7. Haar evenbeeld

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Het was zondag. Lisette werd wakker om twaalf uur. Zij moest nog even denken aan haar droom. Wat was zij toch bang geweest. Dromen leken zo levensecht en het kon zo angstaanjagend zijn. Die schaapjes hadden haar bijna te pakken gehad. Gelukkig was zij op tijd wakker geworden. Nu moest zij even aan de realiteit wennen. Het was vandaag zondag. De klok wees twaalf uur aan. Het was tijd om op te staan. Zij duwde de lakens opzij en stond op. In de badkamer begon zij haar tanden te poetsen. Daarna waste zij haar gezicht en liep haar kamer in. Het was mooi weer buiten. Eigenlijk had zij zin om vandaag op het strand te gaan lopen. Helemaal alleen. Mensen eisten teveel van haar. Zij pakte de mooiste kleren uit de klerenkast en trok ze aan. Op zo een mooie dag waren alleen de mooiste kleren goed genoeg. Daarna was het tijd om iets te gaan eten. Langzaam liep zij naar de kleine keuken. In de ijskast vond zij brood en wat melk. Er was ook nog wat hagelslag. Dat lustte zij vandaag wel.

Lisette was met haar tweede sneetje brood bezig toen de telefoon rinkelde. Het kwam wel ongelegen. Dat rinkelapparaat bleef doorloeien. Kwaad werd de hoorn opgepakt.
"Hallo."

Aan de andere kant van de lijn klonk een zware mannenstem. Het was Albert. Hij vroeg: "Dag Lisette, hoe gaat het met jou?"

Lisette dacht even na. Hij durfde wel om haar nog op te bellen na het gedoe van gisteravond. Wat een lef. Zij antwoordde: "Hallo, hoe durf je mij nog te bellen. Heb je soms geen manieren geleerd van je moeder?"

"Luister meisje je moet met mij trouwen, anders krijg je nog meer problemen met mij. Wil je met mij trouwen?"

Lisette werd wel kwaad om zijn dwingende stem. Nu wist zij echt niet wat zij moest doen. Dit was zij niet gewend.

"Ik wil niet met je trouwen. Ik wil niets meer met jou te maken hebben. Bel mij ook nooit meer op. Het is uit!!". Daarna legde zij de telefoon kwaad en opgewonden neer. Die vent moest haar maar met rust laten. Hij kon opdonderen. Er waren immers mannen genoeg.

Zij ging door met het eten. Het smaakte nu niet meer goed. Eigenlijk hield zij wel van Albert. Maar hij moest zich niet zo schofterig gedragen. Ook had zij helemaal geen zin om met hem te trouwen. Een avontuurtje was meer dan genoeg. De telefoon rinkelde weer. Snel pakte zij de hoorn op. Het was Albert. Hij wilde zijn excuses aanbieden. Lisette vroeg hem daarna het volgende: "Waarom wil je met mij trouwen?"

Albert antwoordde: "Ik hou van jou. Begrijp dat nou toch."
Lisette vroeg tenslotte: "Heb je een verblijfsvergunning?"

Hij antwoordde: "Als je met mij trouwt krijg ik een verblijfsvergunning. Wil je mij niet helpen?"

Lisette besefte toen dat haar baas gelijk had. Albert had dus geen verblijfsvergunning. Via haar wilde hij eentje krijgen. Hij wilde dus hierom met haar trouwen. Hij loog dus dat hij van haar hield. Kwaad legde zij de telefoon neer. Hij kon de pot op. Hij hield helemaal niet van haar. Had zij dat ooit gedacht. Wat een toestand.

Lisette ging op haar bed liggen om een beetje bij te komen van de opwinding. Die vent was een echte schoft. Hoe durfde hij haar te willen gebruiken om aan een verblijfsvergunning te komen. Zoiets had zij echt nog nooit van haar leven meegemaakt. Hij durfde wel. Maar nu was het voorgoed uit. Na enkele minuten rinkelde de telefoon weer. Het rinkelen hield maar niet op. Kwaad pakte Lisette de hoorn van de haak. Het was natuurlijk weer Albert. Zij schreeuwde:

"Bel mij nooit meer op verdomde schoft. Hoe durf je. Durf mij nooit meer lastig te vallen anders....".

Zij gooide de telefoon neer. Nu was zij echt over haar toeren. Die man maakte haar nog ziek. Nu was zij veel te kwaad om nog te kunnen praten. Huilend ging Lisette op haar bed liggen. Het kussen werd helemaal nat van de tranen. Haar verdriet was bijna onbegrensd. De telefoon rinkelde weer. Dit keer nam zij niet op. Er stroomden alleen maar nog meer tranen uit haar rode ogen. Nu kon zij niets meer doen. Het was voorbij tussen haar en Albert. De telefoon bleef maar doorratelen.

***

Joop was deze zondag heel vroeg opgestaan. Na het ontbijt dronk hij wat koffie. Hij zat de zondagskrant door te nemen. Tijdens het lezen dwaalden zijn gedachten steeds af naar het meisje dat hij een paar weken geleden op een feestje had ontmoet. In de krant las hij een kort bericht over een roodharige vrouw die vermoord was in Den Haag. Er stond een foto van haar in de krant. De politie wilde weten of iemand haar kende. Gelukkig leek het niet op dat meisje. Eigenlijk dacht hij wel veel aan haar. Hij had de hele nacht aan haar liggen denken. Pas tegen vier uur was hij in slaap gevallen. Het was een onrustige nacht geweest. Dat meisje had hem in haar macht gekregen. En hij kende haar maar pas enkele weken. Nog nooit was hij zo snel verliefd geworden op een meisje. Dit meisje was nog erg jong. Maar jonge meisjes vond hij nu eenmaal aantrekkelijker. Hij voelde zich ook jong. Een jong wijf was beter en seksueel opwindender. Dat wilde hij. Soms had hij zin om een Russische vrouw te nemen. Er waren organisaties die bemiddelden. Toch had hij dat steeds uitgesteld. Nu had hij zijn blik gericht op dit ene meisje. Zij had rood haar en was mooi, jong en lekker slank. Dat moest hij zien te veroveren. En hij zou doorzetten. Eens zou zij voor hem vallen. Met vrouwen moest je immers doorzetten. De volhouder wint immers.

De telefoon stond niet ver van hem. Zou hij haar nu bellen. Vandaag had hij immers niet veel te doen. Vanavond kon hij met haar uitgaan in Den Haag. Het strand van Scheveningen leek hem een goed idee. Zij zou het toch ook leuk vinden. Bellen kon toch geen kwaad. Zou zij thuis zijn. Joop stond op en pakte zijn telefoon. Het was een luxueuze draadloze telefoon. Het was een heel dure. Haar nummer kende hij al uit zijn hoofd. Het stond trouwens al in het geheugen van zijn telefoon. Hij drukte H5. De telefoon ging over. Maar niemand nam op. Hij drukte nogmaals H5. Na enkele piepjes nam iemand op. Zijn hart bonsde van opwinding. Zij was dus wel thuis. Aan de andere kant van de lijn klonk een stil stemmetje dat zei: "Hallo, met Lisette."

Joop antwoordde direct: "Met Joop Mik-mak. Hoe gaat het met jou Lisette? Ik ben blij dat je thuis bent."
"Ik heb het druk. Het was trouwens leuk dat je met mij uitging."

Joop lachte. Zij vond hem dus wel leuk. "Heb je tijd en zin om vanavond met mij uit te gaan. Wij kunnen naar Scheveningen gaan als je zin hebt."

Lisette antwoordde:
"Eigenlijk heb ik het te druk. Wij kunnen een ander keertje naar Scheveningen gaan. Bel mij volgende week vrijdag op. Dan zal ik meer tijd hebben."

Joop begreep dat zij dus nog wel zin had om met hem uit te gaan. "Ik heb jou gisteravond opgebeld, maar je was er niet. Weet je dat."
"O, jij belde mij dus op. Ik sliep al. Waarom bel je mij zo laat op? Wil je dat voortaan niet meer doen?"

Joop was even stil. Toen zei hij:
"Ik denk veel aan jou. Ik wil jou beter leren kennen. Mag dat?"
"Natuurlijk mag dat. Geef mij wat meer tijd. Zulke dingen gaan langzaam."
"Wanneer zullen wij weer uit gaan?"

Lisette begon nu haar geduld te verliezen.
"Kijk bel mij vrijdag op dan weet ik het. Ik moet nu doorgaan. Prettige dag."
Daarna hing zij op.

Joop hield de telefoon nog even aan zijn oor. Maar zij had opgehangen. Wat een meid. Zij had dus geen tijd. Had zij nog wel zin om met hem uit te gaan. Vanavond moest hij maar alleen uit gaan. Hij legde de telefoon neer en liep naar de keuken. Een beetje koffie zou hem goed doen. Het koffiezetapparaat stond in de keuken. Hij dronk altijd "Select" koffie van Douwe Egberts. De koffiefilters stonden in de bovenste kast. Hij zette wat koffie.

Het was tijd voor het middageten. Joop had net de laatste kop koffie opgedronken. Het was al half zes. Nu had hij honger. Hij at altijd om zes uur. Dus was het tijd om wat te koken. Vandaag had hij geen zin in een bezoek aan het restaurant op de hoek. Hij wilde zelf wat klaarmaken en dan opeten. Hij liep naar de keuken. Gisteren had hij wat hamlappen gekocht in de winkel. Er was nog wat andijvie. Eerst zette hij wat rijst op het vuur. Daarna wreef hij de hamlappen in met wat zout en peper. De andijvie stond al op het aanrecht. Het werd in kleine stukken gesneden. Daarna pakte hij wat uien en knoflook en sneed die fijn. De hamlappen sneed hij ook fijn. Er lag een grote braadpan in de onderste kast. Hij pakte die en zette die op het gasfornuis. Na het draaien aan de knop begon het vuur vanzelf te branden. Het gasfornuis had een automatische ontsteking. De hamlappen sneed hij ook in kleine stukken. In de braadpan gooide hij wat olie. Toen het heet was deed hij de stukjes vlees erin. Het begon te sissen en te bakken. Vervolgens werd de knoflook en uien erin gedaan. En tenslotte de andijvie. Er werd ook wat zout en peper in de pan gedaan. Na een kwartier was alles klaar en kon hij met het eten beginnen. Vandaag at hij thuis. Het eten was wel lekker. Na het eten ging Joop wat liggen op bed. Dat was immers goed voor de spijsvertering.

Het was behoorlijk donker buiten toen Joop wakker werd. Hij had zin om een beetje te gaan rijden in Den Haag. Het regende gelukkig niet. Ook was het niet erg koud. Het was immers zomer in Nederland. En de zomers waren de laatste jaren heel erg warm. Vroeger was het zelfs in de zomer koud. Hij trok wat leuke uitgangskleren aan en liep naar buiten. Hij hoefde zijn koffer niet mee te nemen, want nu was het geen tijd voor zaken.

De auto startte direct. Hij reed de garage uit. De garagedeur ging langzaam dicht. De auto reed de straat op. Hij stuurde naar het centrum van Den Haag. Nabij station Hollands spoor kende Joop een leuk café. Nadat hij de auto geparkeerd had liep hij het café binnen. Een pilsje zou hem nu wel goed doen. Hij had ook trek erin. Er waren geen bekenden van hem in het café. Het was evenwel geen wonder, want Joop had vrijwel geen vrienden. Hij wilde niet bij teveel mensen bekend worden. Het was namelijk niet goed voor zijn veiligheid. Na het pilsje besloot hij om wat rond te gaan lopen. Hij liep langs het spoor van tram 12. Ietsje verderop was er een gracht. Dat wilde hij wel eens bezichtigen.

Vlakbij was de Geleenstraat. Daar waren er vrouwen die het voor geld deden met mannen. Af en toe nam Joop eentje mee naar huis. Erg leuk vond hij het niet. Vandaag had hij wel zin om een beetje te slenteren in de Geleenstraat. Van de gracht had hij immers nu wel genoeg. Dus liep hij de andere kant op. Eerst ging hij linksaf en direct daarna rechtsaf. Daarna was hij in de Geleenstraat. Hij vond de rode lichtjes wel grappig. De vrouwen achter het glas waren niet zijn type. Het was heel druk vandaag. Iedereen leek zin te hebben in een vrouw. Terwijl Joop langs de ramen liep, merkte hij dat veel vrouwen hem wenkten om naar binnen te komen. Maar hij vond het niet leuk om het in zo een kleine en vieze kamer te moeten doen. In zijn eigen huis was hij meer op zijn gemak. Dan kon hij alles op zijn gemak doen. Het was dan wel duurder. Maar dat maakte hem niet uit.

Hij bereikte het einde van de rechterkant. Nu kon hij zich omkeren om de vrouwen aan de linkerkant van de straat te bekijken. Geen enkele vrouw van de rechterkant had hem iets gedaan. Zelfs de verleidelijke en frivole badpakjes deden hem niet veel. Sommige meiden maakten sensuele bewegingen naar hem met hun middel en heupen. Maar veel deed het hem niet. Misschien had hij teveel gegeten of teveel bier gedronken.

Joop liep langzaam door. Een vrouw stond met haar rug naar hem. Hij bleef stil staan. Deze had zijn favoriete haarkleur. Hij liep er naar toe en ging voor het raam staan. De vrouw draaide zich snel om. Zij keek naar haar nieuwe klant. Joop keek zijn ogen uit. Het was ongelooflijk. Was dit dat meisje dat hij had ontmoet? Nee, dat kon toch niet. Dit was onmogelijk. Zij kon zulk werk toch niet doen. Of had zij een geheim bijbaantje? Dat kon met die meisjes van tegenwoordig. Werk achter glas kon flink wat zakgeld opleveren. Hij keek wat beter naar haar. Dit was ook een heel jong meisje. Haar gezicht was ook hetzelfde. Dit was zijn kans. Deze moest hij meenemen vandaag.

Het meisje leek sprekend op Lisette. Joop kreeg direct zin. Maar dit meisje wilde het in haar kleine kamertje achterop doen. Zij vroeg vijftig gulden per keertje. Het geld was slechts voor een half uurtje. Daar had hij geen zin in. Hij vroeg haar toen:
"Hoe heet je?"

Zij antwoordde met een lief stemmetje: "Ik heet Natasja. Kom maar mee. Ik vind jou knap."

Joop dacht even na. Hij had geen zin om het hier te doen. Het was immers vies en te druk hier. Zou zij nu mee willen gaan. "Luister Natasja, ik wil jou. Kun je mee gaan met mij? Ik betaal je meer."

Het meisje keek hem even vragend aan. Deze man had wel heel mooie kleren aan. Het leek haar geen armoedzaaier. De meeste mannen die hier kwamen waren immers niet rijk. Maar deze man sprak ook anders. Hij was netter en beleefder. Hoeveel zou hij kunnen geven? Zij bedacht snel een plan. Nu moest zij hem veel vragen. Daarom antwoordde Natasja: "Voor 600 per avond ga ik met je mee."

Joop vond het niet veel. Ach 600 verdiende hij in tien seconden per maand. Hij had zin in haar dus nam hij haar. Zij was wel meer waard per avond.

"Ik vind jou heel mooi. Je krijgt 700 guldens van mij per avond. Ga je mee nu?"

Het meisje wist niet wat zij hoorde. Dit was de kans van haar leven. De meeste mannen probeerden af te dingen. Deze man bood haar meer. Waarom zou zij weigeren? Het was haar kans. Misschien was dit wel een miljonair? Natasja besloot om direct mee te gaan. Eerst trok zij wat kleren aan. Daarna liep zij de deur uit en ging met Joop Mik-mak naar de auto. Zij moesten wel een flink stukje lopen, want de auto stond helemaal bij station Hollands spoor. Joop vond het wel een goeie nacht.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'