WEBpublication BOOK WART0213 / EPAGE 117 of 125

Koran: verbieden of Herschrijven?
De gids voor geweldloze deïslamisering

59. Appendix A - K

H1. Appendix H. Eerbetoon aan mijn moeder

Klik op de foto om het helemaal te zien

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0213
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: 'Koran: verbieden of Herschrijven?'

Mijn moeder overleed op donderdag 26 juni 2003 in Paramaribo, de hoofdstad van Suriname na maandenlang in het ziekenhuis gelegen te hebben. Zij werd geboren op 30 juli 1940 te Nickerie (rijstdistrict van Suriname) en bereikte de respectabele leeftijd van 63 jaar.

Toen mijn moeder overleed zat ik in een gesloten kliniek in Delft, op last van een gerechtelijk vonnis, vanwege het versturen van wetsovertredende poederbrieven ('Anthrax van Allah') aan bijna honderd Hindoeorganisaties in Nederland omstreeks mei 2002. Het was heel pijnlijk voor mij om het nieuws over het overlijden van mijn moeder te ontvangen, want ik was niet op de hoogte van haar maandenlang verblijf in een ziekenhuis. Doordat ik vast zat en niet over enige financiële middelen beschikte, kon ik niet naar Suriname reizen om de begrafenis bij te wonen van mijn moeder, die ik voor het laatst in november 2000 had bezocht, wegens mijn huwelijk met een Hindoemeisje uit Suriname.

Mijn moeder is afkomstig uit een islamitische familie. Mijn vader kwam uit een Hindoefamilie, maar werd katholiek gedoopt en geloofde op latere leeftijd nergens meer in, behalve wetenschap en materiële zaken.

Nu volgt een korte biografie van mijn moeder als laatste eerbetoon voor al haar goede zorg aan mij, haar enige zoon.

Mijn moeder werd geboren in de van Pettenpolder te Nickerie en groeide op in een arm gezin van acht kinderen. Zij was als meisje heel ijverig op school en slaagde als beste op de mulo school, wegens de hoogste cijfers voor rekenen en lezen. Hiervoor werd zij beloond met een busreis. Zij studeerde verder en volgde de lerarenopleiding om les te kunnen geven op de basisschool. Toen zij 19 was leerde zij mijn vader kennen en begon een relatie, wat eigenlijk tegen de kastewetten was van de Hindoestaanse gemeenschap in Nickerie. Zij en mijn vader trouwden in het geheim en lieten het huwelijk inzegenen door een hindoepriester. Mijn beide ouders waren smoorverliefd op elkaar toen zij pas getrouwd waren en vormden samen het volmaakte modelkoppel in de Nickeriaanse leefomgeving.

Na een jaar getrouwd te zijn werd mijn zuster geboren. En een jaar daarna werd ik geboren in juni 1966. Mijn vader wilde toen naar Nederland gaan om voor arts te studeren, want dat was zijn grootste wens in het leven. Hij was ook een van de beste scholieren uit zijn tijd. Dus vertrokken wij allen naar Nederland toen ik ongeveer twee jaar oud was. Mijn ouders vestigden zich in Leiden, waar mijn vader werkte en studeerde. Uiteindelijk slaagde hij cum laude voor het artsenexamen en staat tot nu toe bekend als een van de beste studenten aan de Leidse Universiteit. Een jaar later remigreerden mijn ouders naar Suriname. En mijn vader vestigde toen een praktijk als huisarts in Paramaribo.

Binnen enkele jaren na de remigratie naar Suriname ontstonden er huwelijksproblemen en mijn ouders besloten om te scheiden, na veel geruzie en enkele vechtpartijen. Ik was toen nog een klein, mager en onbewust Hindoestaans jongetje van nauwelijks vijf of zes jaar en wist niet goed wat er gebeurde in de wereld van de volwassenen. Uiteindelijk werd het echtscheidingsvonnis uitgesproken en mijn moeder kreeg de voogdij over de twee kinderen.

Mijn moeder kreeg het na de echtscheiding omstreeks 1973 heel zwaar, maar zette toch door. Zij werd min of meer verstoten door haar familie en moest het alleen uitzoeken met haar twee kinderen. Zij was vastbesloten om haar goede eer te redden en haar kinderen zo goed mogelijk op te voeden, als een voorbeeldige moslimvrouw. Dankzij haar werk als onderwijzeres kenden veel mensen haar en zij hielp veel kinderen uit arme milieus om hun toekomstperspectieven te verbeteren. Een onderwijzer heeft immers een heel verantwoordelijke taak en beschikt soms over het leven van honderden arme kinderen.

Mijn moeder kan getypeerd worden als een moslim(100), want zij geloofde niet strikt in de koran en had een vrijzinnige, seculiere interpretatie van het moslimzijn. Zij at geen varkensvlees en liet mij een koranisch gebed (bismillah) opzeggen tijdens het slachten van eenden en kippen. Ook kookte zij al het bloed uit vers vlees. Verder wist zij nauwelijks iets uit de koran, maar wilde eigenlijk dat ik een goede moslim zou worden en zou trouwen met een mooi moslimmeisje. Ik groeide echter op in de multiculturele Surinaamse gemeenschap en was overal geïnteresseerd in. Meestal las ik boeken over de geschiedenis, techniek en wetenschap.

Mijn jeugd was nogal somber, want mijn moeder kon haar echtscheiding niet verwerken. Zij voedde mij streng op en strafte mij vaak, om allerlei kleinigheden. Eigenlijk was ik haar trots en ik was min of meer verplicht om goed te presteren op school, om haar eer als welvarende gescheiden moslimvrouw hoog te houden. Meestal gaf zij mij het gevoel dat ik niet meetelde, mits ik goede cijfers behaalde op school en de beste van de klas was. Deze liefdeloosheid en kilheid van haar bezorgden mij veel verdriet gedurende mijn jeugdjaren, maar ik slaagde erin om de VWO (mr. Dr. J.C. Miranda Lyceum te Paramaribo) af te ronden in 1987, ondanks vele tegenslagen, ziekten, bitterheid en verdriet.

Mijn moeder was een vrij ondernemende vrouw. Zij was zelfstandig en spaarzaam. Dankzij bijlessen slaagde zij erin om wat kleding te maken voor diverse mensen en wat geld bij te verdienen. Ook had zij aardig wat kennis over de economie en bezat zelfs aandelen. Zij slaagde erin om twee stukjes grond met onroerend goed erop te kopen, wat een hele prestatie is voor een gescheiden Hindoestaanse vrouw in Suriname. Het lukte haar echter niet om een tweede liefde te vinden, want zij besloot om nooit meer te hertrouwen, ondanks enkele pogingen daartoe.

Ik verliet Suriname in september 1986 en vertrok naar Nederland om te studeren aan de Technische Universiteit Delft (TUD). Mijn studiejaren waren zwaar en vol problemen, wegens diepgewortelde jeugdtrauma's en de hopeloze identiteit van een ontredderde en ontwortelde, kleine en magere Hindoestaanse jongen uit Suriname, het verdoemde negerland uit Zuid-Amerika. Het is heel waarschijnlijk dat ik tot het jaar 2000 alle problemen meemaakte die er bestaan in het leven van een Hindoestaanse jongeman en desondanks toch erin slaagde om te schrijven en te overleven. Pas in het jaar 2000, na dertien jaar onafgebroken verblijf in Nederland bezocht ik Suriname en zag mijn moeder terug. Zij was best tevreden dat ik eindelijk zou trouwen en uitte destijds de wens om een kind te zien uit mijn huwelijk. Helaas is dat nu onmogelijk.

Mijn grootste ellende en verdriet op dit moment is, dat mijn moeder nooit meer een boek van mij zal kunnen vasthouden in haar handen, om vol trots te aanschouwen wat haar enige zoon heeft gepresteerd, ondanks duizenden problemen en dertien jaar bittere ellende, als een kasteloze hindoehond in de bittere Nederlandse kastenmaatschappij. Wegens al haar zorgen en ook wegens de niet geboden zorg heb ik besloten om dit boek te schrijven als laatste eerbetoon aan de intelligente vrouw die mij opgevoed heeft. Elk mens moet tevreden zijn met hsijn moeder, want ook dat is een karmisch geschenk van Altecrea. Leer tevreden te zijn met datgene wat je niet gekregen hebt en leer om zuiver te zijn, en zuiver te blijven, teneinde alle problemen te overwinnen uit het eeuwig gokspel van leven en dood. Het is heel waarschijnlijk dat ik al deze wijsheden van mijn moeder heb geleerd, want zij is degene geweest die mij de voornaam 'Dewanand' gaf bij mijn geboorte.

Lees ter besluit wat een hindoevrouw uit Trinidad aan mij mailde over mijn moeder. Nu volgt de letterlijke engelstalige tekst van Ganga Devi.

***
Trinidad, 21th September 2004

Dear Dewanand,

You are more fortunate than most people. You are by birth a real Muslim and a real Hindu. How fortunate to have two religions while some people have none.

It is jut two different pathways, which leads to the same Almighty God who can be called by any name you choose.

A great Hindu poet by the name of Surujrattan wrote this song "Call him Allah, call him Raam, call him Krishna, call him Christ - he is the same one loving God to all man". This song made a big hit all over the world; you must have heard it before.

Religions were created by wise men not by God. These religions are to control and uplift the human race to their highest standard of living so that our souls can be nourished and we can be spiritually enlightened. It is often said that in the same way food is necessary for our bodies to grow, religion is necessary to feed our souls so we can achieve our highest goals.

It is out of your mother's great love for you she wanted a Muslim life for you and it is out of your father's love he wanted a Hindu life for you. More importantly it is out of God's great love you can choose either path. You are so lucky and should count your blessings, as both religions should make you stronger.

Women are strong through the blessings of the Lord, we are not supposed to control men or be controlled by men. We are supposed to give love, support and encouragement to the men in our lives who in return should also give respect and love to us so we can have harmony in our homes and in the world.

Namaskaar,

Ganga Devi

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: 'Koran: verbieden of Herschrijven?'