WEBpublication BOOK WART0191 / EPAGE 39 of 60

Nederland: Paradijs of Hel?

2.0. De Nederlandse hel

2.8. Openbaar: ga zelf kijken als je iets wil weten

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0191
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to inhoudsopgave - 'Nederland: Paradijs of Hel?'

In Nederland is het openbare leven op straat of in de bus of trein zeer anoniem en zakelijk. Het is niet makkelijk om iets te weten te komen van een onbekende in het openbaar. T.a.v. persoonlijke geheimen is dit wel normaal gedrag. Maar het zakelijk negeren van iemand is zeer koud en onbeschoft gedrag. Er is in Nederland geen warm en gezellig straatleven. Ik vind het vaak zo lachwekkend en komisch om te zien hoe serieus en verkrampt mensen in Nederland op straat zich gedragen. Op straat krijg je het idee dat niemand zich van de aanwezigheid van de ander bewust is. Iedereen heeft het te druk met zichzelf om de anderen te woord te staan of gezelschap te houden.

In het openbaar is de etiquette om zeer zakelijk en afstandelijk te zijn. Iedereen op straat lijkt soms op zakenreis te zijn. Haastig lopen is een normaal beeld op straat. Door beleefd naar de weg te vragen kan je wel geholpen worden. Ook vragen over het weer of het treinstation worden netjes beantwoord. Een gewoon gezellig gesprek is echter niet mogelijk.

Als je met een vrouw op straat een gewoon gesprek wilt voeren is de kans groot dat je genegeerd wordt. Vaak wordt gedacht dat je als man een relatie wilt aangaan. Ik ben zelfs mannen tegen gekomen die ditzelfde dachten toen ik met ze een gesprek begon. Het is wel onmogelijk om een diepgaand gesprek te voeren op straat. Dit bewijst echt hoe anoniem het leven in Nederland is. Je alleen voelen ondanks de aanwezigheid van tientallen mensen op straat is heel normaal. Er is dus geen buitenleven in Nederland. Leven gebeurt dus blijkbaar alleen binnenshuis of in kroegen en dancings.

Eens vroeg ik een vrouw in de trein, als proef, hoeveel een jurk kost in de winkel. Zij adviseerde mij om zelf te gaan kijken in de winkels hoeveel de prijs was. Verder negeerde zij al mijn andere pogingen om een gesprek los te krijgen. In het algemeen zal niemand in het openbaar bereid zijn om je belangeloos met iets te helpen. Het is het bewijs dat de Nederlandse samenleving heel zakelijk en koud is. Iedereen leeft kennelijk in hsijn eigen wereld vol problemen en doelen.

Een gesprek met een autochtone Nederlander op straat heeft vaak het karakter van gespot of geklaag. Eens mocht ik het geklaag van een bejaarde man aanhoren t.a.v. de vakantie- en dure autocultuur in Nederland. Deze man klaagde zelfs over de OV-jaarkaart voor studenten. Ook jammerde hij over de hoogte van de, al karige, studiebeurzen van de student. Een informatief gesprek was het wel, maar wel voor enkele minuten.

Normaal menselijk contact is in Nederland in het openbaar zowat onmogelijk. Het lijkt alsof de samenleving als verstard is. Een vuurtje om je sigaret aan te steken is wel mogelijk op straat. Ook een sigaret vragen lukte mij wel heel vaak. Een man verraste mij op dit punt. Hij weigerde eerst om mij een sigaretje te verkopen. Na enkele weifelende seconden gaf hij mij het hele restant (3 sigaretten) en zelfs een pakje lucifers. Op zulke ogenblikken vraag je jezelf wel af waarom die man dat deed. Maar je ziet iemand nooit meer terug na een enkel gesprek op straat. Het land is te dichtbevolkt daarvoor. Na Bangladesh is Nederland het dichtstbevolkte land ter wereld. Toch is het straatbeeld vrij rustig in Delft-Zuid, de dichtstbevolkte wijk van Nederland.

Een keer, op 4 mei 1993, had ik letsel opgelopen aan mijn scheenbeen. Hierdoor kon ik moeilijk vanuit de binnenstad lopen naar het treinstation van Delft. Ik besloot toen enkele autochtone Nederlanders in de directe omgeving te vragen om mij even op de fiets naar het station te brengen. Misschien kan de lezer zelf raden wat ik meemaakte die dag met mijn pijnlijke rechterbeen. Alle fietsers en wandelaars die ik tegenkwam negeerden mijn verzoeken om hulp. Het waren voornamelijk jongeren. Ze waren gewoon doofstom t.a.v. mijn verzoeken. Ik werd er echt woest kwaad om. Misschien lag het wel aan mijn buitenlands uiterlijk, wat zij gelukkig niet vertelden. In ieder geval vond ik het een bijna traumatische ervaring, eigenlijk de zoveelste. Ik begreep natuurlijk wel goed dat ik in het openbaar was in Delft en alles zelf moest uitzoeken als ik op straat in nood of levensnood verkeerde. Ik was echt buiten mijn zinnen van woede. Was dit welvarend Nederland, dacht ik. Zulke lage, laffe en meedogenloze jonge mensen. Zo meedogenloos en gevoelloos t.a.v. een om hulp smekende gewonde. Toen concludeerde ik dat Nederland echt iets had van een beestachtige en barbaarse samenleving, waarin alleen het eigenbelang telt.

Wat zou er gebeurt zijn als ik tien euro had aangeboden aan degene die mij naar het treinstation zou brengen. Ja, voor geld doet men alles. Maar besef wel dat iedereen in Nederland dankzij de royale bijstand en werkloosheidsuitkeringen een flink spaarsaldo kan opbouwen en ieder jaar zelfs een vakantie van tweeduizend euro kan bekostigen. Mijn tientje verbleekt daarbij.

Naar aanleiding van deze boven beschreven ervaring stel ik de lezer(es) de volgende open vraag: Is een hoger materieel of stoffelijk welvaartsniveau goed voor mensen, die gewone stervelingen zijn, hoe je het ook draait of keert?

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to inhoudsopgave - 'Nederland: Paradijs of Hel?'