WEBpublication BOOK WART0159 / EPAGE 15 of 58

Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat
Een persoonlijke impressie

1. Level 1: Ikke, ikke, ikke en Janmaat stikke

1.7. Het vullen van de leegte

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0159
Offerdatum     16 juni 2006
Offerlokatie   Rotterdam, PI Noordsingel, cel CS16 

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat

Het menselijk brein is nog steeds een groot mysterie voor alle wetenschappers. In de psychiatrie weet men nog steeds niet wat het bewustzijn is en hoe het ontstaat. Dit is tot nu toe zelfs voor mij een groot raadsel. Het zelfbesef dat je leeft en bestaat is in zekere zin al moeilijk genoeg om te bevatten. In theorie is het hele leven van een mens een grote theorie, die niet te bewijzen is. Leven is bestaan om voort te bestaan en gelukkig te zijn met jezelf. Dit laatste moest ik leren en dat zal nu eens uitgelegd worden.

Vroeger, toen ik al ruim vier jaar in Nederland woonde, had ik maar een doel. Ik wilde helemaal Nederlander worden en dit lukte mij heel goed, tenminste psychologisch. Maar het resultaat was een haast gehandicapte en zieke persoonlijkheid, die totaal leeg was. Als honderd procent Nederlander was ik een leeg wezen zonder een zinvol innerlijk. Mijn geest dwaalde in doelloze cirkeltjes rond en er was geen hoger levensdoel. Het is onbeschrijflijk hoe die lege toestand eruit zag. Ik moet het beter onderzoeken, want het heeft veel consequenties voor het hele gezeur over de integratie van buitenlanders en allochtonen. Misschien ben ik het levende bewijs dat integratie gewoon totale onzin is. Iedereen zal dan ongetwijfeld verrast zijn.

Volgens mijn levenservaring is de Nederlander een leeg mens. Leven voor lagere zaken, zoals rijkdom, genot, zinnelijke behoeften en status veroorzaakt een levenloos gevoel. Al deze wereldse zaken staan centraal in het denken en voelen van Nederlanders. Egoïsme en het bevredigen van de eigen behoeften is echt niet alles in het leven. De leegte van het Hollands innerlijk maakte mij labiel en tot een vreemd wezen. Ik voelde mij net als een kasteloze en was van de wal in de sloot beland. Er was geen hoop meer in het leven. Ik was een verloren individu in Nederland en dwaalde als een blinde rond, net als een hopeloos wrak. Toen zat ik met duizenden psychische problemen en wist niet eens wat de realiteit is. Alles was zinloos en elke prestatie was te weinig, want als zwarte geloofde ik dat ik altijd minder waard was, dan een blanke. Kortom mijn hele identiteit was een grote zooi en het blanke innerlijk maakte mij tot een levend wrak. Overal werd ik pijnlijk weggetrapt als een niet-blanke en mislukte hond. Het lijden was onbeschrijflijk en verscheurde mij totaal.

Maar ik pleegde geen zelfmoord en zette de strijd om te overleven door tot het bittere einde. Als leeg wezen had ik geen fundament in mijn denk- en belevingswereld. Zonder een fundament stort elk huis totaal in en ditzelfde geldt voor de menselijke psyche. Talloze keren stortte ik mentaal in en belandde dan maandenlang in een ellendige depressie. Alles was dan zinloos en de hele toekomst leek alleen uit ellende te bestaan en uit eindeloos lijden. Door dit alles besef ik nu dat een leeg mens verdoemd is om vreselijk veel te lijden, zonder enige vreugde in het hart. Nu weet ik dat het hart van een blanke Nederlander feitelijk totaal leeg is en dat dit leidt tot veel verdriet en een ijzige kilte. In de praktijk is dit goed waar te nemen, want Nederlanders stralen alleen koelheid, koude kilte en zakelijkheid uit. Het zijn vreugdeloze mensen, ondanks al hun materiele rijkdommen.

Ja, volgens mij is Nederlander-zijn iets heel droevigs. Hoe kan een mens immers echt gelukkig zijn als de geest leeg en duister is? Gelukkig bleef ik zoeken en strijden om te overleven, want doodgaan was niet mijn karmische levensbestemming. Ik bleef zoeken en vond het levenselixer, dat mij redde van de ondergang.

Omstreeks 1991 of 1992 maakte ik kennis met diverse hindoestaanse families in Den Haag en kreeg steun van hen. Toen was ik totaal ontspoord en leefde als een wild dier. Mijn sociale leefwereld was heel klein en ik was niet eens in staat om goed te communiceren met mensen. Een naam van iemand kon ik niet eens onthouden, want ik had geen geloof en geen vertrouwen in anderen. Toen was ik een eenling, die als een eenzaam en verstoten dier leefde en nergens bijhoorde. Ik was alleen op de wereld en dat deed mij heel veel pijn.

Toch bleef mijn sociale kennissenkring langzaamaan groeien. Al mijn kennissen waren hindoestanen die al heel lang in Nederland woonden. En zij steunden mij, alsof ik tot hun groep behoorde. Dat gaf mij een goed gevoel. Uiteindelijk na twee of drie jaartjes besefte ik dat de leegte voorbij was, want de Hindoes in Nederland hadden mij liefdevol geassimileerd. Toen, omstreeks 1994 zo ongeveer, besefte ik opeens dat ik een Hindoe ben en er ontstond een nieuwe levensfase. Van mislukte Bounty was ik toen veranderd in een Hindoe die fanatiek streed om te overleven. Het leven had mij toen al verhard en ik was gewend aan strijd.

Heilig voedsel van de Hindoes - Hindoe bewustzijn.
Mijn leeg Nederlands innerlijk moest gevuld worden. Ik moest overleven en begon daaraan te werken. Dat proces duurde vele jaren. Ik werkte er zelf hard aan en was er dag en nacht mee bezig. Het ging langzaam en kostte veel tijd. Het niets zijn werd langzaamaan afgebroken en ik veranderde in een wezen die niet leeg meer was. De hele psychologie erachter is uiterst ingewikkeld. Daarom zal ik wat concrete zaken noemen nu, die een cruciale rol speelden.

Er zijn vele duizenden boeken geschreven over het Hindoeïsme. Ik las er slechts een paar van. De meest waardevolle boeken waren die van Sri Sathya Sai Baba. Deze heilige uit India heeft mijn innerlijk echt totaal veranderd, door zijn boeken. Sai Baba predikt de leer van de zuivere Veda's. Hij wil dat iedereen terug keert naar de heilige levenstoestand en nieuwe menselijke principes leert om goed te leven. Ik heb veel geleerd van deze heilige uit een klein dorpje in India. Alles wat hij zoal schreef, sprak mij ontzettend aan. En ik kreeg een nieuw innerlijk, met een Hindoeïstische denkstructuur. Zo bleef ik doorgroeien en aan het eind was ik een echte Hindoe. Ik was dus toen een nieuw mens geworden. Toen interesseerde het hele gezeik van Janmaat en zijn rechts clubje mij niet meer. Wat had ik aan een leeg innerlijk? Lege doelloze woorden deden mij niets meer. Ik had nu veel meer in het leven bereikt en had geleerd om een echt mens te zijn. In zekere zin bewonder ik nu mijn eigen rasgenoten uit India. Mensen van mijn ras zijn perfecter en hun Hindoegeloof is geavanceerder. Dus nu was mijn hele visie op mijn genetische afkomst totaal veranderd. Dit zal eens toegelicht worden.

Er zijn nu ruim 1 miljard Hindoes op deze planeet. Het grootste deel woont in India. De rest leeft verspreid in ongeveer 25 landen en vormen daar meestal een belangrijke etnische minderheid. Na mijn bekering tot het Hindoeïsme besefte ik hoe groot de groep is waar ik toe behoorde. Ik begon de blanke Nederlanders heel anders te zien. Nu behoorde ik niet meer tot de groep der Nederlanders, maar ik wist wel precies hoe zij dachten, want ik was eens zelf voor honderd procent Nederlander geweest in psychologisch opzicht. Nu pas besefte ik echt hoe armzalig de blanke Nederlander niet is. Ik leerde nog veel meer over de Hindoes en telkens groeide er voelbaar iets in mijn diepst innerlijk. Dat gaf mij een goed gevoel en ik werd er sterker van.

Mijn grootste steun in het nieuwe leven waren de Hindoe vrouwen die mij steunden met raad en daad. In 1993 sloot ik met eentje vriendschap (let wel: geen relatie of seks) voor het leven en deze Hindoe vrouw zie ik nu zelfs als mijn karmische zuster. Zij heeft nog nooit de telefoon voor mij neergelegd en heeft altijd met veel geduld naar mij geluisterd. Elke keer als ik bij haar thuis op bezoek ging, kookte zij de lekkerste Hindoestaanse gerechten voor mij. Deze Hindoe vrouw is echt een zegen geweest voor mij. Zij is in feite mijn tweede moeder geweest, want mijn echte moeder had mij immers verstoten. Iedere jongen heeft de warmte en goedheid van een vrouw nodig om te groeien tot een volwassen man. Man worden kan alleen door de kracht van de vrouw. Dankzij de krachten van vele Hindoe vrouwen kon ik groeien en al mijn verdriet overwinnen. Die vrouwen hebben veel voor mij gedaan, zonder er iets voor terug te vragen.

Het groeiproces tot Hindoegelovige duurde vele jaren. Tot nu toe groei ik dagelijks door. Het Hindoe geschrift dat mij het meest geraakt heeft is de Bhagavad Gita. In dit werk zijn enkele verzen opgenomen uit dit heilige boek. De Bhagavad Gita is een van de 54 geheiligde geschriften van de Hindoes. Het is oorspronkelijk in het Sanskriet geschreven en wordt beschouwd als het lied van Krishna zelf. Praktisch elke vers raakte mij heel diep en ik werd zelfs verrast door het hoge abstractieniveau ervan. Juist door de perfectie van de verzen realiseerde ik mij dat mijn Indiase voorouders geen aapmensen waren!

Het is heel triest om te geloven dat je eigen genetische voorouders lager geëvolueerde aapmensen zijn. Toch geloofde ik dit vroeger, toen ik voor honderd procent blank wilde zijn en een echte Nederlander wilde zijn. Dat verleden is nu voorbij en ik besef nu pas dat het een grote zonde is om je eigen genetische afkomst te haten en te verloochenen. Het is niet goed om je eigen genetische voorouders te haten en hen niet te eren als volwaardige mensen. Een mens die dit doet zal vervloekt worden door de geesten van de eigen voorouders. Nu ben ik een stuk wijzer geworden en nu voel ik mij veel volwaardiger.

Terwijl ik de Bhagavad Gita las en bestudeerde voelde ik hoe mijn Hindoe bewustzijn ontwaakte. De duisternis in mijn Nederlandse geest werd als het ware verlicht door het Hindoelicht uit de Bhagavad Gita. Dit zijn dingen die echt gebeurd zijn en die ik nooit zal vergeten.

Geen enkel mens zal ooit alle verdriet en pijn uit het verleden kunnen vergeten. Dit geldt ook voor mij. Tot nu toe vraag ik mijzelf af waarom ik vroeger zo dom was om blank te willen zijn. Was ik toen niet echt gestoord en helemaal gek? Het hele verlangen om van binnen honderd procent blank Nederlands te zijn heeft mij totaal misvormd en soms realiseer ik mij dat ik vroeger een echt beestmens was. Ik was op een gegeven moment in 1990 voor de volle honderd procent helemaal Nederlands en echt een Bounty, die totaal mislukt was. Toen was ik een kasteloze in dit land en een levend wrak. Soms vraag ik mij af of de echte blanke Nederlander inderdaad een beestmens is. Zij waren vroeger de grote, barbaarse slavendrijvers, en hebben toen vele miljoenen zwarten uitgebuit, verkracht, en koelbloedig uitgemoord. Dat is hun geschiedenis en nu willen zij er niets van weten. Dat kan ik niet goed begrijpen. In het boek over Suriname zal ik dit beter uitwerken.

De Hollandse leegte in mij werd gevuld met Hindoeïstische levensprincipes. Ik werd dus, hoe gek het ook klinkt, op Nederlands grondgebied totaal geassimileerd door de Hindoes alhier. Dit klinkt heel gek toch? Hoe kan een etnische minderheid in Nederland erin slagen om een nieuwkomer te assimileren? Toch is dit met mij gebeurd. Tussen miljoenen blanke Nederlanders is de hele assimilatie en integratie totaal misgegaan, dankzij hun racisme en afwijzende houding. Dus vluchtte ik in de armen van de Hindoes in Nederland.

Nu in 2002 moet ik eerlijk toegeven dat ik het raar vind dat ik mijzelf nu als een Hindoe beschouw en ook precies zo denk en leef. Er is iets fundamenteels mis gegaan met mijn integratieproces in dit blank land. Waar is de Bounty van vroeger gebleven? Vaak voel ik dat die domme en achterlijke lijdende Bounty, die ik vroeger echt was, nu gewoon dood is. Vreselijk zeg, de Bounty is gestorven dankzij zijn domheid en minderwaardigheidscomplexen. Ik zeg: "goed voor hem, opgeruimd staat netjes". Afmaken al die domme, zieke en zwakke Bounty's. Ja, zwakheid en lafheid worden zwaar gestraft op deze wereld. Zo is het sedert het begin van de mensheid geweest en zo zal het altijd blijven.

Moed, doorzettingsvermogen, ijver en rechtvaardigheid worden altijd beloond. Dit heb ik zelf ervaren. Ik ben blij dat ik gestreden heb om de leegte in mijzelf te bestrijden en de zieke Bounty in mijzelf radicaal te vermoorden. Nu ben ik een volwaardig mens, als Hindoe. Janmaat ben ik dankbaar, want hij vertelde mij eerlijk hoe de blanke denkt over een Bounty en Janmaat leerde mij om voor mijn eigen belangen te strijden, tot het bittere eind. Dat is zijn boodschap aan alle Bounty's geweest. Mijn zalige profeet Janmaat, bedankt grote strijder. Ik zal je eren.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat