1. De telefoon stoort

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0103
Offerdatum     1 juli 1995

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'

Ze keek op haar horloge. Het was elf uur 's morgens. Nu moet ik gaan studeren, dacht zij. Haar bureau stond aan het raam. Zij ging zitten. De stoel was erg comfortabel. Het was speciaal uitgezocht door haar. Een geschiedenisboek stond wijd open op het tafelblad. Het lezen begon. Tijdens het lezen nam zij nog een slokje cola. Het was haar lievelingsdrankje. Er was altijd een voorraad cola in de koelkast. Haar havo studie verliep niet geheel naar wens. Over enkele weken zouden de examens beginnen. Hoewel de havo niet moeilijk was, lukte het haar niet om hoge cijfers te halen. Maar nu wilde zij wel een hoog cijfer. Daarom was zij vandaag vroeg opgestaan. Nu was zij hoofdstuk drie aan het doorlezen. Concentreren op de stof lukte haar nu wel goed. Dit motiveerde haar om door te lezen. De tijd ging eventjes ongemerkt voorbij. Het horloge zat in een nachtkastje. Tijdens het studeren keek zij nooit op de klok. Dat leidde haar immers af. Haar leven was eigenlijk heel rommelig verlopen. Vaak probeerde zij haar moeilijke jeugd te vergeten. Het was echter heel moeilijk. Daarom had zij besloten om veel hobby's en vrienden te zoeken. Dat zou haar beslist helpen om alles te vergeten. Helaas werkte dit enigszins averechts. Nu had zij haast geen tijd meer voor haarzelf en haar havo studie. Iedere dag uitgaan had dus niet veel geholpen. Haar agenda was volgeraakt. Nu was het de bedoeling om de havo af te krijgen dit jaar.

Het glas cola was leeggeraakt. Zij stond op om naar de koelkast te gaan. Misschien was zij verslaafd aan deze drank. In de keuken pakte zij een groter glas. Dan hoef ik niet snel op te staan voor een nieuw glas cola, dacht zij. Toen zij terug was op haar bureaustoel begon het lezen opnieuw. Vaak moest zij een hoofdstuk wel vijf keren overlezen om alles te kunnen onthouden. Dit vond zij wel lastig, maar het was haar enige effectieve studiemethode. Het hoofdstuk ging over Europa gedurende de Tweede Wereldoorlog. Oorlog vond zij niet erg interessant. Vaak kreeg zij de indruk dat de Europeanen vroeger alleen maar oorlogen voerden. Dit was toch een logische konklusie. Haar geschiedenisboeken stonden immers vol verslagen van Europese oorlogen. Hoofdstuk vier vond zij wat vredelievender. Het ging over de vele vredesverdragen tussen de Europese landen vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Waarom brak dan de oorlog toch uit? Als deze vraag gesteld werd op het examen dan zou zij beslist zakken. Aan het eind van ieder hoofdstuk was er een vragenlijst. Vaak probeerde zij deze vragen te beantwoorden. Vandaag had zij daar geen zin in. Lezen vond zij voorlopig wel genoeg. De fles cola was nu al bijna op. Een pakje sigaretten lag aan de rand van het bureaublad. Snel stopte zij een sigaret in haar mond. De aansteker was eventjes zoekgeraakt. Het was in haar jaszak. Haar jas hing aan de kapstok in de gang. Geïrriteerd stond zij op om het te halen. De sigaret gaf haar altijd een verlicht gevoel. Roken was voor haar ook noodzakelijk tijdens het studeren. Toch probeerde zij niet teveel te roken. Het kostte haar immers meer geld dan cola. Haar inkomen bestond alleen uit een studielening en haar baantje in een café. Geld verdienen vond zij wel leuk. Het vergrootte haar zelfvertrouwen enigszins. Haar droom was om een beroep te vinden die veel geld en vrije tijd opleverde. Zo'n beroep kende zij wel, maar het beviel haar niet voor de volle honderd procent. Toch maakte het haar niet veel uit om dit beroep te kiezen. Het zou haar in korte tijd heel rijk kunnen maken. Eventjes keek zij naar de rook in de lucht om haar heen. Daarna hervatte zij het lezen.

Tijd is iets wat sneller voorbijgaat als je nadenkt. Toch was het niet haar gewoonte om op de tijd te letten gedurende het studeren. Haar leestempo was niet erg snel. Daar kon zij niet veel aan doen. Een ieder moet zichzelf immers leren accepteren zoals hsij is gecreëerd. Zelfacceptatie is iets wat haar vaak bezig hield. Zij besloot om naar hoofdstuk vijf te gaan. Er klonk een hoog gepiep door de kleine kamer. Eventjes hoorde zij het niet. Op een gegeven moment drong het gepiep door tot haar bewustzijn. Zij stond op en liep naar haar bed om de telefoon te pakken. Na het opnemen zei ze: "Met Lisette". Aan de andere kant van de lijn klonk een zware mannenstem met een buitenlands accent. Het was Albert. "Kom je nog vanavond bij mij eten". Lisette wist eventjes niet wat zij moest zeggen. Nu wilde zij immers studeren. Daarom antwoordde zij: "Ik kom morgenavond, als je het goed vindt".

Albert antwoordde een beetje kwaad: "Maar, je had toch beloofd dat je vanavond zou komen. Waarom hou je je niet aan je woord, Lisette". Het was eventjes weer stil over de lijn. "Lisette ik hou veel van jou. Je bent mijn liefste schatje op deze wereld." Lisette was eventjes van streek hierdoor. Toch herhaalde zij haar voorstel. Er volgde nog een discussie over het gerecht van de volgende dag. Albert ging dus akkoord met haar voorstel. Na een half uur praten legde Lisette tevreden de hoorn op de haak. Nu was zij afgeleid. Het zou weer wat tijd kosten om het lezen te hervatten.

Toen Lisette weer op de stoel had plaatsgenomen, besefte zij dat het telefoontje haar afgeleid had. Haar glas cola was nu weer aangevuld. Nu wilde zij het lezen hervatten. Eventjes probeerde zij haar gedachten kwijt te raken. Albert kende zij pas twee weken. Hun verhouding was echter nu al "serieus". Hij was nu al gek op haar. Gelukkig wist hij niet dat zij meerdere vrienden tegelijk aanhield. Dat vond zij het spannendst. Polygamie was zij al jaren gewend. Toch vond zij het leuk om mannen wijs te maken dat zij monogaam leefde. Wat maakte het uit?. Wat niet weet, dat niet deert. Dit was haar levensmotto geworden. Erg tevreden over haar verhoudingen was zij niet. Maar nu moest zij eventjes doorgaan met het geschiedenisboek. Gedurende enkele minuten zat zij het spotprentje in het boek aan te staren. Het hoofd was veel te groot. De snor was zeer typerend voor deze persoon uit de Tweede Wereldoorlog. Humor was een leuke afleiding. Toch was dit boek goed in elkaar gezet. Het was een mix van oorlog, vrede en humor. Nu moet ik wel doorgaan dacht zij. Dus begon het lezen opnieuw. Nu zou zij alles opnieuw lezen. Dit was immers haar meest effectieve studiemethode. Hoofdstuk drie werd dus opnieuw opgezocht. Tot haar grote verrassing herinnerde zij zich nu veel meer dan gisteren. Het ging dus wel goed. Zij zou het examen wel halen. Enigszins enthousiast las zij door.

De klok tikte ongemerkt voort. Lisette had haar concentratie hervonden. Dit keer hoorde zij het hoge gepiep wel direct. Wat nu weer, klonk het in haar hoofd. Snel liep zij naar de telefoon. "Met Lisette", klonk het in de kamer.

"Met Roy, hoe gaat het Lisette. Ik heb lang niets meer van je gehoord. Wanneer zie ik je weer?". Hij nu. Dit had zij niet verwacht. De verhouding met Roy had zij stilzwijgend toch al verbroken. Waarom belde hij nu weer?

"Roy, luister, ik heb voorlopig geen tijd. Ik moet studeren voor mijn examens over enkele weken".

Hij antwoordde kwaad: "Hou je niet meer van mij. Ik ben toch de beste. Of heb je een andere vriend?". Lisette besefte dat zij hem dit niet kon vertellen. Sedert zij Albert had leren kennen, waren haar andere minnaars minder belangrijk geworden. Toch wilde zij het niet definitief uitmaken met Roy. Daarom antwoordde zij:
"Ik denk nog wel aan jou Roy, maar nu heb ik geen tijd meer om uit te gaan. Bel mij volgende maand weer op voor een afspraakje bij jou thuis".

Aan de andere kant van de lijn klonk een droge "O.k. Lisette, je hoort nog van mij. Tot bellens." Enigszins opgelucht legde zij de hoorn op de haak. Nu was zij een maand af van Roy. Er was dus nu volop tijd om met Albert te stoeien. Tevreden nam zij plaats in de stoel om het lezen te hervatten. Haar gedachten waren nu weer onrustig en verward. Hoe lang zou zij dit liegen kunnen uithouden. Eens zouden zij er achter kunnen komen. En deze soort mannen zijn heel bezitterig. Haar smaak was feitelijk een beetje riskant. Zij zouden haar iets ernstigs kunnen aandoen als zij erachter kwamen. Lisette ging altijd naar de woonplaats van haar minnaars toe. Sommigen wisten niet eens waar zij woonde. Tot nu toe was alles altijd goed gegaan. Ik hoef mij nergens druk over te maken, dacht zij. Gerustgesteld hervatte zij haar voorbereidingen op de komende havo-examens. Het begin verliep goed.

Er klonk weer een hoog gepiep door de kamer. Wat nu, dacht Lisette. Er waren net vijf minuten voorbijgegaan sedert het laatste telefoontje van Roy. Kwaad pakte zij de hoorn op. Het was weer Roy.

"Lisette, kom vanavond even langs. Ik heb je nodig. Ik zal je flink verwennen, net als in het begin. Kom je?"

Zij antwoordde rustig: "Ik kom niet vanavond. Kan je tot dit weekend wachten. Ik zal je vrijdag opbellen."

Gelukkig vond hij het goed. Zij moest hem aan het lijntje houden. Hij was wel een leuke man. In het begin was zij smoorverliefd op hem geweest. Zij raakte een beetje opgewonden terwijl zij aan hun eerste weken dacht. Maar nu had zij een nieuwe gevonden, Albert. Van deze had zij nog niet genoeg. Mannen waren haar favoriete tijdverdrijf. Zij vond hun aandacht heerlijk. Het gaf haar een gevoel van macht en eigenwaarde. Even stond Lisette naast het bed te peinzen. Toen dacht zij weer aan haar havo studie. Zij nam weer plaats achter haar bureau. Het boek lag nog opengeslagen op het blad. Nu moest zij weer aan de oorlogsgeschiedenis van Europa gaan denken.

Hoofdstuk vijf vond zij wel saaier dan hoofdstuk vier. Zij kreeg er honger van. Er was nog wat brood en hagelslag. Lisette besloot om naar de keuken te gaan om wat eten te halen. Het eten smaakte wel goed. De melk was niet meer goed. De supermarkt was niet ver. Toch besloot zij om vandaag geen boodschappen te doen. Er was namelijk wat tijd verloren gegaan door de drie telefoontjes. Na haar broodmaaltijd keek zij even op haar horloge. Het was nu vier uur 's middags. Wat was de tijd toch snel voorbijgegaan. Vandaag wilde zij tot hoofdstuk tien lezen. Daarom begon zij direct weer met het lezen. Haar concentratie was gelukkig weer goed. Het werd echter verstoord door hoog gepiep in de kamer. De telefoon, weer. Lastig. Het toestel piepte een minuutje door en hield toen vanzelf op. Kennelijk werd deze oproep genegeerd. Het bleef enkele minuten stil in de kamer. Toen begon het hoog gepiep opnieuw. Lisette stond dit keer wel op ervoor.

"Hallo, met wie." Lisette was nu kwaad. Zij hoorde: "Kunt u mij vertellen of Barbara aanwezig is." Zij dacht even verrast na en antwoordde: "Die woont hier niet." "O, Ik ben kennelijk verkeerd verbonden, neem mij niet kwalijk hoor. Goeiedag." Er werd toen neergelegd. Lisette legde ook neer. Die telefoon begon haar nu wel te storen. Misschien moest zij een antwoordapparaat aanschaffen. Zij had er echter niet genoeg geld voor. Toch moest zij een oplossing vinden voor dit probleem. Zo kon het toch niet doorgaan. Het examen moest zij dit jaar halen. Vorig jaar ging het totaal mis. Een goeie baan zou zij alleen krijgen met een diploma. Zo was het leven in Nederland nou eenmaal. Ergens had zij wel een beetje de pest aan de Hollandse kultuur. Soms maakte zij emigratieplannen. Het liefst zou zij in een tropisch land willen wonen. Eerst moest zij de havo afmaken in Nederland. Daarna verder, dacht zij.

Haar concentratie probeerde zij te hervatten. Het lukte eerst niet goed. Maar na enkele minuten ging het wel goed. Dit jaar moest het lukken. Het bestuderen van het geschiedenisboekje werd met grote haast hervat. Zo langzamerhand kreeg zij de indruk dat de Europese geschiedenis inderdaad alleen uit oorlogen en wandaden bestond.

Het was ondertussen al zeven uur 's avonds geworden. Lisette merkte dat het donker begon te worden. Toen keek zij op haar eigen horloge en besefte dat het tijd was om wat te gaan koken. Net toen zij opstond om naar de keuken te gaan klonk er opnieuw een hoog gepiep door de kamer. Het was de telefoon. Alweer. Haastig liep zij naar het bed om het lastige apparaat te woord te staan.

"Hallo, met Lisette." Aan de andere kant van de lijn klonk een zware mannenstem met een onbekend accent. Het was iemand uit Nigeria. Zij had hem twee maanden geleden ontmoet in een danscafé. Hij kon heel goed dansen. Zijn naam was zij echter vergeten. Lisette had hem haar telefoonnummer gegeven. Daarna had zij hem niet meer ontmoet. Nu had zij echter voor hem geen tijd. Daarom beloofde zij hem om hem over enkele weken terug te bellen. Maar hij was telefonisch niet bereikbaar. Dan moest hij maar terug bellen voor een afspraakje in hetzelfde danscafé. Het gesprek duurde niet lang. Hij belde namelijk vanuit een telefooncel in Amsterdam. Na het gesprekje was Lisette eventjes van streek. Even stond zij uit het raam naar het verkeer te staren. Toen herinnerde zij zich het plan om wat warm eten te gaan klaarmaken.

De keuken was niet erg groot. Haar kamertje was erg klein. Vandaag zou zij iets makkelijks klaarmaken. Er was nog wat rijst over. Rijst was haar favoriete gerecht. Er was een blikje sardines in de voorraadkast. Zij kookte ook nog wat kool erbij. Rijst met sardines en kool at zij wel vaak. Het was goedkoop en makkelijk te bereiden.

Na het eten besloot zij om direct door te gaan met het geschiedenisboekje. Het lukte haar niet om zo na het eten te studeren. Gewoonlijk keek zij enkele uren lang naar de televisie na het eten. Vandaag wilde Lisette haarzelf een nieuwe levensstijl aanleren. Het doel ervan was om de havo-examens van dit jaar te halen. De afgelopen maanden had zij niet veel uitgevoerd. Vaak was zij tot diep in de nacht op stap geweest met vrienden. Genot vond zij een belangrijk element van het leven. Een van haar levensdoelen was dan ook om zoveel mogelijk van het leven te genieten. Het leven duurde immers niet lang. Het leven moest je simpel en gemakkelijk houden. Principes veroorzaakten alleen maar problemen en frustraties. Soms vond zij het leuk om er gewoon op los te leven. Lisette wilde vrij en ongebonden leven. Verplichtingen bevielen haar niet. Vaak deed zij alleen datgene wat in haar gevoelens opkwamen. Zij was meer een gevoelsmens, dan een rationalist. Alleen robotten hielden zich immers aan strikte en rationele regels. Nee, zij was een normaal mens. Zij wilde gewoon leven en genieten. Zo hoorde het immers. Het leven duurde immers niet lang.

Aanvankelijk lukte het niet om het saaie geschiedenisboekje in gedachten te houden. Het was weer tijd om een nieuw glaasje cola te halen. Nu was alweer een hele literfles opgesoupeerd. Zij was er nou eenmaal aan gewend. Toen zij terug was in de kleine kamer herinnerde zij zich de planten. Ook vandaag moesten de planten water krijgen. Of wilde zij hun ook een nieuwe leefstijl aanleren, eentje zonder water. Het waren geen cactussen. Gedurende enige minuten stond Lisette de schoonheid van de twee kamerplanten te bewonderen. Planten vond zij heel mooi. Het liefst zou zij haar hele kamer vol met planten stoppen. Eens wilde zij in de hele kamer slingerplanten plaatsen. Maar zulke planten hadden veel licht nodig. Dat kon dus toen niet doorgaan. Het was te duur. Toch probeerde zij wat geld te sparen om het eens te verwezenlijken. Haar inkomen was niet groot. Een studiebeurs en een bijbaantje leverden net genoeg op om in de eerste levensbehoeften te kunnen voorzien. Hopelijk zou haar droom eens uitkomen. Een goeie baan met een comfortabel inkomen. Het leven zou dan minder zorgen hebben. Zij stopte eventjes met het denken aan haar droom. Er was een waterkan in de keuken. Daarmee schonk zij wat water voor de planten in. Het leek alsof de planten er direct beter van werden. Ook planten hadden gevoelens. Daar moest iedereen rekening mee houden. De meeste mensen deden toch alsof dit niet zo was. Mensen misbruikten planten alleen maar voor hun eigen behoeften. Dit was niet goed. Misschien was zij in staat om daar eens verandering in te brengen. De wereld veranderen trok haar wel aan. De vraag was alleen, hoe? Dromen zouden eens werkelijkheid kunnen worden. Dat was een goed uitgangspunt. Zij dacht altijd positief over haar ideeën na. Dit was haar grote kracht en steun in het leven. Er waren tijden geweest dat zij diep in de put zat. Maar nu zou het voorgoed beter gaan. Dat geloofde Lisette. Het leven moest je makkelijk leiden. Niet te moeilijk doen.

Lisette begon weer met het boekje. De letters waren te klein gedrukt. Nu had zij meer moeite om alles te onthouden. Even keek zij op haar horloge. Het was al elf uur 's avonds. Wat ging de tijd toch snel voorbij. Was het niet mogelijk om het te vertragen. Het leven ging ook snel voorbij. Alles ging te snel vandaag. Nu zat zij in tijdnood. De examens begonnen al over enkele weken. Haastig pakte zij het boek. De volgende pagina bevatte gelukkig niet veel tekst. Het grootste deel ervan bestond uit historische foto's uit de Tweede Wereldoorlog. Haar motivatie nam toe doordat er zo weinig tekst te zien was. Het lezen ging toen sneller. Voldaan werd de volgende pagina opgeslagen. Het was heel stil in haar kamer. Gelukkig woonde zij in een rustige buurt. Er was niet teveel verkeer in haar buurt. De meeste buurtbewoners waren immers te arm om een auto aan te schaffen. Toch hoorde zij eerst het geluid van de telefoon niet. Het lezen schakelde haar gehoor kennelijk geheel uit. Pas na het vijfde gepiep werd het waargenomen.

De telefoon werd haastig opgepakt. Het was een schoolvriendin van haar. Joyce belde haar op om haar uit te nodigen voor een verjaardagsfeestje. Eigenlijk had zij geen tijd. Maar toch beloofde zij om te komen. Het feestje zou komend weekend gehouden worden. Het zou slechts enkele uren duren. Het telefoontje duurde niet lang. Veel was er niet te bespreken met Joyce. Toch was het lastig. Nu was haar concentratie weer verstoord. Het lukte Lisette niet meer om de draad op te pakken. Het was ondertussen bijna middernacht geworden. Vandaag was het haar niet gelukt om tot hoofdstuk tien te komen. Nu was het te laat om nog door te gaan. Eventjes zat zij een beetje kwaad naar haar telefoontoestel te kijken. Dankzij dit apparaat kon iedereen haar op ieder moment van de dag lastig vallen. Het gebeurde wel vaker dat zij gebeld werd. Maar vandaag was het extra lastig geweest. Misschien moest zij toch een antwoordapparaat aanschaffen. Nadenken alleen hielp nu niet meer. Aktie alleen zou dit probleem op kunnen lossen. Morgen zou zij er verder over nadenken. Nu was zij veel te moe.

Haar bed was groot genoeg voor twee volwassenen. Toch sliep zij er vandaag alleen in. Het was heel donker in haar kamer nu. Haar gedachten waren nu rustiger. Het geschiedenisboekje was wel geheel vergeten. Zij lag aan haar nieuwe vriend te denken. Albert was een fantastische man. Hij was echt haar ideale type. Toch kreeg zij niet alles van hem wat zij nodig had. Dat was iets wat zij niet begreep van haarzelf. Hoe kwam dat eigenlijk? Zij begreep haar gevoelens niet helemaal. Het maakte eigenlijk niet veel uit. Eigenlijk had zij toch geen man nodig. Sommige vriendinnen van haar hadden geen enkele belangstelling voor mannen. Waarom kon zij niet zo zijn? Vaak kon zij haar gevoelens niet onder controle houden. Het was wel zalig om geheel in de macht te zijn van een man. Vroeger kon zij zich niet zo overgeven aan iemand. Maar toen probeerde zij het alleen met Nederlandse mannen. Het ging toen gewoon niet. Misschien kwam het door haar vader. In ieder geval lukte het beter met buitenlandse mannen. Waarom dat zo was wist Lisette nu nog niet. Die mannen gaven haar wel het gevoel dat zij nodig was en heel belangrijk. Daar hield zij het meest van. Als zij zo een gevoel kreeg mochten zij haar helemaal bezitten. Dan deed zij ook alles voor hun wat zij maar wilden. Wel wilde zij zich nooit vastbinden aan een persoon. Vrijheid was toch haar ideaal. Haar gedachten namen langzaam af. Het werd stiller in de donkere kamer. Een witte gloed werd zichtbaar. Een regelmatig geluid klonk door de kamer. Lisette was aan het slapen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: (SF roman) 'Van Smaak veranderd'