6. Het café

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Het was nog vroeg. Lisette lag nog in bed. Joop had net gebeld. Hij was verliefd op haar. Dat vond zij natuurlijk niet erg. Helaas was hij niet haar type. Maar hij kon wel wat doen voor haar. Daarom moest zij hem te vriend houden. Het kon voordelen opleveren. Hij mocht wel niets weten over haar vriendjes.

Het was vandaag zaterdag. Om vier uur moest zij naar het café gaan om te werken. Dit baantje leverde haar behoorlijk geld op. Meestal bleef zij tot het einde. Lisette besloot om maar eens op te staan. Eerst poetste zij haar tanden. Daarna nam zij een bad. Daarbij waste zij haar haren met shampoo. Na het afdrogen van haar lichaam liep zij de slaapkamer in. Haar kleren lagen in de kast. Zij koos de mooiste uit. In het café moest zij immers met mooie kleren verschijnen. Nadat zij aangekleed was besloot zij om wat te gaan eten. Er was nog brood en aardbeienjam. Dat vond zij lekker. Na het eten dronk zij een glaasje halfvolle melk. Het was haar gewoonte om dit te drinken na het eten van brood. Lisette pakte haar horloge uit haar tas. Het was al twaalf uur. Het was verstandig om nog wat te lezen in het geschiedenisboek. De geschiedenis van Europa was wel hopeloos. Tot nu toe had zij alleen over oorlogen, gruwelijke veroveringen en rampen gelezen. Hadden haar voorouders soms niets beters te doen. Eigenlijk vond zij het nu niet prettig meer om zulke voorouders te hebben. Ook de Nederlanders hadden een heleboel gekke dingen uitgehaald met andere volkeren. En dat waren haar echte voorouders. Eens had haar grootmoeder haar wel verteld dat een verre voorvader van haar uit Rusland kwam. Maar veel wist zij verder niet daarover.

Het geschiedenisboek had zij al bijna helemaal gelezen. Het was tijd voor een glaasje cola, haar lievelingsdrank. Haar kleine radio liet wat oude muziek van Madonna horen. Zij draaide het geluid wat luider. Madonna klonk heel mooi. Eigenlijk wilde zij een cd-speler kopen. Maar genoeg geld daarvoor had zij nog niet. Misschien kon Joop haar helpen. De volgende keer moest zij hem het maar gewoon vragen. Het was niet makkelijk om haar gedachten bij de leerstof te houden. Op zaterdag lukte het haar nooit om te studeren. Misschien keek zij uit naar het werk in het café. Daar ontmoette zij immers vaak heel leuke mannen. Albert had zij ook daar ontmoet. Hij kwam nu iedere zaterdag, omdat zij daar werkte. Ook vandaag zou zij hem daar ontmoeten. Hij had afgelopen week gebeld dat hij haar persoonlijk wilde spreken in het café. Waarover wist zij niet. Albert sprak nooit veel. Hij was wel een zeer zwijgzaam type. Hij verschilde erg veel van haar laatste vriend. Dat was een praatzieke man uit Zuid-Afrika. Wel sprak hij erg slecht Nederlands. Hun relatie was eigenlijk nog niet uit. Hij had alleen niets meer van zich laten horen. Waarom wist zij niet. Misschien had hij nu een andere vriendin? Eigenlijk begreep zij die buitenlandse mannen niet goed. Zij waren wel goed als minnaar. Voor een duurzame relatie waren zij minder geschikt.

Nu had zij voor de zoveelste keer het hoofdstuk over de Tweede Wereldoorlog doorgelezen. Het examen moest nu wel goed aflopen. Tenminste als zij geen zenuwen had op die dag. Dat was meestal het geval. Het was tijd om te vertrekken naar het café. Haar baas wilde haar reeds om kwart voor vier op het werk zien. Het geschiedenisboek werd dichtgeslagen. Het was al drie uur. Lisette pakte haar tasje en liep de kamer uit. Nadat zij de deur op slot had gemaakt liep zij de trap af naar de tramhalte. Na de tram moest zij ook nog een bus nemen om bij het café te komen. De hele reis duurde zeker drie kwartiertjes. Gedurende de busrit zat zij uit het raam te staren. De bus stopte een straat te ver van het café. Lisette stapte uit de bus en liep het straatje van het café in. Tenslotte bereikte zij haar werkplek.

Het café was eigenlijk een soort trefcentrum voor buitenlanders. Het was niet erg groot. Het was de hele week open, meestal 's avonds. Het was meestal heel druk. Zelfs op zaterdagmiddag kwamen er al veel mensen. Kennelijk hielden buitenlanders van cafés. Het café heette "Klikkie". Het was wel een passende naam. Veel mensen ontmoetten elkaar immers in dit café en vaak klikte het ook goed. Misschien verklaarde dit het succes van dit café. Er werkten nu vijf mensen in dit café. Lisette werkte er nu al ongeveer twee maanden. In café Klikkie waren er twee bars. Lisette moest eentje samen met een ander meisje bedienen. Het andere meisje heette Jane. Zij werkte al twee jaar in het Klikkie. Jane had Lisette alles geleerd. Nu wist Lisette precies hoe zij een hele bar moest beheren. Het was wel erg zwaar als zij het alleen moest doen. Maar vandaag was Jane er eventjes niet. Dus vandaag moest Lisette het helemaal alleen doen.

Toen Lisette binnenstapte om tien voor vier wachtte haar baas al kwaad op haar. Vijf minuten vond hij heel erg. Hij maakte haar goed duidelijk dat zij een volgende keer ontslag zou krijgen. Te laat komen was voor hem een ernstig misdrijf op de werkvloer. Maar hij gaf Lisette niet meer loon als zij alleen achter de bar moest staan. Erg punctueel en eerlijk was hij dus niet. Maar dat wist Lisette. Het was immers een echte Hollander. Tegen zo een baas had Lisette wel een wapen gereed. Aangezien er niet met bonnen werd gewerkt in café Klikkie, was het voor een werknemer heel gemakkelijk om zelf loonsverhoging te nemen. Lisette zorgde er voor dat zij iedere avond ongeveer honderd gulden van de inkomsten van haar bar in haar eigen zak stopte. Haar baas had tot nu toe niets gemerkt. Dit kwam omdat er nogal veel werd verkocht. Op de zaterdag kwam er wel drieduizend gulden per bar binnen. Niemand zou dan een tekort van honderd gulden ontdekken. Zij wist wel hoe zij het moest aanpakken. Het was immers zo simpel.

Lisette begreep eigenlijk niet waarom haar baas op haar zat te vitten vandaag. Had hij soms teveel gedronken. Of was hij jaloers op haar. Hij wist over haar relatie met Albert. In het begin probeerde hij haar te strikken. Maar hij was niet haar type. Jammer voor hem. Het café ging pas om vijf uur open. Zij legde haar boze baas uit dat hij het maar eens rustig aan moest doen. Het was immers pas vier uur. En ruzie maken kostte een heleboel tijd. Tenslotte bedaarde haar baas. De storm was geluwd. Wel maakte hij haar duidelijk dat Jane vandaag laat zou komen. Daarom moest zij nu direct de bar gereed gaan maken voor de rest van de zaterdag.

Het geleuter van haar baas maakte haar nerveus. Er was wel veel werk in de bar te doen. Het was eigenlijk een echte puinhoop in de bar. De vrijdagploeg had niet veel opgeruimd. Zou zij in één uur alles kunnen opruimen. Eerst moest zij de stoelen en de krukken op de juiste plaats zetten. Er waren zeker vijftig zitplaatsen in het Klikkie. Nadat zij dit in orde had gemaakt, besloot zij de glazen te gaan afwassen. Er waren zeker honderd glazen. Het was een werk. Daarna moest zij de biertap in orde maken. Ook de milkshake automaat moest aangezet worden. De snacks moesten daarna uit de diepvries gehaald worden. Het was al vijf uur toen zij daarmee klaar was. Gelukkig op tijd. De deur van de bar werd al door de baas geopend. Hij lachte toen de eerste bezoekers binnenstapten. Tegen zijn klanten was hij altijd vriendelijk en beleefd. Dat moest wel.

De eerste bezoekers bestelden direct zes glazen bier. De meeste tijd moest Lisette bier tappen en daarna afrekenen. De vaste klanten hadden een rekening in de bar. Maar haar baas wilde de rekening tot maximaal honderd gulden laten oplopen. Daarna moest de klant de hele rekening contant betalen. Anders mocht hij geen drank meer krijgen van de bar. Soms vergat zij deze regel. Dan was het wel moeilijk om het te herstellen. Gelukkig waren er klanten die haar eerst vroegen hoeveel hun rekening was, voordat zij iets bestelden. Dan kon Lisette kijken op de lijst hoeveel zij nog verschuldigd waren aan het Klikkie. Sommige klanten speelden een vies spelletje. Zij gaven doodleuk steeds een andere naam op. Veel rekeningen werden dan ook nooit betaald. Daarom was haar baas nu van plan om het rekening systeem af te schaffen. Iedereen moest dan maar direct contant betalen na het bestellen van een drankje of een snack. Eigenlijk vond Lisette dit geen slecht plan. Want zij vond het moeilijk om al die gezichten te onthouden. Er kwamen soms wel tweehonderd mensen de bar binnen.

Het was al negen uur 's avonds. Het café was stampvol. Het was eind van de maand. Dus de meeste mensen hadden hun loon binnen. Nu konden zij lol trappen. In een hoek van de bar zat een groepje buitenlandse studenten. Zij bestelden niet veel. Misschien hadden zij niet veel geld. Jane kwam het café binnen. De baas vond het wel goed dat zij vandaag laat kwam. Lisette was al doodmoe. Zonder Jane moest zij alles alleen doen. En dat was wel erg zwaar. Meer loon kreeg zij niet ervoor. Jane begroette haar. Zij liet Lisette eventjes een pauze nemen. Dat was wel nodig na vier uur continu bier tappen en rum inschenken. De klanten hadden vandaag wel heel veel dorst. Het was wel warm weer. In ieder geval was dit natuurlijk goed voor de omzet. Lisette had vandaag al negentig gulden in haar eigen zak gestopt. Vandaag was een goeie dag. Misschien zou zij volgende maand een echte cd-speler kunnen kopen.

Een man met een grote gitaar stapte het café binnen. Hij liep naar Lisette toe en vroeg of hij wat muziek mocht maken in het café. Iedereen die het leuk vond mocht hem dan wat geld geven als beloning. Lisette riep de baas, omdat zij dit nog nooit had meegemaakt. Haar baas kende de man. Hij had hem vorige maand in een andere bar gezien. De man kreeg toestemming om te spelen. Wel moest hij eerst iets bestellen. Hij deed dit en nam plaats op een kruk aan de bar van Lisette. Na een paar slokjes bier begon hij te spelen. De klanken waren afkomstig van de Indianen uit Zuid-Amerika. Het was wel aangename muziek. Heel rustig. Soms ging het wat sneller. Na drie instrumentale nummers op de gitaar, begon de man ook erbij te zingen. Misschien had de alcohol hem nu te pakken. Veel mensen in het café zaten aandachtig naar hem te luisteren. Toen hij klaar was, kreeg hij van vijf klanten wat geld als beloning. Het geld werd in een hoed op de grond gegooid. De man was erg blij. Als beloning besloot hij nog vijf liedjes te zingen.

Iemand riep haar naam. Zij keek om en zag wie het was. Het was Albert. Hij was al een tijdje in het café. Lisette stond net te praten met een man uit Nigeria. Albert wilde met haar praten. Hij riep haar om aan zijn tafeltje te komen zitten. Snel vroeg Lisette aan Jane of zij even weg mocht van de bar. Jane vond het wel goed. Maar het mocht niet te lang duren. Lisette liep tenslotte naar Albert toe. Hij stond op en gaf haar een flinke zoen. Dat was pas een leuke begroeting. Maar waarover wilde hij vandaag praten. En het mocht niet te lang duren. Hopelijk hield hij daar rekening mee. Vanavond kon zij in ieder geval niet met hem mee gaan naar zijn huis. Aan het eind van de avond was zij namelijk veel te moe om nog te vrijen.

Albert vroeg haar hoe het ging. Hij had haar gemist. Daarna begon hij een hele speech.

"Lisette, ik heb jou echt gemist. Wat heb je de afgelopen week gedaan. Waar was je vrijdagmiddag. Ik had jou gebeld, maar je was er niet."

Lisette loog:
"Vrijdag was ik even naar de bibliotheek. Daar kan ik rustiger studeren. Waarom vraag je dat? Is er iets gebeurd met jou vrijdag? Je bent zo nerveus. Wat is er aan de hand met jou vandaag?"
"Het gaat goed met mij. Er is niets gebeurd. Ik wilde jou vrijdag alleen nog even spreken. Maar nu kan het ook. Weet je hoeveel ik van jou hou?......"

"Vertel mij hoeveel je van mij houdt. Ik wil het horen. Vertel nou op."

Albert zweeg even. Kennelijk wist hij niet wat hij haar nu moest antwoorden. Hij nam een slok bier om na te kunnen denken. Daarna antwoordde hij:
"Ik hou veel van jou. Eigenlijk moeten wij samen een leven opbouwen. Vind jij dat ook niet?"

"Ik weet het niet. Waarom begin jij nu daarover. Ik ken jou pas enkele maanden. Wat wil je van mij? Goed, ik hou ook van jou. Ben je tevreden?"

Albert begon te lachen. Waarom wist zij niet goed. Wat viel er nu toch te lachen. Jane wenkte haar dat zij terug moest naar de bar. Daarom pakte zij Albert's hand en maakte hem duidelijk dat zij nu terug naar de bar moest gaan. Later konden zij doorpraten. Albert zei niets terug. Hij liet haar gaan naar de bar.

Vandaag was het extra druk in café "Het Klikkie". Het leek alsof men alle bier wilde opdrinken. Lisette tapte keer na keer een pilsje. Het bier schuimde weldadig. Jane tapte ook bier. Het was een goede dag voor de omzet. Het was niet altijd zo druk. De baas stond gelukkig te lachen en in zijn handen te wrijven. Ook hij was blij met deze drukte. Hij wist natuurlijk niet dat Lisette wat geld in haar eigen zak stopte. Anders zou hij haar direct op staande voet ontslaan. Maar zij was veel te slim. De baas mocht schreeuwen wat hij wilde. Zij regelde haar eigen inkomen zelf.

Albert riep haar weer. Hij wilde het gesprek voortzetten. Lisette vroeg Jane of het mocht. Zij gaf toestemming voor vijf minuten en niet meer. Snel liep Lisette naar Albert toe. Hij gaf haar weer een zoen. Toen begon hij met een vraag.
"Lisette ik hou van jou. Wil je met mij trouwen?"

Lisette was overrompeld door deze vraag. Zij wist niet wat zij moest zeggen. Daarom antwoordde zij: "Waar heb je het nu over Albert. Heb jij soms teveel gedronken? Wat wil je nu van mij?"

Albert antwoordde: "Ik wil met jou trouwen. Dan kunnen wij samen een leven opbouwen en veel kinderen maken samen. Vind je dat niet goed?"

Lisette werd er even stil van. Hij klonk heel oprecht en overtuigend. Toch had zij helemaal geen zin om te trouwen. Zij was immers nog veel te jong daarvoor. Zij antwoordde het volgende.

"Kijk ik vind jou een aardige gozer. Maar trouwen kan ik niet met jou. Ik ben immers nog veel te jong daarvoor. Vind jij dat niet zelf?"

Albert werd duidelijk kwaad om dit botte antwoord. Hij stond op en pakte haar arm stevig beet. Lisette probeerde zich los te rukken. Zij werd nu wel een beetje bang voor hem. Hij veranderde wel snel van stemming. Wat was hij nu weer van plan? Albert schreeuwde het volgende naar haar.

"Je moet met mij trouwen. Ik hou toch van jou! Wat denk je soms van jezelf rotwijf. We gaan niet zomaar naar bed met elkaar. Wij neuken niet gratis. Ga je nu trouwen met mij of niet?"

Lisette probeerde haar arm los te rukken van hem. Hij hield haar te stevig vast. Zij schreeuwde het volgende naar hem.

"Laat mij nu los man. Ik trouw niet met jou. Laat mij los. Laat mij los."
Albert werd nog kwader op haar. Hij gaf haar een klap in haar gezicht. Iedereen in het café stond naar hen te kijken. De baas kwam toegesneld. Hij vroeg Albert om op te houden en het café te verlaten. Albert luisterde niet naar de baas. Hij gaf Lisette nog een klap. Toen was de maat vol van de baas. Samen met de portier greep hij Albert beet en gooide hem het café uit. Het was een heel gedoe. Albert verzette zich hevig. Maar tegen twee sterke kerels kon hij niet veel beginnen. Zo sterk was hij immers niet. Buiten schreeuwde Albert nog enkele verwensingen naar de baas en Lisette. De deur van het café werd toen dichtgegooid. Albert besloot toen om maar te vertrekken. Veel kon hij immers niet meer doen. Anders zouden zij de politie voor hem roepen en dan zat hij pas goed in de problemen. Meer problemen had hij niet nodig. Hij besefte wel een klein beetje dat hij te ver was gegaan. Zou Lisette hem nu helemaal opzij zetten. Dat hoopte hij niet. Morgen moest hij haar maar weer opbellen.

Lisette was helemaal van streek geraakt door dit hele gedoe. Tranen stroomden langs haar wangen. Waarom was dit nu gebeurd? Had zij iets verkeerds gedaan? Als zij niet wilde trouwen moest hij dat toch gewoon accepteren. Buitenlandse mannen konden dus heel kwaad worden om zoiets. Trouwen was voor hun heel belangrijk. Maar zij kenden elkaar pas twee maanden. Hoe kon hij dat dan willen? Zij begreep niets van het hele gedoe. De baas kwam naar haar toe. Hij vroeg hoe het met haar ging. Zij moest even meekomen naar het kleine kantoortje in het café. Daar wilde hij even met haar praten onder vier ogen. In het kantoortje vertelde Lisette wat Albert wilde van haar. Daarom was hij zo kwaad geworden en had hij haar geslagen. Haar baas toonde begrip voor haar standpunt. Hij wist waarom Albert met haar wilde trouwen. Haar baas zei:

"Die vent is beslist illegaal in Nederland. Hij wil trouwen om een verblijfsvergunning te kunnen krijgen. Begrijp je dat Lisette. Ga niet met zulke schoften om. Die buitenlanders zijn helemaal niet te vertrouwen. Voordat je het weet zit je in de problemen. Luister je wel naar mij. Neem een nette Nederlandse jongen, dan heb je geen enkel probleem meer. Ga je dat doen Lisette? Beloof je mij dat."

Lisette luisterde naar haar baas en zweeg. Hoe wist hij dat Albert uit was op een verblijfsvergunning. Haar baas had de pest aan Albert. Zij wist niet wat zij moest zeggen. Langzaam dronk zij een glas suikerwater op, die haar baas aan haar had gegeven. Het liefst had zij nu een glas cola om bij te komen. Haar baas maakte een vaderlijke indruk op haar. Misschien gaf hij wel om haar. Voortaan moest hij maar ophouden om op haar te schreeuwen. Hij moest praten zoals hij nu deed. Rustig en lief. Het leek haar verstandig om niets te vragen aan hem. Misschien zou hij dan ook kwaad worden en haar ook gaan slaan.

Lisette werd wat rustiger. Haar hart klopte niet meer snel. Het glaasje suikerwater had haar goed gedaan. Nu kon zij terug naar de bar gaan, om weer bier te gaan tappen voor de klanten. Iedereen keek haar aan toen zij weer achter de bar kwam staan. Zij wist niet wat zij moest zeggen tegen al die nieuwsgierige mensen. Het was toch niet haar schuld dat Albert zo kwaad was geworden. De Indiaanse muzikant zat weer te spelen. Nu vond zij zijn muziek niet meer leuk. Eigenlijk had zij veel zin om te schreeuwen tegen hem dat hij nu moest stoppen met zijn idiote klanken. Maar zij had de moed niet daartoe. Misschien zou haar baas haar dan direct ontslag geven. Daar had zij geen zin in. Dus zweeg zij maar en wachtte ongeduldig op het einde van de klagerige gitaarklanken. Gelukkig was het een kort nummer. Iedereen klapte met de handen op het eind, behalve Lisette.

Het was ondertussen al twee uur 's avonds geworden. De meeste klanten waren al vertrokken. Slechts een paar stamgasten zaten nog te drinken en te roken in het café. De baas liep naar hun toe om te vertellen dat het café over een klein uurtje dicht zou gaan. Lisette was doodmoe. Het hele gedoe met Albert had haar uitgeput. En dan moest zij daarna nog doorgaan met het bedienen van de dorstige en veeleisende klanten. Wat een dag. Dit mocht nooit meer gebeuren. Maar hoe kon zij zoiets voorkomen voortaan? Dat wist zij niet goed. Misschien moest zij het aan de baas vragen. Jane had haar niet meer geproken sedert het voorval met Albert. Misschien wilde zij zich er niet mee bemoeien. Dat was immers toch beter.

De laatste gasten liepen het café "Het Klikkie" uit. Het café ging sluiten. Lisette ruimde de bar snel op. Er waren veel glazen die nog gewassen moesten worden. Haar baas liep naar haar toe. Hij vroeg haar hoe het ging. Lisette zag er vermoeid uit. Hij wilde haar een lift naar huis geven. Dat was veiliger en sneller. Lisette vond het prima. Hij was heel vriendelijk tegen haar. Wat een geluk. Was hij maar altijd zo aardig.

Lisette liep naar buiten en stapte de auto van haar baas in. Het was een grote blauwe Nissan. De auto reed heel snel. Haar baas babbelde tijdens de rit nog wat met haar. Tenslotte stopte hij voor haar flatje. Zij stapte uit en bedankte hem voor de lift. Hij groette haar vriendelijk en reed weg. Lisette liep de trap op en stapte haar kamertje in. Het was een zware dag geweest voor haar. Zij was nu doodmoe. Nadat zij het licht had aangemaakt, trok zij haar kleren uit. Daarna liep zij naar de kleine badkamer en keek in de spiegel. Op haar rechterwang zag zij een rode plek. Daar had Albert haar geslagen. Zij werd even kwaad op hem. Het was nu echt nodig om hem voorgoed opzij te zetten. Met zo iemand wilde zij echt niets meer te maken hebben. Hij had echt lef om haar in het café te slaan. Wat een schoft dacht zij.

Na het douchen droogde zij zich af. Daarna nam zij een fles cola uit de ijskast en schonk een groot glas vol ermee. De cola smaakte heel lekker. Iedere dag dronk zij zeker twee literflessen leeg. Het was eigenlijk niet goed. Maar zij vond het lekker. En daarom dronk zij het. Nadat het glaasje leeg was liep zij naar het kleine bedje om te gaan slapen. Toen zij al een kwartier in bed lag, ging de telefoon over. Wie belde haar nu toch op? Het was al vier uur 's morgens. Lisette had geen zin om op te nemen. Daarvoor moest zij immers uit het warme bed stappen. De telefoon stond immers op haar bureau. Na enkele minuten stopte het gerinkel. De telefoon bleef toen stil. Toch bleef zij nog zeker een uur wakker. Alle spanningen van vandaag werkten nog op haar zenuwen. Nu kon zij moeilijk in slaap vallen. Het was bijna volle maan. Haar buik deed een beetje pijn. Haar menstruatie zou deze week beginnen. Zij bleef eraan denken. Pas tegen zes uur viel Lisette in slaap. Zij droomde over een weiland met veel agressieve schaapjes die haar achterna zaten. Maar net toen die beesten haar wilden pakken werd zij wakker. Gelukkig.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'