WEBpublication EBOOK wart0201 / EPAGE 31 of 87

Uitstervende Nederlanders
Mein Kampf, deel 2

SECTIE: 2.0. Heilige zwartlanders

2.7.2. (2) Op z'n zwartjes samenwerken

Offeraar       Dewanand
Offercode      WFOR1042
Offerdatum     vrijdag 5 maart 2004

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Uitstervende Nederlanders. Mein Kampf, deel 2

Het begrip zwart-zijn is in zekere zin iets heel interessants om over na te denken. In de algemene Nederlandse volkstaal is zwart-zijn niet gebonden aan een bepaald ras, maar hoofdzakelijk gekoppeld aan een bepaalde etnische achtergrond, welke levenslang meegedragen wordt. In het algemeen zal elke 'blanke' geneigd zijn om alles wat niet-blank is automatisch het predikaat "zwart" toe te kennen, waarna deze betreffende 'blanke' zich waant in een veilige strikt afgebakende fantasiewereld, waarin blank-zijn verheven en superieur is.

Ik merk vaak in de keiharde realiteit van alledag, tijdens persoonlijke interacties met blanken, dat een vrij groot percentage (minstens 70 %) van de autochtone ('blanke') Nederlanders leeft in een dergelijke waanwereld en zich volledig afsluit voor feiten, die het tegendeel bewijzen. De angst voor het zwart-zijn wordt bovendien ook nog dagelijks gevoed door allerlei angstaanjagende nieuwsflitsen over criminele, illegale, en anderszins wetovertredende zwarten, liefst internationaal. Dit kan in zekere zin beschouwd worden als de goedkope 'blanke'-roddeljournalistiek, want het is logisch dat je elke dag minstens honderd negatieve nieuwsberichten kan vergaren, uit een immense populatie bestaande uit ruim vijf miljard zwarten, waarvan zeker vijf procent zich heeft gespecialiseerd in dubieuze activiteiten.

Dit laatste impliceert in zekere zin dat de 'blanke' nieuwsmedia internationaal samenwerken om het zwarte boemanbeeld in stand te houden en de 'blanke' massa verkeerd voor te lichten. Het is duidelijk dat er sprake is van een gecensureerde 'blanke' pers, die er alles aan doet om eeuwenoude vooroordelen in stand te houden, via leugens en halve waarheden. De vooruitgang van de Derdewereldlanden wordt angstvallig verzwegen, want anders neemt het superioriteitsgevoel van de 'blanke' massa af en dat kan leiden tot burgerlijke onlusten. Het is bijvoorbeeld bij tachtig procent van de 'blanke' Nederlanders geheel onbekend dat de Indiase economie nu qua omvang tot de vierde grootste ter wereld behoort, na de Verenigde Staten, Japan en China. Het is ook onbekend bij deze massa, dat de Indiër, genaamd Anand Viswanathan de absolute wereldkampioen is op schaakgebied. De 'blanke' nieuwsmedia verzwijgen allerlei positieve nieuwsberichten over de zwarte wereld en doen alsof het allemaal ellende, onderontwikkeling en honger is daar. Misschien is het noodzakelijk dat er een informatie-revolutie plaatsvindt en dat de zwarte journalisten zich internationaal verenigen, om het monopolie van de blanken te vernietigen.

Het feit dat het laatste bijna onmogelijk is geeft al aan dat zwarte volkeren niet goed in staat zijn om hun eigen belangen te verdedigen. Ook in Nederland is dit heel goed waarneembaar. Al de kleine zwarte subgroepjes zijn haast tot op het bot verdeeld en werken nauwelijks samen. Ik constateer meestal juist onderlinge tegenwerking en ernstige vormen van haat, jaloezie en discriminatie. In zekere zin durf ik rustig te stellen dat de onderlinge discriminatie tussen zwarte volkeren groter is dan die vanuit de kant van de blanken. Dit is iets wat taboe is in de nieuwsmedia, want men doet alsof zwarten nooit hebben gediscrimineerd en er geen racistische vooroordelen op na houden. Diepe analyse hiervan bewijst het tegendeel in de dagelijkse harde realiteit.

Samenwerken is in zekere zin het geheim van vooruitgang, ontwikkeling en zelfs de levensader van een vitale economie. En juist hierom maak ik mij ernstige zorgen om de toekomst van Nederland, want het aantal zwarten neemt jaarlijks toe, zowel numeriek als percentueel, en dit betekent dat het aandeel van de slecht georganiseerden toeneemt, wat beslist van invloed zal zijn op de vitaliteit van de economie. Deze stellingname is helemaal geen extreemrechtse beschouwing, want ik probeer alleen kritisch na te denken en stel mij geheel onafhankelijk op, in de politieke arena, als een kritische Hindoeschrijver. In het Hindoeïsme is het heel belangrijk om zelfkritiek te uiten en om kritisch na te denken over jezelf en je eigen (geloofs)groep. Dit alles is heel duidelijk in de Bhagavad Gita beschreven.

Door de import van een paar miljoen zwarten in Nederland, is dus ook een stukje onderontwikkeling naar binnen gehaald. Minister Roger van Boxtel heeft reeds jaren geleden gesteld dat onderzoek heeft aangetoond dat de zwarten niet goed in staat zijn om mee te gaan met de Nederlandse kenniseconomie en zich niet krachtig genoeg inspannen om deze achterstand in te halen. De verantwoordelijkheid om jezelf als groep te ontwikkelen en te organiseren ligt in zekere zin bij de leiders van de zwarte gemeenschappen, want een minister is niet in staat om de complexiteit van de problemen te bevatten en deze op te lossen. Zelf ben ik diverse malen getuige geweest van de onderontwikkeling van de vele zwarten in Nederland. Het is bijvoorbeeld opvallend dat een vrij groot percentage van de Turken en Marokkanen vrijwel nooit naar de Nederlandse televisiekanalen kijkt en zich sociaal heeft geïsoleerd van de samenleving. Dan vraag ik mijzelf af, hoe deze subgroepen nog ooit hun achterstand willen inhalen in Nederland.

De diepere oorzaken van de onderontwikkeling en de armoede in typische zwarte landen zoals Suriname, Bangladesh en Haïti, moet gezocht worden in de mentaliteit van de aldaar gevestigde bevolkingsgroepen, want zij maken de economie. Het is duidelijk dat deze volkeren niet goed kunnen samenwerken en er gewoon een puinhoop van maken. Hierdoor zijn zij niet in staat om hun eigen land te ontwikkelen en welvaartsgroei te verwezenlijken. Het is onze taak om hiermee rekening te houden in Nederland, want in feite is dit land niet rijk. De hele welvaart in Nederland is het gevolg van een hoge organisatiegraad en sterke samenwerkingsverbanden, tot op het microsociale niveau. De ('blanke') Nederlanders zijn een volk die door schade en schande hebben geleerd om goed samen te werken en zichzelf op een hoog niveau te organiseren en daar mogen zij terecht trots op zijn. Elke zwarte migrant die zich in Nederland vestigt, is in zekere zin verplicht om iets hiervan te leren en zich zo goed mogelijk aan te passen, want anders is overleving niet mogelijk op de lange termijn.

'Blanke' Nederlanders hebben er bijna tweeduizend jaar over gedaan om goed te leren samenwerken met elkaar. De zwarten die zich nu gevestigd hebben in Nederland zijn volgens mij niet in staat om binnen honderd jaar goed te leren samenwerken, want zulke zaken duren vele eeuwen. De mentaliteit van een hele volksmassa kan immers niet eventjes veranderd worden, want mensen zijn koppig en leren alleen na echte rampen en bittere tegenspoed. Hierom schrijven veel critici dat er een zwarte onderklasse is ontstaan, die vele generaties lang zal voortbestaan, zonder vooruitzicht op een respectabele status in de reguliere samenleving. Om deze spiraal van onderontwikkeling te doorbreken, is het noodzakelijk dat deze zwarte onderklasse zich krachtig gaat organiseren en zoveel mogelijk leert van de Nederlanders, zodat er meer kansen geschapen worden voor aanwezig (zwart) talent. Zij zullen ook zelf de financiële middelen bij elkaar moeten schrapen om vooruit te gaan, want volgens mij is dit niet de taak van een ('blanke') overheid. Vooruitgang is de verantwoordelijkheid van het volk zelf.

Beschouw eens de arme koffieboer in vele Derdewereldlanden, zoals in Brazilië en vele Afrikaanse landen. Het is een economisch feit dat deze miezerige koffieboeren steeds minder verdienen, hoewel de verkoopprijzen van kant en klare koffie in de hele (rijke) wereld steeds verder stijgen. Het is opvallend dat de afnemers van de rauwe koffiebonen meestal 'blanke' organisaties zijn en dat deze zichzelf internationaal hebben georganiseerd in professionele koffiekartels, met als doel om de inkoopprijzen zo laag mogelijk te houden. Dat de zwarte koffieboeren niet in staat zijn om hiertegen te strijden, geeft al aan dat zij op een heel laag niveau georganiseerd zijn en niet eens de wil hebben om zich te bundelen in een sterke internationale producentenorganisatie. Nee, het bewustzijn ontbreekt gewoon dat samenwerking in internationaal verband de enige oplossing is, om zelf hun verdoemde lot te veranderen. Dit is het keiharde bewijs dat de zwarten zich nauwelijks bewust zijn van de kracht van internationale organisaties. Zelfs op nationaal niveau willen zij zich niet bundelen, om de uitbuiters te bestrijden en dit is een probleem dat al bijna honderd jaar lang voortduurt. Hoe willen deze arme zwarten dan ooit hun lot verbeteren?

In de zwarte wijken van grote steden zoals Rotterdam en Amsterdam is het duidelijk dat er weinig hoop is voor de lokale bevolking. Het is verbazingwekkend om te zien, dat de aldaar wonende zwarten, geen enkel initiatief ondernemen om zichzelf te ontwikkelen. De meesten nemen genoegen met een bijstandsuitkering en doen er vrijwel niets aan om via avondcursussen vooruit te gaan. Het dilemma tussen zwart-zijn en blank-spelen, wurgt deze mensen. In hun eigen cultuur wordt er heel racistisch gedacht over zwart zijn en vaak is er zelfs sprake van een ernstige zelfonderschatting en het zichzelf toekennen van minderwaardige eigenschappen. Al deze zaken heb ik in de harde praktijk waargenomen en juist hierom kan er gesteld worden dat deze zwarten een eigen subcultuur van armoede en onderontwikkeling hebben geschapen en zichzelf hierdoor kansloos hebben gemaakt in de Nederlandse samenleving. Als zij dan vluchten in criminaliteit en drugsverslaving, dan is het ook onderdeel van hun eigen gecreëerde waancultuur en misvatting over de eigen zwarte cultuur en tradities. Volgens mij is het echt oerstom om te geloven, dat je als zwarte moet leven met een traditie van armoede en onderontwikkeling, want dat is jezelf denigreren tot een underdog in Nederland.

Door de toename van het aantal slecht georganiseerde zwarten is het in zekere zin duidelijk dat deze subgroep niet in staat zal zijn om de vitaliteit van de Nederlandse economie te ondersteunen. Derhalve zullen zij niet in staat zijn om de welvaartsgroei te continueren of deze ook maar enigszins te ondersteunen. Het is logisch dat de 'blanke' bevolking en haar (rechtse) leiders dit verschijnsel met veel angstgevoelens waarnemen en er alles aan zullen doen om deze ongeorganiseerde minderheidsgroepen te weren uit de reguliere economie en politiek. Dit laatste wordt gezien als discriminatie, maar het is gewoon een angstgevoel, voor het wegvallen van de welvaartsgroei, door de grote horde ongeorganiseerde migranten en dit is iets heel natuurlijks. Er ontstaat altijd maatschappelijke weerzin tegen ondermijning van de gevestigde welvaart en rijkdom en dit is precies datgene wat nu gaande is in Nederland en vele Europese landen. Het gaat hierbij helemaal niet om racisme of fascisme, maar het is gewoon de angst om je eigen rijkdom te verspelen of deze te verliezen, doordat het grote aantal verloederde zwarten een ondermijnende invloed uitoefent. Dit zijn natuurlijke ontwikkelingen in elke kapitalistische samenleving. Volgens mij moeten zwarten zelf hier iets tegen doen en er hard aan werken om te bewijzen dat zij binnen een generatie op het hoogste niveau kunnen meedraaien in de Nederlandse kenniseconomie. Het is gewoonweg hen eigen verantwoordelijkheid.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Uitstervende Nederlanders. Mein Kampf, deel 2