WEBpublication EBOOK wart0102 / EPAGE 13 of 30

De overlevingsstrategie van een migrant

9. De overlevingsstrategie van een individuele migrant in de harde Nederlandse samenleving

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0102
Offerdatum     19 augustus 1998

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Overlevingsstrategie migrant

Dit artikel (origineel geschreven op donderdag 30 oktober 1997) bevat mijn gehele visie op de overlevingsstrategie van een individuele migrant in de harde Nederlandse samenleving. Ik hoop dat iedere migrant het met veel aandacht zal bestuderen en er iets uit zal leren.

Een mens op deze wereld wordt geboren zonder enige kennis. Velen zullen het volledig met mij eens zijn, hoewel het begrip geboorte bij deze uitspraak nog niet exact gedefinieerd is, omdat een mens op een heleboel manieren geboren of herboren kan worden. Geboorte is een essentieel kenmerk van een levend wezen en in het hiernavolgende artikel wil ik dit aspekt niet uitvoerig analyseren. Wel haal ik even een Vedisch vers aan dat alsvolgt luidt: "Een mens is van geboorte een sudra. Alleen door goede voeding en opvoeding wordt hsij (bet. zie eindnoten) een mens." De precieze lokatie van dit vers in de Vedas weet ik even niet, maar de interpretatie ervan kan ruim zijn, en is ontegenzeglijk als waar te omschrijven. Het begrip sudra kan voor de niet-ingewijden onduidelijk zijn. In dit vers is een sudra een levende mens die niets weet en die ongevormd en onwetend (verkerend in de geaardheid tamas (=onwetendheid)) is. Dus een mens die nog niet opgevoed is en helemaal geen educatie of sociale vorming heeft ondergaan. Het tegenovergestelde van een sudra is een brahmaan. Dat moet een intelligent levend wezen voorstellen, bijvoorbeeld een mens, die het geluk heeft gehad om goed gevoed en opgevoed te zijn vanaf de geboorte. Het huis waar iemand geboren is, bepaald dus in hoge mate de individuele ontwikkeling tot sudra of brahmaan. Dit hoeft niet altijd zo te zijn, want ik geloof in de kracht en doorzettingsvermogen van het individuele intelligente wezen, dat in staat is om tijdens iedere seconde van de dag de beste en meest efficiënte beslissingen te nemen, die tot vooruitgang en groei kunnen leiden. De begrippen sudra en brahmaan zijn oorspronkelijk ontwikkeld in de Indiase filosofie. Deze begrippen worden toegepast in twee fundamenteel verschillende ontwikkelingsfilosofieën, namelijk jati en varna. Als uitgegaan wordt van het varna principe heeft een individu alle mogelijkheden om zichzelf te ontwikkelen tot een vooraanstaand lid van de eigen gemeenschap en is deze ontwikkeling dus geheel afhankelijk van de eigen talenten en intellectuele of fysieke kwaliteiten, alsook de eigen motivatie, want dat is m.i. allesbepalend voor het behalen van een vooraf vastgestelde target. Bij het jati gaat men uit van het principe dat een dubbeltje nooit een kwartje kan worden en dat het individu dus al vanaf de geboorte een maatschappelijke positie bereikt heeft, afhankelijk van de ouders en familie oftewel de eigen kaste, en dat deze dus nooit meer zal kunnen veranderen. Bij het jati principe ben je dus bij je dood hetzelfde als bij je geboorte en dat is een basisprincipe geweest van het kastenstelsel in het India uit de middeleeuwen. Opgemerkt moet wel worden dat er ook kastenstelsels bestonden in andere samenlevingen. De koloniale gebieden die vroeger gedomineerd werden door de (onderontwikkelde) middeleeuwse Nederlandse kolonisten waren zelfs totalitaire kastenstelsels, die volledig gebaseerd waren op genetische afkomst. Het leed dat destijds toegebracht is aan de betrokken volkeren is tot op de dag van vandaag niet goed verwerkt en kan in de toekomst nog voor vele problemen zorgen, die niet onderschat moeten worden, omdat sluimerende vetes tussen volkeren weleens tot bloedige slachtpartijen kunnen leiden(v.b. Nazi-Duitsland, Rwanda, Joegoslavië, Idi Amin, Forbes Burnham, Desi Bouterse).

Een kenmerk van een levend wezen is dat hsij altijd wil overleven, ongeacht de omstandigheden. Mensen die zelfmoord willen plegen zijn een uitzondering op deze regel, en zijn meestal ontoerekeningsvatbaar. Willen overleven is echt iets wat nader bestudeerd dient te worden, want het is tegelijkertijd de belangrijkste motivatie voor groei, vooruitgang en ontwikkeling. Willen voortbestaan is schijnbaar een ingebakken code in het DNA en deze code werkt op ieder moment van de dag. Het levend wezen is door deze voortbestaans-programmering bereid om tot het uiterste te gaan teneinde te overleven. Het motto: "Strijd tot de dood", is dus van toepassing op elk intelligent levend wezen, dat in nood verkeert. Niemand, zelfs Altecrea, kan dit (heilig) streven van een intelligent levend wezen veranderen, en gelukkig maar dat dit zo is geregeld. Iemands levenskracht komt altijd voort uit de wil om voort te willen bestaan. Het valt mij op dat mensen zonder deze innerlijke levenskracht meestal futloos en levenloos eruitzien en mij op geen enkele wijze kunnen inspireren. Daarom vermijd ik dan ook kontakt met zulke levenloze mensen. Kontakt met energieke levende wezens die er alles aan doen om te kunnen overleven, is echt inspirerend en ik raad u als lezer eens aan om het zelf mee te maken. Beperk je hierbij niet alleen tot mensen, want hoewel het aantal mensen nu ongeveer 4 miljard is, zijn zij nog steeds een minderheidsgroepering op aarde en dat zal gelukkig nog heel lang zo blijven. Er zijn bijvoorbeeld wel een miljoen maal meer termieten dan mensen op deze wereld en deze levende wezens bezitten een levenskracht die zelfs mij verbaast. Hun architectonische prestaties overtreffen zelfs die van de mensen. Begeef je ook eens tussen bomen en probeer dan te ervaren hoe hun levenskracht jou beïnvloed. Ikzelf probeer bomen te begrijpen, maar besef steeds opnieuw dat ik gewoon niet intelligent genoeg ben om dat te verwezenlijken. Daarom heb ik de conclusie getrokken dat bomen beslist even intelligent of zelfs intelligenter dan mij moeten zijn, mede vanwege het feit dat zij langer kunnen voortbestaan dan de langst levende mensen. En is een lang en gezond leven niet het ultieme bewijs van intelligentie?

Mensen hebben vanaf het begin der tijden gestreefd naar lotsverbetering. Een simpel middel hiertoe is het aangaan van strijd en het voeren van bloedige oorlogen om meer middelen te kunnen veroveren teneinde te overleven. Het basisinstinct van de mens zal altijd blijven zeggen dat er nooit genoeg voedsel, leefruimte is, en misschien ook vrouwen zijn, waardoor er radicale beslissingen kunnen worden genomen, in het belang van de toekomst als individu en als groep. De verschillende volkeren en individuen, en dat zijn er heel veel, hebben diverse oplossingen bedacht voor hun gebrek aan levensmiddelen. Eentje die zeer radicaal aandoet is bijvoorbeeld permanente emigratie naar een ander leefgebied. In de praktijk betekent dit dat de betreffende individu of groep zijn schamele biezen inpakt en voorgoed opstapt. Soms vertrekt men met de noorderzon en soms wordt er nog een groot afscheidsfeest gegeven, zodat iedereen vaarwel kan worden gezegd. Dit verlaten verloopt bij iedereen anders. En het kan het begin betekenen van een heel nieuw leven in een ver en onherbergzaam, alsook totaal onbekend oord. Mijn afscheidsritueel vond plaats in 1986 toen ik Suriname voorgoed vaarwel zei. Ik weet nog dat het 's morgens vroeg was en dat de bus gereed stond voor het huis van mijn moeder. Ik stak toen enkele luidruchtige vuurpijlen aan, ten teken dat ik Suriname voorgoed zou verlaten en dat moment was echt onvergetelijk. Toentertijd was ik weliswaar 19 en beslist een groentje op vrijwel alle gebieden. Ik weet nog dat ik enkele kaarten van Suriname had gekocht als een soort toekomstig souvenirtje. Ook had ik een kompas en klein zaklampje uit China in de koffers gestopt. Met het kompas wilde ik de richting bepalen als ik in Nederland zou verdwalen, en daar zult u waarschijnlijk nu heel hard om lachen, want ik had er geen flauw idee van hoe Nederland eruit zag. Een grote metropool was mij totaal onbekend. Lach nu maar lekker om mijn naïviteit, want dat vind ik ook erg leuk.

Als kersverse migrant in Nederland kun je het wel schudden. Je hebt op ieder gebied een achterstand en die is zelfs groter dan die van de slechtst ontwikkelde Nederlander. Je begint dus geheel onderaan de ladder en niemand heeft echt zin om die ladder voor jou vast te houden. Misschien is er zelfs helemaal geen ladder als je zo als groentje aan komt in dit koud landje. Wat dan? Terugkeren?
Nee, als er geen ladder is, dan bouw je er eerst zelf een, en dan bouw je een ladder die hoger is dan die van de doorgewinterde Nederlander. Net het verhaal van de boeven en de politie. De politie bouwt een muur van 3 meter en de boeven bouwen dan vlijtig een massieve ladder van 4 meter. Het resultaat is dat de boeven uiteindelijk altijd winnen. Interpreteer dit voorbeeld echter nu niet al te negatief. Goed, voor sommige rasechte Nederlanders ben je als migrant een echte boef en zij zullen er alles aan doen om jouw ladder op te blazen of desnoods jou en je ladder in een gammel roeibootje te kwakken, zonder retour-ticket. Toon begrip voor deze groep, want ik geloof dat jij hetzelfde zou doen als je in hun schoenen zou staan. Dat zij schreeuwen dat Nederland vol is, heeft te maken met een heel simpel rekensommetje. Stel dat zij altijd zouden volhouden dat er nog plaats is voor nog een migrantje, dan zou er dus volgens hun berekeningen steeds ruimte zijn voor nog een. Steeds eentje erbij kan dan op den duur tot hele grote aantallen leiden. Het is feitelijk een rekenkundige reeks waarbij er steeds een wordt opgeteld. Of je kan het beschouwen als een lekkende kraan die steeds een druppel water afgeeft. Op den duur wordt de hele emmer vol en dan is het feest uit. Daarom moeten zij volhouden en erop blijven hameren dat Nederland vol is.

Migrant, welke?
Er zijn diverse typen migranten te onderscheiden. Het type dat ik in dit artikel voor ogen heb zal ik hieronder omschrijven. Stel dat iemand in een ver land woont en het heel slecht heeft. Denk aan oorzaken als discriminatie, genocide, stelselmatige onderdrukking, sociale verstoting of bittere armoede. Zo iemand heeft het dan dus heel slecht in dat land waar hsij geboren is. Hsij besluit dan op een gegeven moment dat het zo wel genoeg geweest is en neemt het radicale besluit om dat land voorgoed vaarwel te zeggen. Koffers worden ingepakt, ticket wordt aangeschaft en de reis naar een onbekend oord begint. Bij aankomst in Nederland heeft hsij dus alleen een koffer, bovenkleding en wat ondergoed. Verder weet hsij dat er geen weg terug is. "There is no way back", is het ultieme motto van dat onvergetelijke moment van aankomst in Nederland. Direkt bij aankomst worden dan dus alle schepen radicaal opgeblazen en dan begint het proces van immigratie pas goed. Volgens mij is dit de rasechte migrant en zulke mensen hebben een heel andere overlevingsstrategie dan de andere typen. Dat er geen weg terug is, staat dus voor mij centraal. Dat is het hele uitgangspunt van de overlevingsstrategie die in dit artikel omschreven zal worden. Iemand die wel gezellig terug kan naar het land van herkomst is dus m.i. geen rasechte migrant, maar eerder een chronische toerist of een permanente reiziger. Iemand die in Nederland op een gespreid bedje terecht komt is m.i. ook geen rasechte migrant, want die hoeft niet veel energie meer te steken in het harde en soms bittere immigratieproces. Dit onderscheid moet ik maken omdat ik het startpunt dan beter kan bepalen. Het gaat erom dat de migrant bereid is om desnoods door vuur te lopen om zich tot een respectabele burger van Nederland te ontwikkelen. En koppig volhoudt om dat heilig doel te bereiken.

De globale overlevingsstrategie en de voornaamste doelen tijdens iedere fase.
Bij iedere strategie is het essentieel dat de doelen duidelijk gesteld worden. Er kan hierbij gewerkt worden met target planning. Dan wordt de target duidelijk vastgelegd en bewust nagestreefd. Alle beschikbare middelen en energiestromen worden dan ingeschakeld om het gestelde doel te bereiken. Mobilisatie, desnoods totaal, staat centraal bij target planning. Termijnplanning wordt ook toegepast bij het uitstippelen van een bepaalde strategie. En het optimaal benutten van beschikbare kansen moet ook nagestreefd worden. Het is beter om eerst kleine doelen na te streven, en die dan langzamerhand uit te breiden tot grotere. De planningshorizon zal steeds langer worden en is in hoge mate afhankelijk van de al gerealiseerde doelen. Er kan onderscheid worden gemaakt in diverse soorten termijnplanningen. Opgesomd zijn deze:
1. KTP: Korte termijn planning (duurt 3 jaar)
2. MLTP: Middellange termijn planning (duurt 5 jaar)
3. LTP: Lange termijn planning (loopt 10 jaar)
4. ZLTP: Zeer lange termijn planning (loopt 40 jaar)

Het is de bedoeling dat de migrant systematisch voor zichzelf een plan van aanpak maakt en deze bewust probeert te realiseren. Natuurlijk speelt het ontwikkelingsniveau hierbij een rol. Toch denk ik dat ieder mens in staat is om deze strategie te bevatten.
Iedere termijn heeft eigen voorname doelen die zodanig geformuleerd dienen te worden dat ze realiseerbaar zijn binnen de gestelde termijn.

Doelen die bij de KTP(3 jaar) centraal staan zijn bijvoorbeeld:
Basiskennis vergaren. Eventueel opleiding volgen. Onderdeel hiervan is dat de taal (Nederlands) geleerd wordt.
Het nieuwe thuisland verkennen. Tenminste de grote steden kennen.
Aktiviteiten met een hoog risico ondernemen.
Werken aan het opbouwen van basiszekerheden, zoals inkomen, verblijfsvergunning, onderdak, geschikte kleding, passend voedsel, goede gezondheid en een kleine sociale kring. Het opbouwen van wat kapitaal voor de barre en risicovolle tijden is ook verstandig in deze periode.

Doelen die bij de MLTP (5 jaar) centraal staan zijn bijvoorbeeld:
Realiseren van gestadige groei, van sociale kontakten en kapitaal.
Permanente zekerheden, op juridisch, economisch en sociaal gebied verwerven.
Ontwikkelen van een "no risk strategy". Minder risico's nemen om vooruit te gaan in het nieuwe thuisland.
Massieve ontwikkeling. M.a.w. zodanig ontwikkelen dat terugval niet mogelijk is. Dit vereist goede beslissingen en rotsvaste principes. Niets verspillen, omdat er vanuit gegaan wordt dat een reële kans slechts eenmaal beschikbaar is. Dit betekent continu leven op minimumniveau, zelfs als er genoeg inkomen en voedsel is. Er moet in deze periode een spaarpotje opgebouwd worden voor later, als er minder goede tijden aanbreken. Deze reserves zullen dan in de toekomst voor stabiliteit zorgen en een buffer vormen voor eventuele tegenslagen in jou leven.

Doelen die bij de LTP (10 jaar) centraal staan zijn bijvoorbeeld:
Ontplooiing mogelijk maken. Verdere studie.
Carrière opbouwen. Hoger inkomen verwezenlijken.
Aanzien verwerven in nieuwe thuisland.
Aktieve participatie in Nederlandse samenleving.
Definitief verwezenlijken van status van eerbaar Nederlands burger.
Positieve niveaus van integratie verwezenlijken.
Basis creëren voor verdere expansie.
Eventueel toepassen van diversificatie van de investeringen. Dit betekent dat er naar expansie wordt gestreefd. Je kan bijvoorbeeld besluiten om een eigen bedrijf op te bouwen en zelfstandig ondernemer worden.

Doelen die bij de ZLTP (40 jaar) centraal staan zijn bijvoorbeeld:
Netwerk opbouwen.
Eventueel politieke invloed verkrijgen via netwerk. Politiek geïmplementeerd raken.
Vaste status als respectabele Nederlands staatsburger, met verantwoordelijkheden en verplichtingen.
Zelfrealisatie verwezenlijken.
Eventueel remigratie naar herkomstland voorbereiden, om oude dag daar door te kunnen brengen of om de gehele gang van zaken daar te veranderen. Voor dit laatste is wel veel meer vereist dan alleen maar eraan denken. Het organiseren van zo een remigratie moet met veel zorg uitgevoerd worden.

Dit waren dan de globale doelen van een rasechte migrant, waarbij onderscheid werd gemaakt in diverse termijnen. In de praktijk is het natuurlijk niet altijd zo dat alles over rozen verloopt. De toekomst is altijd onvoorspelbaar. Het verwezenlijken van een doel is altijd een hele onderneming. De een krijgt alle kansen en de ander moet het doen met enkele kruimeltjes. De kunst is wel om met enkele kruimeltjes te overleven. Ik constateer dat slechts enkelingen erin slagen om dit te realiseren. Een migrant moet op ieder moment van de dag ervan bewust zijn dat iedere kans optimaal benut moet worden, omdat dit tevens de laatste kans kan zijn. Het motto is immers: "There is no way back", en dit moet echt nageleefd worden. Organisatie en reorganisatie moeten elkaar dus regelmatig afwisselen. Inefficiëntie moet zoveel mogelijk voorkomen worden, want verspilling is een doodzonde. Hieronder zal ik het moeizame leven van een reële migrant beschrijven gedurende de eerste tien jaren van hsijn leven. De persoon uit het voorbeeld is iemand die geheel voldoet aan het beeld van de rasechte migrant en er dus geheel alleen voor staat. Hsij is in het land van herkomst opgegroeid in een middenklasse gezin. In het voorbeeld wordt geprobeerd om alle problemen van een migrant te illustreren. Hiertoe heb ik diverse migranten ondervraagd en hun problemen in het verhaal geïntegreerd.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage