WEBpublication BOOK WART0159 / EPAGE 10 of 58

Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat
Een persoonlijke impressie

1. Level 1: Ikke, ikke, ikke en Janmaat stikke

1.2. Levensverhaal van een Hindoestaanse jongen

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0159
Offerdatum     16 juni 2006
Offerlokatie   Rotterdam, PI Noordsingel, cel CS16 

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat

De hele tekst in dit hoofdstuk is geschreven omstreeks mei 1995 (met offercode art009) en gepubliceerd in de Nederlandse editie van het tijdschrift Hinduism Today. Het is een van de eerste teksten over mijzelf.

Door Dewanand, Delft, mei 1995. (art009)

In 1966 ben ik in Suriname geboren. Mijn moeder was van Islamitische afkomst, terwijl mijn vader uit een Hindoefamilie, Sanatana Dharma, kwam. Ik ben dus van gemengde afkomst. Mijn ouders zijn in het geheim getrouwd. Zij was toen in verwachting van mijn zuster. Toen ik twee jaar was, begonnen de problemen. Het ging niet goed tussen mijn ouders. Ik moest wel eerst drie jaar met hen mee naar Nederland. Op mijn vijfde keerden zij terug naar Suriname. Mijn ouders scheidden toen ik negen was. Mijn moeder kreeg de voogdij over de twee kinderen. Mijn leven was toen al getekend. Hierdoor leerde ik eigenlijk niet wat de begrippen familie, gezin en ouders zijn. Gescheiden mensen weten vaak feitelijk geen raad met de restanten (lees: kinderen) van hun huwelijkse periode. Tachtig procent van de kinderen uit gescheiden gezinnen komt terecht aan de rand van de samenleving.

Ik groeide op in Paramaribo, de hoofdstad van Suriname. Mijn vriendenkring bestond uit allerlei soorten mensen. Grotendeels waren het Creolen, de Surinaamse negers. Ik las wel vaak de kranten. Op mijn negentiende maakte ik, met enig geluk, het VWO af in Suriname. Mijn vakkenpakket was wel heel uniek. Mijn opvoeding was eigenlijk extreem materialistisch. Ik leerde alleen wat het belang van geld en materie was. Religie werd mij door mijn wettelijke voogd niet bijgebracht. In september 1986 verliet ik Suriname met een vliegtuig van Air France via Frans Guyana. Misschien voorgoed. De bestemming was Nederland. Ik begon dus met een technische studie aan de Technische Universiteit te Delft, de TUD. Mijn zelfstandig leven begon feitelijk dus in Nederland. Nu moest ik het alleen zien te redden. Mijn enige steun was mijn opgedane (onplezierige) kennis uit de afgelopen zestien jaren in Suriname. Wat gebeurde er dus na 1986?

In 1987 leek ik in Nederland echt op een zoetwatervis in zout water. Er hadden zich namelijk allerlei familiaire verwikkelingen voorgedaan. Het eindresultaat was, dat ik het helemaal alleen moest gaan uitzoeken in Nederland. Ik had gelukkig financiële steun gekregen uit Groningen, een studiebeurs met terugwerkende kracht. Het moest nu dus wel lukken, dacht ik. Ik studeerde toen met de hoop dat goede cijfers mijn leven zouden zegenen en verbeteren. Prestaties veranderen immers je positie in je familie en in de samenleving. Mijn leven bestond dus toen uit het leveren van prestaties. Net als een aapje dat zijn kunstjes vertoont, voor een banaantje.

Studeren in Delft heeft enkele lastige kanten. Je zit als het ware in een ivoren toren. Als buitenlandse student zit je in een dubbel isolement. De vreemde samenleving, geen bekenden, en de ivoren toren. Het alleen zijn bevordert wel de innerlijke dialoog. Ook leer je om alleen aan je eigen materiële belangen te denken. Ieder mens neemt onbewust de denkwijze van anderen over. Het is een proces dat niet te stoppen is.

Als nieuweling begon ik dus het leven in Nederland te onderzoeken. Ik maakte kennis met het racisme en de barbaarse discriminatie van de autochtone Nederlanders. Het waren geen prettige momenten. Maar zulke aspecten van het leven had ik reeds in Suriname leren kennen. Discriminatie was voor mij dus niets nieuws. Een groep die je discrimineert zet je wel voorgoed opzij. Dit was dan ook mijn instinctieve reactie in Nederland. Ik was echt diep teleurgesteld in de Nederlanders. Nu zal ik uitleggen hoe ik toen de wereld zag. Nu komt de essentie van mijn hele verhaal. Lees a.u.b. door.

Allereerst is mijn wereldbeeld in 1986 van belang. In 1986 was ik ervan overtuigd dat het blanke Europese ras de meest superieure mensen ter wereld waren. Immers alle grote ontdekkingen, filosofieën, theorieën, religies, technologie en prestaties waren door blanke Europeanen ter wereld gebracht. Dit had ik in Suriname geleerd. De geschiedenis van Europa was de belangrijkste ter wereld. Op het VWO had ik dit onbewust geleerd bij de geschiedenislessen. De blanke Europeaan was ook het meest intelligente wezen ter wereld. Ik dacht zelfs dat de ideeën en filosofieën van de niet-Europese volkeren gewoon primitief en aapachtig waren. Dit betekende feitelijk dat ik mijn eigen Indiase voorouders in 1986 als echte aapmensen beschouwde. Het gevolg van deze denkwijze was voor mij desastreus. Mijn zelfbeeld was nergens op gebaseerd. Ook mijn afkomst leverde de nodige verwarring op. Een technische studie doen met zo'n wereldbeeld is onmogelijk. Ik dacht toen namelijk ook dat de blanke Europeaan een technisch superwezen was. Er is een heel sterk verband tussen techniek en ras.

In 1991 nam ik na een groot conflict feitelijk voorgoed afscheid van de autochtone Nederlanders. Ik begon toen te zoeken naar mijn eigen wortels. De zoektocht leverde resultaat op. Ik maakte kennis met de Hindoestaanse gemeenschap in Nederland. In Den Haag wemelt het van de Hindoestanen en Hindoestaanse organisaties. Het is logisch dat ik eerst de wetenschappelijke prestaties van de Hindoes begon te onderzoeken. Nadere bestudering van het boek "Vedic Mathamatics" van Jagadguru Sankaracharya Swami zorgde ervoor, dat ik de niet-blanke culturen met andere ogen begon te zien. Met de oude Vedische rekenmethode, Urdhva-Tiryak genaamd, ontdekte ik zelfs om in één regeltje binaire getallen te vermenigvuldigen. Nu heb ik de abstracte wiskundige formule erachter zelf ontdekt. In de oude Vedische tijd konden de Hindoes dus al heel goed rekenen. Dit was de eerste stap in mijn ontdekkingsreis naar mijn eigen historische en genetische wortels. Hoe ging het verder?

Mijn Hindoestaanse kennissenkring begon na 1991 te groeien. Een hele nieuwe wereld opende zich voor mij. Het werd voor mij wel duidelijk dat Hindoestanen in Nederland met heel grote identiteitsconflicten zitten. Ik was dus niet de enige. Verwesterlijking is feitelijk het grootste gevaar voor een Hindoestaan. Eigenlijk leidt het alleen tot degeneratie en barbaarsheid. Het is logisch dat ik niet in één klap helemaal veranderde. Ik kocht flink wat boeken over het Hindoeïsme. Ook abonneerde ik mij op ieder Hindoestaans tijdschrift. Maar doorslaggevend voor mijn veranderend wereldbeeld waren toch de feiten en menselijke contacten. Het was voor mij een zeer grote verrassing, toen ik merkte hoeveel tijd en aandacht sommige blanke Europeanen hadden voor de oude Indiase cultuur. Hoe kon dat?, vroeg ik mij toen af. Niet-blanke culturen waren toch immers echte apenculturen. Wat zochten de blanken nu in India? Kennelijk was India nog niet leeggeroofd. Beseffen de Indiërs dat wel? Mijn zelfbeeld onderging in deze periode een enorme verandering. Ik was een tijdje mezelf niet meer. De wereld veranderde. Ik raakte er haast van in coma. Of kwam ik toen bij uit een coma? Dan was ik in Suriname in coma geraakt. Vreselijk, hè?

Op het technische vlak werd ik verrast door de technologische prestaties van de Japanners. Japan is nu een technologische supermacht. Ongelooflijk, nietwaar? En het zijn geen blanken. Japan is de tweede economische grootmacht ter wereld. Dit ontdekte ik letterlijk pas na 1991. Een indicatie voor de industriële activiteit in Japan wordt gegeven door het gebruik van ruw ijzer per eenheid van oppervlakte. De cijfers voor Japan, VS, Duitsland, Engeland en Frankrijk zijn respectievelijk, 100, 1,6; 26; 9,2 en 5,2!! Dit werd gepubliceerd in "Technieuws Tokyo," nummer T 94-02, mei 1994, een publicatie van het Nederlandse Ministerie van Economische zaken. Deze recente cijfers imponeren mij. Zal India dit ooit kunnen benaderen?

Langzamerhand ontdekte ik dus mijn ware wortels. Mijn zelfbeeld, zelfvertrouwen en identiteit kregen dus gestalte. Het is nu voor mij duidelijk dat de oude Vedische geschriften de bron van alle religies en filosofieën zijn van de wereld. Lees het boek "Jezus leefde in India" van de blanke Duitser Holger Kersten maar. Dan zie je de wereld heel anders. Jezus wilde het Christendom niet eens stichten. Waarom bestaat het dan nog?

Een mens kan niet leven zonder een goede gefundeerde band met zijn verleden. Dit heb ik dus aan den lijve ondervonden. Het kostte mij bijna het leven. Nu is mijn band met mijn verleden feitelijk begonnen. Ik geloof in de tijdloosheid van de oude Vedische geschriften en de Bhagavad Gita. Soms noem ik mijzelf een echte "Vedistaan". Een nieuwe benaming voor mijn nieuwe identiteit mag toch wel. Nu heeft u dus zelf gelezen hoe een Hindoestaanse jongen zijn problemen in Nederland heeft opgelost. Deze jongen heeft het zelf moeten doen. Het is hem in drie jaar gelukt. Hij hoopt dat u er wat van geleerd heeft.

Ik wil nu enkele verzoeken doen aan de moedige, zelfbewuste en strijdvaardige Hindoestanen op deze wereld. Ik had in Suriname in mijn VWO vakkenpakket bewust geschiedenis gekozen. De bevolking van Suriname bestaat voor veertig procent uit genetische afstammelingen van Indiase immigranten. Is het niet onrechtvaardig en onvoorstelbaar dat de Indiase geschiedenis NIET uitgebreid onderwezen wordt in Suriname? Moet hier niet zo spoedig mogelijk verandering in komen? Of willen jullie alle Hindoestaanse jongeren historisch uitmoorden? In Suriname worden de Hindoestaanse jongeren feitelijk onderdrukt. Alle Hindoestanen ter wereld moeten hier iets tegen doen. Alleen door geestelijke strijd zal je iets betekenen op deze wereld.

Ik wil feitelijk een dik geschiedenisboek hebben over India en het Vedisch tijdperk. Dit boek moet verplichte leerstof worden in Suriname. Zolang ik leef zal ik hiernaar streven.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat