WEBpublication BOOK WART0159 / EPAGE 9 of 58

Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat
Een persoonlijke impressie

1. Level 1: Ikke, ikke, ikke en Janmaat stikke

1.1. Waarom Centrum Democraten?

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0159
Offerdatum     16 juni 2006
Offerlokatie   Rotterdam, PI Noordsingel, cel CS16 

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat

Eerlijk gezegd vind ik het heel moeilijk om nu een boek te schrijven over Janmaat en de Centrum Democraten (CD). Feitelijk wil ik exact neerpennen waarom ik tien jaar geleden besloot om te kiezen voor de CD en niet voor PvdA, Groen Links of SP. Tot op heden heb ik er geen spijt van, want ik voelde er toen gewoon veel voor. Als de CD nu zou deelnemen aan verkiezingen, dan zou ik zonder enige twijfel opnieuw op deze politieke partij stemmen. Alles heeft immers een logische oorzaak, die ik nu zonder voorbehoud op zal schrijven, zodat elke Hindoe dit eens kan lezen en mijn argumentatie kan beoordelen. Natuurlijk kunnen Nederlanders dit hele verhaal ook bestuderen en er zelf over na gaan denken, als zij daar zin in hebben. Veel leesplezier.

Mijn biografie kort.
In 1966 werd ik in Suriname geboren. Mijn beide ouders kwamen uit Nickerie. Zij moesten in het geheim trouwen, want er was een religieus getint relatieprobleem. Mijn moeder kwam uit een moslimfamilie en mijn vader uit een Hindoefamilie (Sanatan Dharm). Dit probleem tekende mijn hele leven. Toen ik twee jaar was, reisde mijn vader naar Nederland om te studeren voor het artsenvak. Derhalve woonde ik tot mijn vijfde jaar in Nederland (Leiden). Mijn vader slaagde Cum Laude voor het artsenexamen en kreeg een dr-titel. Daarna remigreerde hij met zijn gezin (vrouw en twee kinderen) naar Suriname om te werken als huisarts. Na enkele jaartjes volgde een echtscheiding en mijn moeder kreeg de voogdij over mij en mijn zuster. Mijn vader vertrok daarna voorgoed naar Nederland en startte een tweede gezin.

Ik groeide op in Paramaribo (Kwattaweg) en maakte alle problemen mee van een ongewenste zoon. Kortom een echte jeugd heb ik niet gekend. Ik werd zelfs flink gediscrimineerd, gepest en mishandeld, door Surinamers vanwege mijn kleine magere uiterlijk, mijn Nederlands accent, mijn vader met een dokterstitel en mijn gemengde Hindoe/moslim afkomst. Genoeg reden voor mij, om een leven lang te lijden. In Suriname heb ik altijd een pariastatus gehad en dat was onontkoombaar. Mijn hoge intelligentie zorgde voor meer discriminatie, maar zorgde er wel voor dat ik alle onderwijsfasen snel doorliep en uiteindelijk zelfs slaagde voor het VWO (Lyceum), ondanks duizenden problemen en innerlijke conflicten. Tot nu toe vraag ik mijzelf af hoe ik het VWO eindexamen heb behaald, want ik had er nauwelijks voor gestudeerd en leefde meer op straat dan thuis. Toen was ik ondertussen 19 jaar en mijn vader haalde mij naar Nederland om elektrotechniek te studeren aan de Technische Universiteit Delft (TUD). Maar er waren addertjes onder het gras en die beten mij heel hard.

In september 1986 reisde ik met Air France naar Nederland en het echte drama kon beginnen. In zekere zin wilde ik niets anders dan honderd procent Nederlander worden en een hoge status veroveren in mijn nieuwe moederland. De hel van Suriname wilde ik nooit meer meemaken. Dus deed ik mijn uiterste best om perfect en accentloos Nederlands te praten, wat goed lukte. Het Nederlandse materialisme geloofde ik totaal en leefde er geheel naar.

Zwarten ontweek ik zoveel mogelijk, want het waren toch gewoon aapmensen. Zelfs contact met Hindoestanen in Nederland vermeed ik zoveel mogelijk, want een Hollander gaat niet om met lagere mensenrassen. Ik had gekozen om Werktuigbouwkunde te studeren aan de TUD en deed mijn uiterste best om goede cijfers te halen. Dit lukte goed de eerste drie jaar, maar toen was de lol er wel vanaf, want ik was in een totaal sociaal isolement beland en zat met alle psychische problemen die er bestaan. Er was destijds in 1989 haast geen hoop meer voor mij en suïcidale gedachten overheersten mijn gehele innerlijk. Het leven had geen zin meer, want ik kon niet meer studeren en zou nooit een universitaire titel behalen. Er was hierom geen hoop meer voor mij, want een titel was de enige heilige hoop. Dat was ik in 1990. Een totale puinhoop, een menselijk wrak die niet meer wilde leven.

Ik was in 1990 net 25 jaar en beschikte niet eens over een eigen identiteit. Materialisme en evolutie waren het enige waar ik in geloofde en dat maakte mijn leven tot een ware hel. In een darwinistisch geloofsstelsel is er voor lagere mannetjes immers geen enkele hoop op overleving. Kleine en zwakkere mannetjes worden meedogenloos afgeslacht. Inferieure rassen ondergaan min of meer hetzelfde lot. Mijn gehele zelfbeeld uit die tijd (16 jaar geleden in 1990) was dus een totale zooi, waar geen touw aan vast te knopen was. Het is een wonder dat ik al die ellende overleefd heb.

Feitelijk had ik in 1990 geen enkel besef van enige religieuze denkbeelden of gedachten. Dit wil ik even heel duidelijk stellen nu, want het is heel belangrijk voor alle beslissingen uit dat tijdperk. Ik was dus in 1990, toen ik nauwelijks 25 jaar oud was, in absolute zin geen Hindoe en kon dus niet als Hindoegelovige getypeerd worden. In 1990 wist ik praktisch niets over het Hindoeïsme en volgde geen enkel Hindoeïstisch leefprincipe. Ik behoorde toentertijd dus absoluut niet tot het Hindoeistisch collectief op deze getergde planeet. Nu moet dit feit dus duidelijk zijn.

Mijn moeder had mij enigszins als moslim opgevoed. Soms slachtte zij bijvoorbeeld kippen op islamitische wijze door de naam van Allah aan te roepen, tijdens het doorsnijden van de keel en het lijk helemaal te laten leegbloeden. Zij at rundvlees en weigerde om varkensvlees te eten. Ik ben dus door mijn moeder als een soort moslim opgevoed en weet hierom goed hoe de moslimidentiteit van een man eruit ziet en hoe het gevoel is om zoiets te zijn.

Een fundamenteel kenmerk van het moslim zijn is feitelijk het radicaal verwerpen, verstoten, verachten en ontkennen van alles wat niet-islamitisch eruit ziet. Ik vind de hele Islam hierom hetzelfde als het ultieme negatie-geloof op onze wereld. Elke moslimman leert om met koppige oogkleppen te leven en ziet alleen de verschillen tussen moslims en niet-moslims.

Vanwege dit strikte en vrij radicale onderscheid gebruik ik de benaming "binaire religie" voor het hele Islamitische geloofsstelsel. Ieder mens die islamitisch denkt, voelt en handelt, beschikt dus over een strikt binaire visie op de hele wereld. Hen hele bewustzijn en innerlijke psyche werkt dus binair. Er is dan maar een definitieve waarheid, die totaal gebaseerd is op de Koran en op alle overige uitspraken van Mohammed die de grondlegger is van de hele Islam. De gevolgen van zo een binair geschakelde psyche zijn vaak fataal voor moslimmannen die in een crisis belanden. Het eindresultaat is vaak een radicale keus voor een mentaal extreem, waarbij er niet eens tijd is om te twijfelen.

Een voorbeeld uit mijn eigen belevingswereld.
Interpreteer hoop en wanhoop eens strikt binair. Er zijn twee extreme toestanden: hoop is alles en wanhoop is totaal verlies en totale destructie. In zekere zin heeft mijn moslim moeder mij als een moslim opgevoed en hierom mijn innerlijk strikt binair geschakeld. Een actie of gebeurtenis kan dus hoop bieden, maar als dat niet het geval was, dan geloofde ik automatisch (strikt binaire schakeling) dat het tot totale wanhoop leidde. Het gevolg was extreme angstgevoelens, extreem gedrag en heel veel haat als de wanhoop maximaal was. Dit gebeurde met mij heel vaak in de harde praktijk. Op grond van alle feiten uit mijn verleden kan ik daarom nu rustig stellen dat ik als een moslimman opgevoed ben. Mijn moslimmoeder wilde mij inderdaad tot een diepgelovige moslim maken en wilde dat ik zelfs met een moslimmeisje zou trouwen, hoewel zij mijn mannelijkheid totaal heeft vernietigd. Ik beschikte dus vroeger (toen ik 20 was) over de strikt binaire psyche van een echte moslim en dit was de hoofdoorzaak van al mijn problemen. De hele moslim psyche leidt feitelijk alleen tot instabiel en vaak heel dom denken en handelen. Waarom is dit zo?

Heel simpel. Omdat de hele natuur en alle levende wezens analoog functioneren. Elk levend organisme opereert als een zuiver relativerende eenheid. Dit betekent dat alles in heel kleine stapjes gebeurt. Alle biologische processen verlopen geleidelijk aan. De simpele conclusie is dat binaire organismen echt onnatuurlijk zijn en totaal in strijd zijn met elke wet in de levende natuur. Het is dus heel onnatuurlijk om als een moslim te denken en te handelen, want dan is de binaire psyche niet gelijkgeschakeld aan de natuur en dat leidt tot disharmonie. Het is zelfs erger voor de binair denkende en handelende moslim, want als het misgaat dan wordt hij zelf het slachtoffer van zijn eigen religieuze ideeën. Ik moet dit eens goed analyseren, want eigenlijk is het jammer dat ruim 1,2 miljard moslims zichzelf geïsoleerd hebben van de levende natuur en nu zelf het slachtoffer ervan zijn.

Het is niet zo dat alleen moslims in disharmonie met hun eigen natuur leven. Nee, de trend in de hele Westerse wereld is precies zo. Het gevolg is dat er vervreemding ontstaat van de rest van de natuur. In veel rijke Westerse landen is de natuur zelfs totaal uitgeroeid en deze destructie gaat alsmaar door en door. Dit is beslist geen positieve ontwikkeling voor de gehele mensheid. Het wordt tijd dat wij mensen de harmonie herstellen met de rest van de levende natuur.

Even een kleine opmerking. In dit boek wil ik feitelijk onderzoeken waarom ik vroeger meer voelde voor Janmaat en de Centrum Democraten. Dit werk gaat dus feitelijk over mijn diepste gevoelens en gedachten. Op deze wijze en met al deze introspectieve teksten probeer ik voor mijzelf afscheid te nemen van Janmaat en hem zo tevens te eren, want ik vind dat hij dat dik verdiend.

Nu even terug naar 1990. Toen zat ik middenin een extreme identiteitscrisis. Ik geloofde nergens meer in. Suriname betekende niets voor mij en ik walgde van alle Surinamers. Nee, dat land had ik totaal opgegeven en ik wilde nooit meer terugkeren. In een ander hoofdstuk zal ik meer over de werkelijkheid van dit landje vertellen. In 1990 gebeurde er een wonder in mijn hopeloos bestaan. Een blank Nederlands meisje was op mij verliefd geraakt en dat veranderde mijn hele wereldbeeld. Zij was bovendien 1,70 meter lang en dus flink langer dan mij. Eigenlijk had zij een heel klein beetje Indonesische genen en haar huid was een beetje gelig getint. Ik werd ook verliefd op haar, want ik droomde al sedert mijn prille tienerjaren van een meisje, die voor mij wilde kiezen. De hele relatie werd echter een jojo gedoe, want niets lukte. Haar invloed op mij had echter heel veel gevolgen voor mijn hele verdere bestaan.

Er is een spreekwoord die luidt: "de vrouw maakt de man". Dit gold destijds totaal voor mij. De relatie met een Nederlands meisje betekende voor mij dat ik totaal Nederlands moest worden en daar deed ik al vele jaren heel hard mijn best voor. Maar helaas was dat niet haar droom in het leven. Zij deed al vele jaren aan yoga en zocht de Oosterling in mij, maar dat was tevergeefs. Want toen in 1990 was ik feitelijk van binnen blanker en Nederlandser dan elke echte autochtoon zelf. In zekere zin wilde ik totaal erbij horen in mijn nieuwe moederland en leven als elke andere Nederlander.

Totaal blank zijn? 1990.
Het hele verhaal is nog lang niet af. De schokkende onthullingen gaan door in het volgende hoofdstuk. Mijn radicale keus voor de CD zal daar verder onderzocht worden, door mijzelf, want tot nu toe snap ik er zelf niet veel van.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Eerbetoon aan profeet Hans Janmaat