WEBpublication BOOK WART0141 / EPAGE 18 of 92

Een Dynamisch Vreemdelingenbeleid
Hindu nazism (Hindoe nazisme)

1.0. Breinfase 1:
Problematiseren van de problemen

1.2.1. Deel 1: Waarom gedragen de zwarten in Europa zich zo?

Klik op de foto om het helemaal te zien

Offeraar       Dewanand
Offercode      WART0141
Offerdatum     16 juni 2006

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Een Dynamisch Vreemdelingenbeleid. Hindu nazism

Nu volgt een authentiek artikel met offernummer art065 van mijzelf uit 1997.

De afgelopen vijf eeuwen is er heel veel veranderd op de wereld. Zo weet iedereen dat Christoffel Columbus in 1492 een nieuw continent in kaart bracht, hoewel hij zich daar niet van bewust was. Kort na de landing van Columbus in de nieuwe wereld stroomden er honderden Europese kolonisten naar die gebieden. Deze blanke kolonisten vertrokken naar de nieuwe wereld om rijkdom te roven voor hun volk. Beschouw bijvoorbeeld de Nederlandse kolonisten van enkele eeuwen geleden. Zij veroverden gebieden in het Caribisch gebied, in Zuid Amerika en in Azië, om rijker te worden. De kansarmen uit Nederland vertrokken destijds naar landen zoals Suriname, de Antillen en Indonesië, om daar een nieuw leven op te bouwen. Er zijn genoeg mensen die het gedrag van deze Nederlandse kolonisten verafschuwen, vanwege het onmenselijke karakter ervan. Maar niemand bekijkt het op een andere manier. En hoeveel zin heeft het om hun gedrag alleen maar van de negatieve zijde te belichten. Het waren mensen net als wij. Op zoek naar geluk en welvaart voor zichzelf, hun familie en hun volk. Is het mogelijk om iets te leren uit het gedrag van deze Nederlandse kolonisten? En wat is dan de conclusie?

Het doel van dit artikel is om iets te leren uit het verloop van de geschiedenis. Ik vergelijk het gedrag van enkele volkeren, gedurende andere tijdperken, en onder andere omstandigheden. Beschouw bijvoorbeeld de kolonisten uit Nederland gedurende de periode 1600 tot 1900. Hoe hebben die zich gedragen en wat was hun voornaamste doel? De Nederlandse kolonisten veroverden op een gegeven moment de macht in Suriname, een nieuw land, dat dunbevolkt was. De inlandse, autochtone bevolking, de Arowakken, Surinen en andere Indiaanse stammen, bleken ongeschikt voor zwaar veldwerk. Daarom werden er slaven gehaald uit andere landen. De volkeren uit Afrika bleken het best geschikt om als slaven te fungeren op de plantages in Suriname. Vele scheepsladingen vol slaven werden daarom naar Suriname gehaald en tewerkgesteld op de plantages. De schepen van de Nederlandse handelsassociatie uit deze periode voeren in een zogenaamde driehoek. Eerst vertrokken zij vanuit Nederland met eenvoudig handelswaar, kralen, kettingen en spiegels, met als bestemming de Afrikaanse kusten. In Afrika ruilden zij dan deze snuisterijen tegen mensen, de toekomstige negerslaven van de plantages. Deze mensen waren vaak gevangen genomen door "bevriende" Afrikaanse stammen. In Afrika zelf was slavernij al eeuwen normaal. Geen enkele Afrikaan maakte zich destijds druk om het wrede lot van hun soortgenoten die aan de "blanke" handelaren uit Nederland (en de andere Europese landen) werden verkocht. Dit is echt iets wat mij heel erg verbaasd.

Waarom hebben de Nederlanders bijvoorbeeld geen Engelse krijgsgevangenen tewerkgesteld op hun overzeese plantages? Nederland had toen immers voortdurend oorlog met Engeland. Dit komt voornamelijk, omdat de Engelse machthebbers dat onder geen enkele voorwaarde zouden tolereren. Zij zouden beslist een totale oorlog tegen de Nederlanders beginnen als een lid van het Engelse volk (een Engelse burger) tot slaaf werd gemaakt. De Afrikanen hebben toentertijd niets gedaan om de slavernij van hun eigen mensen stop te zetten. Het waren niet de blanken die de Afrikaanse negerslaven hebben geroofd, maar het waren Afrikanen zelf die dit deden. Dit is iets wat weinig mensen beseffen. Daarom ligt de schuld niet geheel bij de blanke kolonisten uit Europa.

Zodra de scheepsruimen vol waren geladen met negerslaven, koersten de schepen richting nieuwe wereld. Een van de bestemmingen was Suriname. In dit land waren er destijds honderden plantages die dankzij de gedisciplineerde arbeid van slaven uit Afrika veel landbouwproducten konden produceren. Favoriete producten waren bijvoorbeeld: suiker, cacao, koffie, tabak, melasse, bananen, specerijen, enz. Deze producten werden vervolgens door de schepen die uit Afrika kwamen naar Nederland getransporteerd. Zo werkte de driehoekshandel. De schepen voeren vanuit Nederland naar Afrika, vanuit Afrika naar de nieuwe wereld (Suriname) en vervolgens terug naar Nederland.

Het doel van de Nederlandse kolonisten was om rijk te worden. Een ander doel was om hun eigen volk, op het Europese vasteland van voedsel te voorzien. Hiervoor hadden zij dus heel veel voor over. Zij waren bereid om tot het uiterste te gaan, in het belang van hun volk en hun familie. Feitelijk waren de tropische koloniale gebieden echt paradijselijke oorden voor de Nederlandse kolonisten. Toch bleven zij hun land van herkomst loyaal steunen, gedurende het verblijf in een kolonie. Het ultieme doel van de Nederlandse kolonisten was dus om hun volk van voedsel te voorzien, desnoods ten koste van andere volkeren.

Het is verbazingwekkend om te beseffen hoe loyaal de Nederlandse kolonisten bleven, ondanks hun jarenlange verblijf in een ver tropisch paradijs. Een brief deed er toentertijd vier maanden over om op de plaats van bestemming te arriveren. Er was toen geen enkele fax, telex, telefoon, e-mail of televisie. Communicatie verliep dus uiterst traag. Maar toch vergaten de Nederlandse kolonisten hun familie en hun volk in Nederland niet. Dit terwijl zij in een paradijselijk tropisch oord vertoefden. Zij bleven zich iedere dag opnieuw opofferen voor hun volk, die zesduizend kilometer verder leefde.

Twintig jaar geleden kwamen er vele duizenden mensen uit Suriname naar Nederland. Voor die mensen was Nederland toen ook een soort paradijs. De lonen en uitkeringen waren immers hoger dan die in Suriname. Het is mogelijk om het gedrag van deze mensen uit Suriname te vergelijken met het gedrag van de Nederlandse kolonisten. De overeenkomst tussen beide groepen is dat zij naar een paradijselijk oord emigreerden, om er te werken en er te wonen. Als je het gedrag van deze twee soorten mensen met elkaar vergelijkt dan vallen enkele zaken heel erg op. De mensen uit Suriname voelen zich na tien jaar verblijf in Nederland helemaal niet meer verantwoordelijk voor hun herkomstland. Zij denken dan niet meer aan hun eigen volk, en vergeten zelfs hun eigen arme familie in Suriname. Het is verbazingwekkend om dat te aanschouwen. Het lijkt alsof Surinamers in Nederland zichzelf totaal veranderen, na tien jaar verblijf in Nederland. Tegenwoordig zijn de communicatiemiddelen heel goed. Een brief uit Nederland is binnen een week in Suriname. Via de telefoon is het mogelijk om (voor te veel euro's) met iemand op zesduizend kilometer afstand te praten. En met een volgetankt vliegtuig ben je binnen 24 uur in Suriname. Toch verwateren de familiebanden heel snel als iemand uit Suriname zich in Nederland vestigt. Is dit het gevolg van een blits integratieproces, het zogenaamde "VERNEDERLANDSEN?" Of spelen andere factoren een rol. In het kader van dit pleidooi zal ik daar niet veel over zeggen.

***

Go to previous Epage ... Go to next Epage

Go to Inhoudsopgave: Een Dynamisch Vreemdelingenbeleid. Hindu nazism

WEBpublication BOOK WART0141 / EPAGE 18 of 92