WEBpublication EBOOK wart0201 / EPAGE 19 of 87

Uitstervende Nederlanders
Mein Kampf, deel 2

SECTIE: 1.0. Heilige spam van Dewanand

1.11. Deel 1: Discriminatie heeft voordelen

Offeraar       Dewanand
Offercode      wart0201
Offerdatum     6 april 2005

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Uitstervende Nederlanders. Mein Kampf, deel 2

Noot vooraf.
Onderstaande teksten zijn geschreven in het Huis van Bewaring, PI Noordsingel (BZA cel CS16) te Rotterdam, gedurende de periode vanaf 29 oktober 2002 tot en met zaterdag 28 december 2002. Dit celmanuscript had als titel 'Eerbetoon aan drs. Hans Janmaat, een persoonlijke impressie' en bevatte in totaal 282 handgeschreven A4 pagina's. Hierna volgt letterlijk hoofdstuk 9.2. uit dit celmanuscript, met offercode wart0159.

Geen enkele politicus is ooit zwaarder gediscrimineerd dan Janmaat zelf. Elke lettergreep en elke klank die zijn stembanden verliet werd door tientallen antidiscriminatie aasgieren uitvoerig geanalyseerd en bekritiseerd. Alles wat bezwaarlijk rook werd op de voorpagina's van de dagbladen afgedrukt in vette letters, om Janmaat te ontmaskeren en zijn politieke carrière met grof geweld stop te zetten. Gelukkig was onze rechtse rakker een kloeke kwaker en vrijwel altijd zorgde hij voor dusdanig vaag en indirect taalgebruik, dat de maffia het niet kon doorgronden, want daar waren zij immers niet slim genoeg voor.

Voor mij is discriminatie iets natuurlijks, net als de dag en de nacht. De mens is geschapen om de verschillen waar te nemen en hierom gelooft elk mens in de kracht van discriminatie. Elk normaal denkend mens heeft weleens gediscrimineerd en er voordeel bij behaald. Feitelijk is discriminatie een natuurlijk selectieproces om het eigen gevoel te bevoordelen en macht uit te oefenen over de zwakkeren. Elk mens heeft gebreken en tekortkomingen, geen enkel wezen is immers perfect, en juist hierom is het onvermijdelijk dat elk mens gedurende hsijn leven en werk weleens met discriminatie te maken krijgt.

Soms is het pijnlijk om mee te maken dat er sprake is geweest van discriminatie en dan voelt zo iemand zich even machteloos. Maar alle pijn is in zekere zin leerzaam en na een tijdje gaat het vanzelf weg. Pijn is altijd tijdelijk. Tijdens elke waarneming worden nieuwe zwakheden en tekortkomingen ontdekt en alles wordt geregistreerd en opgeslagen in het geheugen. Al deze gegevens zorgen ervoor dat de mindere bewust of onbewust anders behandeld wordt en soms ontstaat er zelfs subtiele, onbewuste discriminatie, die heel veel schade kan aanrichten aan de betrokkene.

In zekere zin geloof ik niet dat het mogelijk is om discriminatie totaal uit te bannen, want mensen veranderen immers nooit en ze zijn te lui om iets erbij te leren. Wat is dan de juiste strategie om dit probleem op te lossen?

In dit betoog draait alles om discriminatie op grond van ras, afkomst en etniciteit. In elke heterogene samenleving komt dit voor en in heel veel landen is het zelfs heel normaal. Vaak merk ik duidelijk dat vrijwel alle mensen racistische opvattingen erop na houden. Denk dan niet dat alleen blanken racistisch kunnen denken en handelen. Dan heb je het goed mis. Zwarten, kleurlingen, arabieren en vooral Aziaten doen het vaak tien keer erger. Soms vind ik zelfs dat blanke Hollanders het minst discrimineren van alle volkeren en hierom een heel nobel volk zijn. In Nederland zijn er sterke organisaties die discriminatie actief proberen te bestrijden en proces verbaal laten opmaken als er sprake is van aantoonbare feiten en omstandigheden. Vaak worden zulke antidiscriminatie rechtszaken op de voet gevolgd door de media. Dit heeft Janmaat ook meegemaakt en hij is er zelfs voor veroordeeld.

Het is natuurlijk onmogelijk om iedereen keihard voor de rechter te slepen, als er sprake is van enige vorm van discriminatie. Eigenlijk heeft bestraffing zelfs weinig zin, want dan leer je de agressor juist om het nog subtieler en onopvallender te gaan doen. En dan wordt het zelfs stukken erger voor de slachtoffers, want die kunnen dan nooit meer enig bewijsmateriaal vergaren en zijn dan machtelozer dan ooit. Iedereen weet in dit land dat dit nu een normale zaak is. Het is een slechte zaak, maar niemand kan er echt iets aan doen. De mens lijkt soms, volgens mij, op een onverbeterlijk gedrocht, die de zwakkeren het liefst op wil vreten. En dat doet mij best veel pijn.

Janmaat heeft weleens geuit, dat hij wil, dat artikel 1 (antidiscriminatie wetstekst) uit de grondwet wordt geschrapt. Dit is iets wat ik nog niet goed begrijp van hem. Hij besefte niet dat deze wetstekst ook hem zelf beschermde tegen discriminatie, want er zijn immers heel veel argumenten te verzinnen om hem en zijn aanhangers te discrimineren. Janmaat heeft het nagelaten om deze wens volledig toe te lichten en het eventueel te onderbouwen met feiten en voorbeelden. Helaas was hij niet intelligent genoeg om dit te doen en dit is een van zwakheden als rechtse politicus geweest. Doordat de mens behoefte heeft aan wetten en regels, is het niet verantwoord om artikel 1 te schrappen uit de grondwet. De Nederlandse samenleving zou dan immers totaal desintegreren en de blanken zouden dan juist het meeste lijden.

In theorie is discriminatie te beschouwen als het eeuwig smeulend en vonkend vuurtje in elke heterogene of multiculturele samenleving. Dit vuurtje houdt miljoenen mensen warm en gezond, want het is geworteld in de diepste menselijke behoeften. Het is zelfs nadelig om dit vuurtje uit te doven, want dan ontstaat er juist meer duisternis. Immers, door het vale licht van dit vuurtje kunnen de mensen elkaar zien en elkaar zo beter begrijpen. Ze leren dan door schade en schande iets zinnigs van elkaar en dat is een heel positieve zaak.

Ik geloof dat mensen het leuk vinden om nieuwe wezens te bestuderen en er behoefte aan hebben om met ze te spelen. Deze spelletjes kunnen soms ruw zijn en de vreemdeling pijn doen, maar men doet het alleen om de ander beter te leren kennen en het gedrag te analyseren. Een van die ruwe spelletjes met vreemdelingen noemt men discriminatie. Het is dus slechts een tijdelijk spelletje en in feite erg onschuldig. Voor mij is discriminatie niets anders dan een ruw spelletje om elkaar beter te leren kennen. Het is heel natuurlijk en komt zelfs bij wilde dieren voor. Wat voor zin heeft het om spelletjes van kinderlijke volwassenen te verbieden of ze te bestraffen? Wat is de beste en intelligentste aanpak?

In deze theorie heeft discriminatie slechts één doel:
Het leren kennen van de vreemdeling via ruwe pijnlijke spelletjes.
Door de vreemdeling te sarren en te bespotten, probeert men het gedrag beter te begrijpen en soms doet het een beetje pijn. Dit is een van de meest onschuldige vormen van discriminatie en deze vorm komt het meeste voor. Het begint meestal met lichte spottende racistische opmerkingen, om de ander uit de tent te lokken. Vaak worden er leuke bijnamen verzonnen, zoals roetmop, poepchinees, spleetoog, relnicht, enz. Het hoeft geen pijn te doen, vind ik, want de mens heeft immers altijd zin om lol te maken. De vreemdeling moet volgens mij gewoon meedoen met dit spel en tonen dat hsij ook lol wil maken en het zelfs leuk vindt. Hsij moet echter niet de fout begaan om heel kwaad te worden en te gaan schoppen en slaan. Nee, dit is totaal verkeerd gedrag. Een sarrende bijnaam is immers geen directe bedreiging en er is verder geen enkel gevaar voor het eigen voortbestaan.

Ikzelf analyseer altijd of er gevaar dreigt bij discriminatie en laat alles daarvan afhangen. Als het gevaar groot is probeer ik meestal de betrokkenen totaal te negeren en vermijd dan heel zorgvuldig verdere escalatie van het conflict. Dan ben ik meestal wel behoorlijk kwaad op de lelijke agressor, maar ik richt mijn energie toch op mijn eigen innerlijk om de boosheid en de opkomende haatgevoelens snel te overwinnen, want blinde haat verteerd alleen jezelf en lost niets op. Vrijwel altijd probeer ik de gedachtewereld van de boeman te doorgronden. Dan ben ik actief en in het diepste geheim bezig om tactische informatie te vergaren en een zwakke plek te ontdekken in degene die met mij een discriminerend spelletje wil spelen. Mijn energie gebruik ik dus om het krijsend aapmensje te analyseren, zonder dat hsij het merkt. Meestal reageer ik bij de eerste confrontatie met een discriminerende aapmens heel laconiek en totaal ongeïnteresseerd. Soms verras ik de agressor door een gezellig en persoonlijk gesprek te beginnen en vriendelijk te blijven. Deze strategie werkt vaak perfect en in de meeste gevallen heb ik daarna nooit meer last van de kwaker, want dan is er een soort vriendschap opgebouwd.

Veel wijzen zeggen dat het een hele kunst is om de vijand tot vriend te maken. Het is heel simpel om vijanden te maken, want in theorie is iedere onbekende of raar uitziende vreemdeling per definitie een (potentiële) vijand, althans in de mannelijke belevingswereld. Het opbouwen van een goede verstandhouding met nieuwelingen is een kunst, die elk mens moet leren, om gelukkig te leven in een heterogene samenleving. Het draait in dit verband om veel meer dan de essentiële sociale basisvaardigheden. Het gaat erom dat er constant nieuwe bruggen gebouwd worden, om de zwarte en stinkende rivier van vreemdelingenhaat en xenofobie veilig over te steken en samen de andere kant te bereiken. Als dit lukt dan kan je samen met de vreemdeling gaan borrelen aan de oevers van deze rivier en samen lachen om de onwetendheid, die het vertrouwen in elkaar ondermijnde.

Het bovenstaande is iets wat ik heel vaak doe in de praktijk van alledag. De hele theorie, die stelt dat het onderliggende doel van discriminatie is om meer kennis en informatie over de vreemdeling te vergaren, is herhaaldelijk door de praktijk bewezen. Dus kan er gesteld worden dat een van de voordelen van discriminatie is dat er meer kennis en informatie vergaard wordt over de vreemdeling, die daarna langzaamaan verandert in een bekende en na verloop van vele jaren in het geheel niet meer gediscrimineerd wordt. In dit verband is er nog iets dat misschien minder leuk is. Discriminatie is een verschijnsel, al of niet tijdelijk dat een normaal onderdeel is van elk socialisatie- integratie en/of assimilatieproces van een individuele vreemdeling of een groep bestaande uit gelijksoortige nieuwkomers. Doordat het erbij hoort is het feitelijk overbodig om het te verbieden of zwaar te bestraffen. Het is net zoiets als de regen die uit nieuwe donderwolken naar beneden klettert, totdat de regenwolk na korte tijd uitgeraasd is en uitgeput in slaap valt, zodat de zonneschijn de koude aardbodem en alle schepsels kan verwarmen. Zo gaat het ook met discriminatie. Dus geen paniek, het heeft voordelen en duurt niet eeuwig.

In elk land wordt er anders gediscrimineerd. In het algemeen discrimineert de Nederlander niet openlijk, maar juist subtiel en met weinig uitgesproken woorden. Men doet het niet bot en openlijk in dit land, want dan is het aantoonbaar en automatisch strafbaar. De Nederlander probeert bewust elk bewijs van discriminatie te verbergen en pakt het soms zelfs indirect of strikt formeel aan. Dit is een heel intelligente strategie, maar het is niet goed voor de benadeelden. Het grootste nadeel is dat de gediscrimineerden er niet veel van leren en juist zwakker en dommer worden. Ze worden niet genoeg benadeeld om zelf goed wakker te worden en er met z'n allen actief en agressief tegen te strijden. Ik vind dit een groot nadeel, want de buitenlanders in Nederland zijn heel slecht georganiseerd en nauwelijks gemotiveerd om agressief te strijden voor de eigen (etnische) groepsbelangen. Kennelijk willen zij niet veel leren van de subtiele discriminatie in Nederland.

Beschouw eens Engeland. Daar is de discriminatie en het racisme veel openlijker, botter, directer en minder subtiel. De Engelsman levert hersenloos kritiek op alles wat er vreemd en vijandig uitziet en stelt zich heel conservatief op, want de Engelsman gaat altijd eerst naar de top. Hoewel het racisme in Engeland harder en openlijker is, is het wel een feit dat migranten in dat land zich krachtiger hebben georganiseerd en economisch sterk en zelfstandig zijn. Kennelijk leert een buitenlander veel meer van openlijke discriminatie en wordt hsij er juist sterker van. Het niveau van communicatie bij groffe, verbale en directe discriminatie is veel effectiever en dit is gunstig voor de mentale groei en het zelfbewustzijn van de buitenlander. Het voordeel is dat hsij constant gemotiveerd wordt om zelfredzaam en onafhankelijk te worden en dit heeft op de lange termijn alleen positieve gevolgen voor het buitenlands individu en de hele meute erachter. De strikt openlijke uitingsvorm van de Engelse discriminatie is dus juist heel positief voor alle buitenlandse volkeren in dat land.

Voor mij is discriminatie dus in feite niets anders dan een wederzijds leerproces in een heterogene samenleving. Besef nu echter eventjes dat het begrip homogene samenleving een totale utopie is. Zelfs een groepje mensen van hetzelfde ras vormt een heterogeen clubje, omdat ze in psychologisch opzicht totaal van elkaar kunnen verschillen. Het is juist deze geestelijke diversiteit, die voor flexibiliteit zorgt, zodat de overlevingskansen toenemen. Zelfs in homogene groepjes wordt er aardig op los gediscrimineerd op rond van simpele zaken zoals: seksuele geaardheid, IQ, oogkleur, haarkleur, neusvorm, lengte, huidstint, sproeten, handicaps, geslacht, enz. De lijst is eindeloos, want de mens is intelligent en ziet sneller de verschillen tussen twee willekeurige wezens, om vervolgens de hele zaak te classificeren en een pijnlijk discriminerend (laboratorium) onderzoek op te starten.

Volgens mijn theorie wordt er gediscrimineerd om iets te leren van de vreemdeling en dat is een goede zaak, zolang het leven en de gezondheid niet op het spel worden gezet. Bot en gewelddadig racisme en fascistische vreemdelingenhaat zijn afkeurenswaardig en beslist geen onschuldig leerproces, want van een oorlogsdaad wordt niemand een stukje wijzer. Hou het gediscrimineer leuk en openhartig a.u.b. Elk mens heeft een aangeboren behoefte om het vreemde en het onbekende te onderzoeken, teneinde ervan te leren. Hierom is het geen gek idee om vooraf enkele geheimen te openbaren over de vreemdeling. De vreemdeling zou dit ook zelf kunnen doen. Dan moet hsij zelf pamfletten en gedrukte teksten rondstrooien, waarin er van alles en nog wat over zichzelf wordt verteld. In de teksten dient dan heel veel nieuws te staan over de eigen persoonlijkheid, de hobby's, en zelfs informatie over de eigen zwakke kanten. Het is eigenlijk tactisch gezien zelfs nuttig om de eigen tekortkomingen, handicaps, ziekten en overige imperfecties te vertellen aan de meerderheid, want dan vormt zo'n onvolmaakte vreemdeling geen grote bedreiging, en dan zal hsij minder of helemaal niet gediscrimineerd worden.

Een van de hoofddoelen van discriminatie is om de zwakheden en tekortkomingen van de vreemdeling exact vast te stellen. Veel vreemdelingen tonen alleen hun sterke kanten en stellen zich onkwetsbaar op, maar dit is niet natuurlijk en daarom zullen zij juist zwaarder gediscrimineerd en gesard worden. Het is voor de meeste mensen vooral mannen, heel moeilijk om iets te vertellen over de eigen zwakte, want vaak kennen zij alleen hun sterke kanten. Zwakte tonen en uiten is immers een groot sociaal taboe. Ik heb echter geleerd in mijn levensloop dat een intelligent wezen de eigen persoonlijke imperfecties en zwakheden goed moet kennen, om te kunnen groeien tot een volmaakter organisme. Men zegt immers al vele millennia, dat zelfkennis het grote geheim is van groei, vooruitgang en zelfrealisatie. Het spreekwoord luidt letterlijk: "Wie zichzelf kent en hsijn vijanden zal altijd overwinnen". Oeroude wijsheden falen nooit.

Zo af en toe organiseren staatsorganen mediacampagnes om de vreemdelingenhaat en het racisme te bestrijden. Er wordt dan meestal een buitenlander (vb. Marokkaan, moslim, neger,enz.) gepresenteerd, die trots vertelt hoe perfect en gelukkig hsij is. Volgens mij is zo'n dure campagne dan totaal nutteloos. Het is beter om de vreemdeling iets te laten vertellen over de eigen handicaps, zwakheden, mentale tekortkomingen en overige imperfecties, want dan pas zal de discriminatie afnemen en dan is tevens een goede start gemaakt voor de persoonlijke groei van zo een groepje vreemdelingen. Het klinkt heel zwak en gek, maar ik heb dit zelf meegemaakt.

In januari 1999 heb ik mijn dramatische levensverhaal anoniem verteld, in een depressieve bui, in een televisieprogramma van Omroep Hindoe Media (OHM). Het thema was eenzaamheid onder hindoestaanse jongeren in Nederland. Ik ontving ongeveer 16 brieven van kijkers en achteraf bleek dat zeker 80 Hindoestanen correlatie moesten bellen voor een ondersteunend gesprek. Er ging als het ware een schok door de hele hindoestaanse gemeenschap in Nederland. Ik had hen allemaal wakker geschud, door ze te confronteren met de zwakheid van een individuele Hindoestaan. Er ontstond een heel proces van zelfherkenning bij vele duizenden Hindoestanen en elk van ze groeide een stukje verder tot een sterker lid van de Nederlandse maatschappij. Ik ontving zelfs enkele brieven van (blanke) Nederlanders, die veel begrip toonden voor mij als lijdende Hindoestaan en eentje bood mij zelfs sociale en financiële steun aan, waar ik overigens geen gebruik van maakte.

Juist door het eerlijk en oprecht tonen van mijn zwakheden en tekortkomingen aan de hele Nederlandse gemeenschap ontstond er een sterkere band met de hindoestaanse gemeenschap. Mijn gehuil en gejank op de televisie was niet bedoeld om propaganda te maken voor Hindoestanen, want ik schreeuwde niet van: "kijk hoe geweldig en sterk ik ben als geweldige en mislukte Hindoestaan". Integendeel, ik vertelde juist aan iedereen dat een Hindoestaan een gewoon mens is, die totaal kan falen en misschien zelfs meer gebreken vertoont dan de Nederlander. Volgens mij zijn Hindoestanen op die winterdag in 1999 juist ontzettend vooruit gegaan in dit land, dankzij de taboeloze openbaring van mijn zwakheid. Hoe liep het af?

Vele familieleden van mij waren destijds woest kwaad op mij, want ik had mijn vader en de familienaam door het slijk gehaald en vrijwel iedereen had mijn stem direct herkent. Zwakheid tonen vonden zij niet gepast. Maar eerlijk gezegd ben ik zelf heel sterk vooruitgegaan, dankzij die OHM tv-uitzending. Op de een of andere mysterieuze reden heeft het mijn geestelijke groei positief beïnvloed en mijn weerbaarheid versterkt. Dit is iets wat ik nu duidelijk voel, maar niet kan begrijpen wat en hoe het gegaan is.

Ik kreeg net dikke tranen in mijn ogen, terwijl ik even dacht aan alle pijn en discriminatie, die ik aan den lijve moest ondergaan, sedert mijn prille jeugd. Ik geef toe dat racisme, discriminatie en genicisme heel veel slachtoffers hebben gemaakt en dat dit een gevoelig thema is. Daarom wijd ik er nog een hoofdstuk aan.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Uitstervende Nederlanders. Mein Kampf, deel 2