WEBpublication BOOK WART0200 / EPAGE 33 of 45

Liefde in het nieuwe millennium
Update van de Kamasutra

29. Het eeuwige Hindoehuwelijk

Klik op de foto om het helemaal te zien

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0200
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: 'Liefde in het nieuwe millennium'

Vrijwel alle volkeren hebben iets geschreven over de verbintenis tussen man en vrouw. Hindoes spannen op dit punt de kroon, want zij hebben over liefde en seksualiteit maar liefst drie toonaangevende geschriften geschreven, namelijk: de Kamasutra, de Kokashastra en de Kama Kalpa. Deze boeken zijn vele duizenden jaren geleden geschreven en de inhoud is nog steeds heel actueel, want liefde zal immers nooit vergaan.

In het boek, Viwaha, het Hindoe huwelijk, zijn de vele ingewikkelde religieuze ceremonieën beschreven, die gepraktiseerd worden tijdens het Hindoehuwelijk. Het is duidelijk dat Hindoes heel veel nagedacht hebben over de verbintenis tussen man en vrouw. In het Hindoeïsme wordt het huwelijk gezien als een eeuwige kosmische en spirituele verbintenis tussen twee geliefden. De rituelen rondom deze ceremonie duurt drie dagen en wordt gevierd met een paar honderd toeschouwers in een grote zaal. In Nederland kost een dergelijk huwelijk een slordige vijfduizend euro, volgens mijn schattingen, wat opmerkelijk is en aantoont dat Hindoes het huwelijk best serieus nemen.

Volgens de heilige Hindoeïstische geschriften (vier Veda's) dient elk normaal en gezond mens vier levensfasen te doorlopen o.a.

1. Brahmacharya
In deze levensfase, van nul tot 25 jaar, staan centraal: opvoeding, studie, rijping, disciplinering, groei, kennis en het begrijpen van de Dharma (godsdienstige) plichten, welke bijgebracht worden door een persoonlijke leermeester (een goeroe). Het celibaat dient nageleefd te worden in deze fase, om mentale en geestelijke rijpheid te bereiken.

2. Grihasthashrama
Deze levensfase, vanaf 25 tot 50 jarige leeftijd, staat in het teken van trouwen (griha), werken, nageslacht verwekken en goede daden verrichten voor de zuivering van het eigen karma. Het dienen van de echtgenoot, familie en eigen leefgemeenschap staan centraal, om het voortbestaan van het eigen volk, de eigen cultuur en de Dharmische tradities te garanderen. Deze levensfase is de beste liefdesperiode voor het individu, want dan zijn lichaam, geest, metabolisme en geslachtsorganen er het meest geschikt voor.

3. Vanaprastya
Vanaf het 50ste tot het 75ste levensjaar dient het individu zich geleidelijk aan te bevrijden uit de gevangenschap van de materiële wereld. Bevrijding, geestelijke rijping, en mentale zuivering staan dan centraal. Liefde, seks en behoeften dienen geleidelijk aan verminderd te worden, totdat er geen afhankelijkheid meer bestaat van deze zaken. Onthechting van de wereldse zaken staat dus centraal voor de vanaprastya, die dus steeds minder aan het eigenbelang en egoïstisch genot dient te denken. Ook het verrichten van goede daden is een van de plichten in deze fase, in het belang van de hele leefgemeenschap.

4. Sannyasin
De vanaprastya verandert geleidelijk aan in een sannyasin, zodra de voorbereiding begint om de immateriële wereld binnen te treden, en letterlijk te vergaan. Het lichaam, welke dan gezien wordt als een nutteloos stoffelijk omhulsel, zal immers spoedig teruggegeven worden aan de aarde, zodat het geen zin heeft om er teveel tijd en energie aan te besteden. In deze kluizenaarsfase is het heel belangrijk om samadhi te bereiken, middels vegetarisme, yoga en meditatie. Het op schrift stellen van de eigen wijsheid ten behoeve van latere generaties, behoort ook tot een van de heilige plichten van de sannyasin, die feitelijk geen eigenbelang meer kent en geen egoïstische behoeften meer heeft. De liefde voor het materiële zelf, het eigen ego en het lichaam zijn dan geheel verbannen. Er bestaat alleen zuivere liefde voor de kosmos, de hele mensheid en alle levende wezens op aarde, wat een van de fundamentele vereisten is om samadhi te verwezenlijken.

Opgemerkt dient te worden dat deze vier levensfasen niet alleen gelden voor Hindoes, maar ook voor de beschaafde wezens uit alle vier windstreken. De optimale benutting van lichaam, geest, geslachtsorganen, voortplantingsorganen, capaciteiten en talenten staat centraal in elke fase, zodat het individu zich goed kan ontplooien en ook mag genieten van het leven, naargelang de behoefte daaraan.

De religieuze filosofieën rondom vrouwzijn bij het Hindoehuwelijk zijn opmerkelijk. De volgende vrij vertaalde vers uit een van de Veda's zegt er het volgende over:

Soma heeft U het eerst gekregen;
Daarna verwierf de Gandharva U;
Uw derde echtgenoot is Agni;
Uw vierde is een mensenzoon.

Soma gaf U aan de Gandharva,
De Gandharva gaf U aan Agni;
En met rijkdom en zonen bedacht,
Gaf Agni U aan mij.

Soma (eerste echtgenoot) betekent God en symboliseert het oorspronkelijke huwelijk. Gandharva (tweede echtgenoot) is de beschermer van meisjes in het huis van de ouders. Agni (derde echtgenoot) is het vuur dat alles zuivert en reinigt. En tenslotte is de bruidegom, die het jonge (maagdelijke) meisje huwt, de vierde en laatste echtgenoot in haar leven. Deze wordt hastagrahana genoemd, wat vastgrijpen van het meisje betekent en nooit eerder gedaan is door de drie voorafgaande kosmische en mystieke echtgenoten. Over de liefdesbestemming van meisjes is dus heel veel geschreven in de Hindoe geschriften, wat getuigt van een rijke (Dharmische) traditie van meer dan tienduizend jaar, die de oudste is ter wereld.

Zelf ben ik tien jaar geleden bekeerd tot het Hindoeïsme, omdat de rijke religieuze filosofieën van dit geloof mij van duizenden problemen bevrijdden. Tijdens de communicatie met vele Hindoevrouwen viel het mij op, dat zij stuk voor stuk het Hindoehuwelijk, met alle bijbehorende rituelen, heel belangrijk vinden. Hierom denk ik vaak dat het Hindoevrouwen het huwelijk hebben uitgevonden in het oude India van bijna tienduizend of meer jaar geleden. Op grond van mijn eigen onderzoek heb ik zelf geconcludeerd dat het Hindoeïsme het eerste en enige geloof is dat door vrouwen is ontwikkeld, in tegenstelling tot de gewelddadige mannelijke religiën, gebaseerd op de abrahamitische overlevering, zoals het jodendom, het christendom en de verfoeilijke islam. In deze religiën is de vrouw totaal gedegradeerd tot een nutteloze rib van de man, wat onmiddellijk impliceert dat er tussen Adam en Eva uit de genesis teksten sprake was van een (primitieve) incestueuze verbintenis, zonder een huwelijkse offerceremonie. Derhalve waren Adam en Eva niet getrouwd. De hele abrahamitische leer is, na letterlijke interpretatie van de genesis teksten, onvoorwaardelijk gebaseerd op incest, degradatie en denigratie van het vrouwzijn, tot een ondergeschikt bijproduct van de man. Het is hierom geen wonder dat vrouwen heel veel hebben geleden tijdens de duistere christelijke middeleeuwen (verbranding van miljoenen spirituele vrouwen) en nog steeds in alle islamitische landen. Sedert de verovering van het oude India door moslimterroristen is ditzelfde gebeurd met de Hindoevrouwen in dat land en speelt dit tot op heden nog steeds een grote rol.

In het Hindoeïsme staat de (kosmische) eenheid en gelijkwaardigheid tussen man en vrouw centraal, wat reeds duizenden jaren geleden is ingesteld. Elke devta (mannelijke zeta-entiteit) heeft een bijbehorende devi (vrouwelijke zeta-entiteit) in het Hindoeïsme. De man is dus niet compleet zonder de vrouw en andersom, in het Hindoegeloof. Beroemde eeuwig gehuwde kosmische koppels (man, vrouw) in het Hindoeïsme zijn bijvoorbeeld: Ram en Sita, Krishna en Radha, Shiva en Parvati, Brahman en Saraswati, Vishnu en Laksmi, en nog ettelijke miljoenen meer.

Veel Hindoestaanse gezinnen in Nederland zijn op de rand van de afgrond belandt, door het toegenomen materialisme en het egoïsme. Men is zo te zien vergeten dat er duurzame waarden en normen bestaan in het Hindoehuwelijk en dat er harmonie moet zijn tussen man, vrouw, kinderen en familie. Trouwen om alleen je eigen primitieve seksuele behoeften te bevredigen is niet verstandig, omdat je dan het leven van een onschuldig mens tot een hel kan maken, wat slecht is voor het eigen karma. Helaas komt dit heel vaak voor. Ook is er behoorlijk wat onenigheid en geweld binnen Hindoestaanse gezinnen, wat afkeurenswaardig is. Kennelijk begrijpen de Hindoestanen van onze tijd hun eigen geloof niet meer en hebben zij geen zin om zich te ontwikkelen tot voorbeeldige burgers.

In het volgende hoofdstuk zal de intergeslachtelijke relatiecrisis in de (blanke) Westerse wereld eens onder de loep genomen worden, om aan te tonen dat Hindoestanen in feite deëvolueren door de integratieprocessen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: 'Liefde in het nieuwe millennium'