WEBpublication EBOOK wart0201 / EPAGE 72 of 87

Uitstervende Nederlanders
Mein Kampf, deel 2

SECTIE: 4. Heilige Nederlanders

4.6.2. Geheim onderzoek extreem-rechts

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0201
Offerdatum     6 april 2005

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Uitstervende Nederlanders. Mein Kampf, deel 2

Gedurende de periode vanaf 1990 tot en met medio 1995 had ik geen verblijfsvergunning en leefde als semi-illegaal in Nederland. Mijn studentenvisum was namelijk verlopen, omdat ik niet meer ingeschreven stond als student bij de Technische Universiteit Delft en geen werk had. Het leven was gedurende deze periode voor mij een grote ellende, omdat ik een mislukte Hindoestaan was en eigenlijk op rituele wijze zelfmoord wilde plegen, want ja, dat is beter dan te lijden als een paria en hondachtige buitenlander. Achteraf gezien is het echter ironisch dat ik toch besloten had om te strijden en in het diepste geheim te onderzoeken wat er spookte binnen de politieke wereld in Nederland, waar ik aanvankelijk vrijwel niets over wist. Het volgende verslag over mijn bezoekjes aan vergaderingen van enkele rechtse partijen komt rechtstreeks van mijn eigen handgeschreven rapporten uit het verre, duistere verleden.

Realisten Nederland van Th. M. van Baarle, eerste kennismaking.
Ik was aanwezig op een vergadering van de Realisten op zaterdag 2 mei 1992. Aanvankelijk zou er vergaderd worden in Leiden (Motel het Haagsche Schouw aan de Haagsche Schouwweg 14) maar wegens een linkse demonstratie en aangifte van discriminatie werd de vergadering verplaatst naar Wassenaar (in restaurant de Bijenkorf). Ik arriveerde om 14:15 bij het Motel en kreeg direct een lift van een paar leden, wat mij zeer verbaasde.

Tijdens deze lift naar de andere vergaderplaats in Wassenaar raakte ik in gesprek met een Nederlandse man van vijftig jaar. Hij sloeg vroeger heipalen met een hamer in de grond. Eerst deed hij dit met blote handen, maar hij besloot om als eerste handschoenen aan te trekken, wat echter een teken van vrouwelijkheid was, want het was mannelijk om geen handschoenen te dragen bij het zware heiwerk. Zijn gehoor was verslechterd door het geklop met de houten hamers. Natuur en zeilen waren zijn favoriete hobby's. Ik was zeer verrast tijdens dit eerste gesprek met zogenaamde rechts extremisten, want zij spraken heel vriendelijk tegen mij, zonder enige openlijke haat of agressie.

Tijdens deze vergadering was het opmerkelijk dat de voorzitter van de Realisten, Th. M. van Baarle, iedereen duidelijk maakte dat ik, als enige buitenlander, gewoon vragen mocht stellen en ook iets mocht zeggen. Zijn houding tegenover mij was dus heel positief, wat voor mij een hele leuke kennismaking was met rechtsgezinden in Nederland.

Tijdens de pauze stelde een man van 45 jaar mij de volgende vraag: 'Hindoestaanse ouders willen toch niet dat hun dochters met negers trouwen'. Ik wist eerst niet wat ik moest antwoorden, maar reageerde met de woorden: 'Nederlandse moeders willen toch ook niet dat hun dochter met een Duitser trouwt. Dit is ook niet racistisch, maar het gevolg van culturele verschillen'. De rechtse man uitte toen op tevreden toon: 'Wij begrijpen elkaar'.

De vergadering van deze dag eindigde tegen 18:00 uur en ik kreeg tot mijn verrassing een gratis lift tot Leiden van een jong echtpaar (Peter vd W. en Margreet). Tijdens deze lange rit spraken wij over gemengde huwelijken. Tot mijn grote verbazing vertelde Peter vd W. mij dat hij het niet erg vond dat Hindoestanen met Nederlandse meisjes trouwden. Toen ik uitstapte uit de auto van dit rechtse echtpaar, vlak voor de flat van een tante van mij, voelde ik mij heel trots op deze noeste prestatie, om als semi-illegaal toch het hol van de leeuw binnen te kruipen en koffie met ze te drinken. Maar ik was ook verrast door de openhartigheid en de positieve wijze waarop zij mij behandeld hadden, ondanks mijn buitenlandse niet-blanke afkomst.

Vergadering Realisten Nederland op 30 september 1993
Op 30 september 1993 was ik opnieuw aanwezig bij een vergadering van Realisten Nederland, in een Ontmoetingscentrum (Gele Vinkstraat 38) te Nieuw Vennep. In de middaguren zat ik in mijn eenzame studentenkamer te wikken en te wegen of ik wel of niet zou gaan. Uiteindelijk trok ik mijn mooiste driedelige blauwe kostuum aan en vertrok om 17:52 om bus 62 te pakken van 18:00 uur. Op het NS-station Delft pakte ik de trein, op weg naar het strijdtoneel van de samenleving.

In de trein maakte ik een conflict mee tussen twee negers en een conducteur, die besloten had om hen om een kaartje te vragen gedurende de wachttijd op station Delft. De ene neger schreeuwde direct dat hij gediscrimineerd werd en de spoorwegpolitie werd gealarmeerd. Pas nadat beide negers waren uitgestapt kon de trein vertrekken.

In Nieuw Vennep moest ik een bus pakken om naar het Ontmoetingscentrum te gaan. Uiteindelijk, na enig gezoek, stapte ik het gebouw binnen. Ik merkte dat iedereen opkeek naar mij. Enkele minuten later stapte ik de vergaderzaal binnen en werd verwelkomd door de voorzitter, dhr. Th. Van Baarle, met de woorden, 'leuk dat u gekomen bent meneer D.'. Ik vond het echt verrassend en geweldig dat hij mijn echte naam nog kende na ruim anderhalf jaar. Ook Peter vd W. stapte op mij af om mij persoonlijk te begroeten, wat mij een ijdel gevoel gaf, want zij wisten niet met wat voor radicaal hindoegebroed zij te maken hadden.

In de uitnodiging van deze vergadering stonden letterlijk de volgende zinnen:

'HET ROER MOET OM OF LAAT U ZICH IN 1994 TOCH WEER BEETNEMEN?

In ons goede Nederland met een grote bevolkingsdichtheid en een enorme werkloosheid (bekend en verborgen) willen de grote partijen van ons land een immigratieland maken. Wij vinden het nu wel genoeg.'

Ik was al twee jaar fanatiek bezig om de politieke wereld van Nederland te onderzoeken en was geabonneerd op vele partijbladen van zowel linkse als rechtse partijen. In vele vuilnisbakken zocht ik naar oude kranten en tijdschriften om (kosteloos) informatie te verzamelen over Nederland en alle politieke kopstukken, die ik op mijn dodenlijstje kon plaatsen. Door toespraken van grote rechtse leiders persoonlijk bij te wonen, leerde ik heel snel alles over de politieke puinhoop van Nederland. Tot nu toe voel ik mij echt apetrots dat ik ondanks alle ellende toch gedurfd heb, om in mijn eentje een geheim onderzoek te organiseren.

In Delft werd ik op een gegeven moment lid van de Jongeren Organisatie voor Vrijheid en Democratie (JOVD) van de VVD. Hierdoor kreeg ik binnen heel korte tijd een heel goed beeld van de politieke constellatie van Nederland. Ik leerde heel veel tijdens de talloze bijeenkomsten van de Jovd in diverse steden. Er werden zo af en toe zelfs ontmoetingen georganiseerd met kopstukken van de VVD, wat altijd heel leuk en leerrijk voor mij was. Ik maakte veel nieuwe vrienden en leerde beter met mensen om te gaan, wat heel goed was voor mijn sociale ontwikkeling en eenzaamheid. Opvallend was dat een rechtse man mij persoonlijk vertelde na een vergadering dat ik over Oosterse wijsheid beschikte.

Tijdens de bijeenkomst van Realisten Nederland in Nieuw Vennep vertelde ik een theorie over de verzadigde suikeroplossing en het gevolg daarvan voor de integratie van minderheden. Iemand reageerde hierop met de uitspraak dat er een neerslag zou ontstaan, na het verzadigingspunt. Ik vertelde die dag ook dat Turken op den duur een meerderheid zouden worden, dankzij hun explosieve voortplanting. Opvallend was toen dat niemand durfde om iets hierover te zeggen, want het was destijds een taboethema. De hele pers en massamedia zwegen in alle talen over de moslimproblematiek, omdat vreemdelingenhaat immers verboden terrein was. Dankzij Mahatma Pim Fortuyn (vrede zij met zijn ziel) is gelukkig alles opeens veranderd na 2002, hoewel het kankergezwel al bijna ongeneeslijk is. Uiteindelijk kreeg ik na de bijeenkomst op 30 september 1993 opnieuw een gratis lift van Peter vd W. tot aan mijn studentenflatje in Delft.

Centrum Democraten van drs. Hans Janmaat
Op 27 december 1993 was ik aanwezig bij een vergadering van de Centrum Democraten in Rotterdam. Ik luisterde die dag met veel belangstelling naar een live toespraak van drs. Hans Janmaat (vrede zij met zijn oernederlandse ziel) en leerde er heel veel uit. Hij maakte de ironische opmerking dat asielzoekers en migranten niet door ooievaars gebracht worden. Ook uitte hij kritiek op het feit dat er niet veel aandacht was voor de watersnoodramp.

Diep in mijn hart gaf ik Janmaat altijd gelijk, omdat hij gewoon de harde waarheid verkondigde en toch door iedereen doodgezwegen werd. Ik heb altijd op zijn partij gestemd, omdat ik vond dat het echte Nederlandse volk ook vertegenwoordigd moest zijn in het kabinet. Wat is Nederland immers zonder Nederlanders? Dat is toch de kern van dit boek van mij.

En mijn huidig gevoel voor rechtse partijen.
Nu (2005) is het bijna twaalf jaar geleden dat ik persoonlijk contact had met diverse rechtse partijen. Ik ben tevreden hierover, want ik heb er veel van geleerd. Het was een groeifase in mijn leven, gevuld met eenzaamheid, verscheurdheid en onzekerheid. Het blijft ironisch en lachwekkend voor mij dat niemand destijds wist of vermoedde dat ik semi-illegaal was en totaal niet wist hoe het verder moest met mijn hopeloos leventje, als volledig mislukte Hindoestaan. Vanaf 1990 tot 1996 was mijn leven een totale puinhoop. Volgens mij zorgden mijn systematische werkwijze en radicale overlevingsstrategie voor een explosieve groei van mijn kennisniveau en onderontwikkelde persoonlijkheid.

Het diepere, overtuigde Nederlander-zijn gevoel van de vele rechtsgezinden die ik persoonlijk ontmoette, is iets wat mij tot nu toe fascineert. Feitelijk beschik ik nu over diverse data uit het onderbewustzijn van tientallen rechts-extremisten, wat mij een kennisvoorsprong geeft, om een goed boek te schrijven over het echte Nederlandse volk. In het volgende hoofdstuk zal ik proberen om de geheime code van de opgeslagen data te kraken, zodat er dieper inzicht ontstaat in de vraagstelling of rechtse energie gevaarlijk of juist voordelig is voor de multiculturele maatschappij.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Uitstervende Nederlanders. Mein Kampf, deel 2