WEBpublication BOOK WART0159 / EPAGE 12 of 58

Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat
Een persoonlijke impressie

1. Level 1: Ikke, ikke, ikke en Janmaat stikke

1.4. De mislukte Bounty.... leegte.... leegte....

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0159
Offerdatum     16 juni 2006
Offerlokatie   Rotterdam, PI Noordsingel, cel CS16 

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat

Een zuivere Bounty is iemand die blank van binnen is en pikzwart van buiten. Het innerlijk van zo iemand is feitelijk schizofreen van karakter. Er is een permanente zelfhaat vanwege het ongewenste uiterlijk. De blanke zit dan gevangen in een zwart omhulsel van ongewenst stof en dat is de basis voor een schizoïde persoonlijkheid. Er is geen rust in het innerlijk van een Bounty. Er heerst een constante innerlijke strijd, want een groot deel van het zwarte zelf is niet tevreden met het blanke zelfbeeld. Sommige Bounty's zien zelfs een blanke met blauwe ogen, als zij in de spiegel kijken en weigeren de zwarte te zien. Ze willen zichzelf dus niet zien en elke keer als zij de realiteit zien, dan ontkennen zij deze radicaal en voelen er alleen maar haat voor.

Psychiaters in Nederland weten geen raad met de psychische problemen van tienduizenden Bounty's en stellen heel snel schizofrenie als diagnose. Binnen de psychiatrie is er weinig tot geen deskundigheid om de mislukte Bounty te genezen, want dat kan haast (nog) niemand ter wereld. Toch geef ik een oplossing. Het komt erop neer dat de Bounty radicaal moet kiezen voor een eigen zwarte identiteit en de blanke in zichzelf moet vermoorden. Moord is in dit geval de beste oplossing, maar dan wel psychologisch en niet materieel. Het is dus geen zelfmoord, maar een bewust gekozen groeiproces naar een eigen zwarter innerlijk. Dan ontstaat er een nieuw psychologisch evenwicht en er komt een nieuwe identiteit.

Zoals ik al eerder schreef, streefde ik ernaar om voor de volle honderd procent Nederlander te worden. In zekere zin had ik dat al gerealiseerd omstreeks 1990, toen ik slechts vier jaar in Nederland woonde. Ik was dus toen al voor honderd procent psychologisch geïntegreerd in de Nederlandse samenleving en dacht precies zoals een blanke. Ik was toen dus de ideale Bounty. Maar hoe goed was dit zelf voor mij? Wat was de prijs, die ik moest betalen voor het verkopen van mijn zwarte ziel aan Nederland?

Toen ik volledig blank was van binnen, ontstond er een vreselijke leegte, die ik tot nu toe niet goed begrijp. In zekere zin is leegte de kern van het blanke innerlijk. Als extreme Bounty geloofde ik totaal in de idealen van het materialistische geloof. Dit betekende dat geld, bezit en rijkdom alles waren in het leven. Er was geen andere weg dan het materiele. Alles draaide om het materiele. Ik was alleen een hoopje nutteloze en waardeloze stof, van niet-blanke afkomst. Het meest ellendige van dit Nederlandse geloof was dat ik mijzelf echt extreem minderwaardig vond. De feiten toonden dit elke dag aan.

Op een rijtje, de harde feiten die bewezen dat ik minderwaardig en bijna niets waard was:

1. Ik was niet blank, en dus aapachtiger dan een blanke.

2. Ik was niet lang, maar kort, klein en mager.

3. Ik beschikte niet over een grote penis en was dus daarom al nutteloos als man en minderwaardig.

4. ik had geen universitaire titel.

5. Ik was niet sterk en groot gebouwd.

Het geloof in darwinisme verscheurde mij totaal en er was geen enkel moment van rust. Het enige wat het mij opleverde was lijden en nog eens extreem lijden. Ook kampte ik met heel veel seksuele problemen en voelde een grote angst voor vrouwen. De vrouw zag ik toen als een darwinistische aapmens, die alleen wilde paren (uitnaaien) met de sterkste, potentste en gezondste mannetjes, en die het goedkeurde dat kleine, zwakkere mannetjes afgeslacht werden. De vrouw beschouwde ik dus als een monsterlijk wezen met een gigantische vagina, die alleen verlangde naar een heel grote superpenis. Het feit dat ik niet over een superlul beschikte, maakte mij radeloos en halfgek van angst. Mijn zelfvertrouwen als man was destijds extreem laag en er was zelfs sprake van een vreselijke zelfhaat.

Is deze visie op de vrouw normaal?
De gewone blanke Nederlander denkt heel negatief over vrouwen en beschouwd ze als normloze uitnaaisletten. Ondanks alle gezeur over vrouwenemancipatie en positie verbetering is het juist slechter geworden voor vrouwen in Nederland. Men denkt negatiever over hen en dat is het slechtste wat er kan gebeuren. Alles begint immers in de gedachten.

Tot nu toe begrijp ik niet goed hoe mijn blanke innerlijk werkte vroeger. Het blanke en materialistische deel in mijzelf was leeg. Mijn hele geest was een leeg geheel. Eigenlijk besef ik nu pas dat een Bounty een leeg wezen is, die hsijn eigen zwarte zelf veracht, vertrapt en heel extreem haat.

Als Bounty was ik dus totaal mislukt in Nederland. De zaak werd nog erger door de voortdurende afwijzing en discriminatie van de Nederlanders. Zij weigerden keer op keer om mij te accepteren als supergeïntegreerde buitenlander en ook dit deed mij heel veel pijn. Mijn hele Bounty-persoonlijkheid was zwak en uiterst labiel, want het materiele biedt geen houvast. Er was geen fundament in mijn diepste innerlijk aanwezig. Daarom was ik net als een blad, die met elke windvlaag meeging en aan het eind op de afvalberg van de maatschappij gedumpt werd. Ja, een bounty is niets anders dan afval van de samenleving, waarop iedereen kan spuwen en schijten.

Toen het voor mij keihard duidelijk was, dat ik mislukt was als Nederlander, toen volgde een jarenlange crisisperiode. Mijn leven was een drama zonder eind en het lijden was de enige realiteit van mijn bestaan als mensachtige. Ik had geen enkel levensdoel meer en voelde alleen maar de leegte van de totale wanhoop. Ik besefte elke dag dat ik de gevangene was van mijn zwarte zelf en dat de dood de enige oplossing was. Tijdens die momenten verlangde ik naar de dood en dacht duizenden keren aan zelfverlossing uit het lijden, door te kiezen voor een radicale oplossing: zelfmoord.

Tot nu toe mag ik blij zijn, dat ik vroeger als mislukte Bounty, niet gekozen heb voor zelfmoord. Steeds opnieuw redde Altecrea mijn leven op het allerlaatste moment.

Aan het eind van het einde belandt de mislukte Bounty in een allesvernietigende identiteitscrisis. Dan is het innerlijk rood gekleurd met (onstoffelijke) bloed dat uit duizenden psychische wonden stroomt. De tranen stromen dan niet meer, omdat die opgeraakt zijn. Er is dan een gevoel van verraad en totale isolatie van de samenleving. De wanhoop is dan bijna maximaal en het lijden is dan totaal. Dit is iets verschrikkelijks om mee te maken. Vluchten kan dan niet meer, want de ellendige realiteit is overal zichtbaar aanwezig. Hoe moet het verder?

De totaal mislukte Bounty vlucht meestal voor al de duizenden psychische problemen. Hsij kan de redding zoeken in criminaliteit, drugs, sadisme, seks, prostitutie, of zelfs in radicale zelfmoord. Dit is de harde realiteit van vele tienduizenden mislukte Bounty's in Nederland en dit is het wrede bewijs van de ontspoorde multiculturele samenleving.

Mijn ellendige verleden als mislukte Bounty kan ik nog steeds niet vergeten. Ongeveer tien jaar lang, vanaf 1990 leefde ik als een wilde beestmens. Eigenlijk voelde ik mijzelf toen niet eens als een mens. Ik was gewoon verdwaald in Nederland en totaal verwilderd. Tot nu toe wil ik het liefst dood gaan als ik eraan terug denk. Maar nu verklaar ik alles als zijnde onderdeel van mijn complex karma, dat ten doel heeft om mij veel te laten leren, via de wrede weg van extreem lijden. In zekere zin voorspelt de karma- en reïncarnatieleer ook dat zwaar lijden de beste en snelste weg is naar wijsheid en verlossing. Daarom is mijn verleden door mij heilig verklaard en nu is het mijn levenstaak, om er zoveel mogelijk van te leren. Leren is uiteindelijk het meest wijze wat een menselijk wezen kan doen, ten tijde van hoge nood en rampspoed. Zo werkt het altijd in de harde praktijk.

Soms vraag ik mij wel af of de gewone blanke Nederlander ook in een geestelijke leegte verkeert. Als ik hen goed bestudeer, dan concludeer ik dat dit inderdaad zo is. Zij leven inderdaad in een materiele leegte en hebben vaak een lege geest. Maar zij vullen deze leegte met vage begrippen zoals: modern zijn, geëmancipeerd denken, integratie, techniek, Nederlandse taal en nog meer van dit soort wereldse onzin. De Nederlander beschikt zelf over een heel broze en zwak gefundeerde identiteit en is hierom een mens die geestelijk erg leeg is. Dit wreekt zich, want Nederlanders zijn vaak heel ongelukkige mensen, hoewel zij over voldoende financiële middelen beschikken. Dat is hun tragedie en levenslot.

Nog even iets interessants over het nut van lijden. In het boek getiteld: "XY mannelijke identiteit" (vertaald uit Frans) van Elizabeth Badinter staat hier heel veel over. In veel authentieke culturen worden jongens vaak op heel pijnlijke wijze geïnitieerd tot geharde volwassen mannen. Meestal gebeurt dit bij heel oude stammen in diverse delen van de wereld. Het doel van deze initiatie rituelen is om de kleine jongens totaal los te maken van hun moeder en alle vrouwelijkheid in hen eruit te timmeren. Alleen op deze wijze kan een stam geharde mannen kweken, die in staat zijn om strijd te voeren tegen vijanden.

Vroeger in de Europese middeleeuwen moesten zonen van ridders al op heel jonge leeftijd hun moeder en zusters verlaten, om de jarenlange, harde opleiding tot ridder te gaan volgen. Dit duurde vele jaren. Badinter noemt ook nog iets heel interessants op in haar boek. Zij geeft duidelijk aan dat in oude culturen haast elke jongen een homoseksuele levensfase meemaakte en er juist mannelijker door werd. Want deze oude volkeren geloofden, dat alleen een echte man in staat was om een jongen tot een man te maken en daarbij kon orale en anale homoseks een heel belangrijke rol bij spelen. Het was zelfs zo dat de jongens via homoliefde leerden om een goede minnaar te worden voor het meisje, waarmee zij later zouden trouwen, kinderen mee verwekken en samen grootbrengen.

Deze Franse schrijfster, Badinter, heeft mij veel geleerd over de ontwikkeling van de mannelijke identiteit. Zij heeft aangetoond dat oude volkeren over veel meer inzicht en wijsheid beschikten en niet zwart/wit dachten over seksualiteit. Vroeger dacht men veel realistischer over de mannenliefde en men accepteerde de gevoelens van elke normale man. Tegenwoordig is de samenleving veel intoleranter geworden tegenover mannen die hun gevoelens willen uiten. Gevoelens uiten en huilen is het expliciete domein van vrouwelijkheid geworden. Een echte man mag niet huilen en geen gevoelens tonen, want dat is een teken van zwakte en totaal verboden. Zo voedt men jongens op en hierom raken veel jongemannen emotioneel totaal in de knoop, want elk mens moet gevoelens kunnen tonen en deze uiten. Dit is een heel ingewikkeld probleem in Nederland.

Het lijden van mijzelf gedurende een tiental jaartjes heeft mijn karakter sterk beïnvloed en mij veel geleerd over de zin van het leven. Ik moet nu, na vele jaren toegeven, dat het extreme leed en al de vreselijke verscheurende geestelijke pijnen uit het verleden op een bepaalde nogal mysterieuze wijze, beslist heel nuttig waren voor mijzelf. Als ik de kans kreeg om opnieuw geboren te worden en alles zelf te kiezen, dan zou ik absoluut zeker kiezen voor minstens evenveel leed en verdriet, als uit mijn huidig leven. Volgens de karma leer van de Hindoes moet je als mens nooit proberen te vluchten voor je problemen, want die krijg je ook van Altecrea. En daar moet je blij om zijn, want problemen maken een leeg mens vol.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat