn bij gezet. Daarna nam hij plaats.

"We eten iets heel speciaals. Gebraden kip met aardappelen en broccoli. Vind je dat lekker Lisette?"
"Ja het lijkt mij geweldig. Heb jij dat gekookt?"
"Ik heb het klaargemaakt. Proef maar."

Joop pakte een mes en sneed de hete kip in vier stukken. Eén stuk zette hij op het bord van Lisette en een ander stuk op zijn bord. Daarna schepte hij wat aardappelen op en de broccoli. Er kwam nog damp uit het vlees. Hij goot toen wat zelfgemaakte knoflooksaus over de aardappelen op de borden.

"Het ruikt voortreffelijk." zei Lisette.
Zij at nooit zo lekker. Meestal at zij gewoon een blikje sardines. Dat was goedkoop en makkelijk te bereiden. Maar vandaag kon zij heerlijk eten. Wat kookte Joop toch goed. Hij leek wel een kok. Dit had zij nog nooit klaargemaakt.

"Het is heel lekker." zei Lisette toen zij de helft van het stukje kip op had gegeten. Joop lachte en vroeg haar of zij nog een stukje kip wilde. Zij bedankte. Zo meteen zou zij misschien nog een stukje kip nemen.

Joop kookte heel vaak speciale gerechten voor zichzelf. Hij hield van lekker eten. Toch at hij vaak in restaurants. Maar het eten daar beviel hem niet altijd. Zelf koken was immers gezonder en goedkoper, hoewel hij niet om geld verlegen zat. Hij genoot ervan om Lisette zo te zien smullen. Kennelijk at zij nooit iets speciaals. Hij vroeg of zij wat rode wijn lustte. Lisette hield niet van rode wijn. Zij vroeg:
"Heb je geen zoete witte wijn? Daar hou ik meer van."

Natuurlijk had Joop zoete witte wijn. Hij stond op en liep naar de keuken om een flesje te halen. Hij kwam terug met een nogal grote fles. De wijn heette Gustav Adolf Schmidt. "Deze wijn heeft een zachte zoete smaak. Wil je het?"
Lisette kende deze wijn niet. Zij dronk bijna nooit wijn. Het was te duur. Toch wilde zij deze wel proeven. Daarom antwoordde zij:
"Ik wil het best proeven. Maak het maar open."

Joop pakte de opener. Hij schroefde de boor in het kurk van de fles. Daarna trok hij de kurk eruit. Er klonk een luide plof toen de kurk uit de fles kwam. Lisette moest ervan lachen. Joop lachte ook. Hij schonk haar glas vol met de witte wijn. Lisette proefde de wijn voorzichtig. Zij ontdekte dat zij het lekker vond. Vandaag was een speciale dag voor haar. Joop behandelde haar als een koningin. Zo voelde het aan. Zij was te gast bij de koning. Dat vond Lisette van dit bezoek.

Lisette at nog een stukje kip. Joop pakte het laatste stukje en de rest van de aardappelen en de broccoli. Hij hield van broccoli. Het was zijn lievelingsgerecht.

Na het eten gingen zij samen zitten op de banken in de zitkamer. Lisette zat op een eenpersoonsbank. Joop zat op de grote bank. Hij schonk een kopje koffie voor zichzelf in. Vandaag had hij vrij veel gegeten. Hij had wel voor twee mensen gegeten. Maar hij voelde zich wel goed.

Lisette vroeg:
"Hoe vaak moet je werken?"
Joop antwoordde:
"Ik heb wisselende werktijden. Soms moet ik voor een vergadering naar Amsterdam gaan. Soms moet ik naar het buitenland. Ik moest vorig jaar bijvoorbeeld naar Angola."

Lisette was meteen geïnteresseerd. Zij zei: "Helemaal naar Angola. Dat lijkt mij leuk. Wat heb je daar gezien? Heb je foto's?"

"Ik heb het land niet goed gezien. Het grootste deel van de tijd moest ik vergaderen. En ik heb wel foto's gemaakt, maar die zijn helaas niet goed gelukt."

"Wat jammer van die foto's. Ik had ze anders graag gezien. Wanneer ga je weer naar Angola?"

Joop was wel verrast door deze belangstelling. Misschien hield zij van het buitenland. Hij antwoordde:
"Ik ga misschien over twee jaar weer naar Angola. Wil je dan mee gaan?"
"Ja natuurlijk wil ik dan mee. Kan het?"
"Het kan wel. Ik betaal dan je reis- en verblijfkosten."

Lisette lachte van opwinding. Wat een kans. En het zou haar helemaal niets kosten. Ongelooflijk toch. Wat was Joop toch goed voor haar. Joop besloot om het onderwerp een beetje te veranderen. Hij wilde Lisette immers voor zichzelf hebben. Nu was hij beslist verliefd op haar. Daarom zei hij:
"Lisette jouw jurk is fantastisch. Weet je dat ik van je hou. Ik ben beslist verliefd op jou. Wat denk je van een relatie tussen ons?"

Lisette was niet erg verrast door zijn bekentenis. Zij antwoordde:
"Eigenlijk voel ik mijzelf nog veel te jong voor een vaste relatie. Kun je niet wachten op mij. Over twee jaartjes kunnen wij het dan gezelliger maken samen."
"Goed ik ben bereid om twee jaar op jou te wachten. Vind je mij aardig?"

Lisette wist dat Joop helemaal niet haar type was. Toch moest zij hem iets leuks voorhouden. Zij antwoordde:
"Ik mag jou wel. Je ziet er wel aantrekkelijk uit. Hoe komt het dat je nog niet getrouwd bent?"
"Ik heb nooit aan een serieuze relatie gedacht. Maar jij laat mij wel daaraan denken."
"Ik vind het goed dat je daaraan denkt. Maar ik vind mijzelf nog veels te jong om met iemand te gaan trouwen."

Lisette loog natuurlijk over haar leven. Natuurlijk mocht Joop nooit te weten komen dat zij al een heleboel relaties had gehad. Anders zou zijn belangstelling voor haar misschien afnemen. Daarom moest zij wat leugens verzinnen om hem bezig te houden.

Tegen negen uur 's avonds besloot Lisette om maar weg te gaan. Eigenlijk had zij genoeg van Joops gezeur over een relatie en een huwelijk. Hij leek wel een oude man die te laat aan het leven begon te denken. Zij stond op en groette hem. Daarna liep zij de deur uit. Joop wilde haar nog een lift geven met zijn auto, maar Lisette had daar geen zin in. Zo was het wel genoeg geweest voor vandaag.

Lisette pakte de tram en stapte tenslotte uit bij haar kamertje. Zij liep de trap op naar boven. Toen zij in haar kamer was besloot zij om direct te gaan slapen. Zij trok haar kleren uit en ging naar bed. Eerst maakte zij het licht uit. Het bed was lekker warm. Hierdoor viel zij snel in slaap.

In de verte klonk gehuil van wolven. Het was schemerig. Plotseling werd het lichter. Lisette keek om haar heen. Een hele groep gorilla's stonden haar aan te kijken. Zij voelde de angst in haar opkomen. Eén grote harige gorilla liep naar haar toe. Toen zij naar achter liep voelde zij de harige poten van eentje in haar nek. Zij gilde het uit van angst en verwarring. Wat zouden deze beesten met haar gaan doen? Eentje hield haar handen vast. Een andere gorilla hield haar benen in de lucht. De rest van de groep trok haar kleren van haar lijf, totdat zij geen kleren meer aanhad. Toen zag zij dat eentje haar wilde gaan verkrachten. Zij gilde het uit van pijn toen hij in haar doordrong. Het deed heel veel pijn. Haar geschreeuw interesseerde de gorilla's niets. Het wond hun juist meer op.

Lisette werd met een schok wakker. Wat een droom. Die ene gorilla had haar met veel geweld verkracht. Het deed heel veel pijn. Haar hart klopte heel snel. Haar hele lichaam was bezweet. Langzaam aan kreeg zij weer rust. Zij stond op om naar het toilet te gaan. Toen zij terug kwam naar haar bed deed zij het licht even aan. Het was vier uur 's morgens. Zij deed het licht weer uit en kroop in bed. Zij viel pas na een uur weer in slaap. Dit keer droomde Lisette over witte wolken.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'